Gözlerini saklamak için lens kullanan kadın ve gözlerini yıllarca hayal eden adam. Çocukluğundan beri bir çok travmayla büyüyen Üstegmen Asel Keskin ve lisede gördüğü kızın yıllarca gözlerini unutamayan Yüzbaşı Boz Ateşoğlu bir gün hiç ummadıkları bir şekilde karşılaşırlar. İnsanlara karşı duvarları olan Aselin ön yargılarını Boz yıkabilecekmi? Anlatılmayan ve söylenmeye her şey insanın ruhunda bir iz bırakmaya mahkumdur. Kendini bu mahkumiyyete teslim etmekse insanın en büyük yanlışıdır. Asel bu yanlışı düzelte bilecekmi? Vatan, aile,arkadaşlık,aşk kurgusudur. (NOT):HİKAYEDE GEÇEN KURUM,KURULUŞ VE KİŞİLERİN GERÇEK HAYATLA ALAKASI YOKTUR.HEPSİ HAYAL ÜRÜNÜDÜR.

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

"En sevdiğin çiçek ne peki?" Hiç düşünmeden cevapladım: "Lavinia Çiçeği." "Anlamını biliyor musun?" Kafa salladım. Lavinia, ölümün çiçeğiydi. Güzelliği için seven çoktu. Ama ben… anlamını öğrendiğimde sevdim onu. O, Gölge Timi’nin içindeki iki kadından biriydi. Ama karanlıkta en çok o fark edilirdi. Gözleriyle karar verir, kurşunlarıyla mühürlerdi. Geçmişinden kaçmıyor, onunla savaşıyordu. Dişi Kurt — Karşısına geçmeye cesaretin var mı?

Kadın asker ve erkek tim doktoru arasınd geçen bir kurgu

Bir kızımız var bu kızımız kendisine atılan iftira sebebiyle ailesi tarafından sorgulanmadan sorulmadan 13 yaşında sokağa atılıyor. Memleketinden İstanbul gibi tekin olmayan ve büyük bir şehire taşınıyor elinde bulunan bir miktar parayla. Sokaklarda kalıyor hem çalışıyor hem de okumaya çalışıyor, bir süreliğine yanlış bir yola sapsa da hemen doğru yolu buluyor ve üniversiteye giderek vatana yararlı bir Türk kadını oluyor. Uzun bir göreve gidiyor o görev sırasında hayatının aşkıyla tanışıyor ancak yolları Miranın biten göreviyle ayrılıyor. Bir hikaye başlamadan yarım kalıyor. Görevden hemen sonra tayini çıkan Mira Ailesinin memleketine taşınıyor ve onların 3 sokak alt mahallesinde yaşamaya başlıyor. peki Mira aşık olduğu adamla tekrar karşılacak mı? ailesi ile karşılacak mı? Ailesi ile karşılaşırsa sonucunda neler olacak? gelin Miranın ağzından dinleyelim... İYİ OKUMALAR DİLERİM YAZRINIZ DÜŞ SOKAĞI.

Nova Üsteğmen bir pilottur. Bir gün uçağı bilimin ve teknolojinin uğramadığı çeteliğin oluştuğu herkesin herkesi öldürdüğü, uyuşturucunun kullanıldığı bir adaya düşer. Bölgesine düştüğü çete lideri onu sorgulamak ister işte aralarındaki düşmanlık böyle başlar. Pardon... sonradan aşka evrilecek bu düşmanlık, bu şekilde başlar. Nova bu adada nasıl hayatta kalacak, oraya teknolojiyi ve adaleti getirebilecek mi? Bu yolda ona kim destek olacak...

Beni ailem bile sevmemişti başkası mı sevecekti?.. Hiç sanmıyorum. Ben Vatan için doğmuş gibiyim. Kaybedecek hiçbirşeyi olmayan, varsın canını iste verecek olan bir askerim. Evet, duydunuz kaybedecek hiçbir şeyim yok , olmayacakta...

Bazı şeyler yarım kalırdı, tıpkı bazılarımızın hayatları gibi..

Bazı birlikler vardır… Resmî kayıtlarda “var” görünür ama kimse onların gerçekten nasıl savaştığını bilmez. Kırmızı Kod 07 de onlardan biridir. Ölüm görevlerine gönderilen, geri dönüş ihtimali olmayan bir tim. Ve bu timin içine yeni bir isim katılır: Üsteğmen Elif Karaca. Onu istemeyen bir komutan: Yüzbaşı Kaan Alptekin. Onu tanımayan askerler. Ve kırılmaya hazır bir düzen… Ama Elif, kuralları kabul etmeye gelmez. O kuralları değiştirmeye gelir. Ve bazen… en tehlikeli savaş düşmanla değil, aynı timin içinde başlar.

Ben Kıdemli Yüzbaşı Altay, Anka`nın kurucusu ve kurduğundan beri uzaktan yöneten yüzünü göstermeyen, her bilgisi gibi yüzü de sır olan, isminin bilen sayılı insan dışında kendi timi için bile sır olan komutandım. Ben Anka`nın ruhuydum.

Her Çarşamba yeni bölüm Yüzbaşı Feza Duman, biyolojik ailesine dair tek izin peşindeyken tayinini Şırnak`a aldırır. Geçtiği dağ yolunda karşısına kanlar içinde bir adam çıkar. Feza kimliğini gizleyerek adamı arabasına alır. Binbaşı Ilgaz Erden, teröristlerin içine sızdığı gizli görevde ifşa olmuştur. Elindeki hayati delillerle ve yaralı şekilde dağ yolunda kaçmaya başlar. Ancak yolda farklı plakalı bir sivil araç görüp durdurur. Peşlerinde ölüm varken karşılaşan bu iki yabancı bir aksiyonun içine sürüklenecek. Karanlık köy yollarında, mermilerin gökyüzünü yırtarak geçtiği bu gecede başlayan bu tanışma; ihanetle, sırlarla, ölüm kalım mücadelesiyle ve derin bir çekimle sınanacaktır.

Yanıyorum... Yok olmak için değil Yeniden doğmak için Anka kuşu misali Vatanım için ……… bir görev dönüşü kimsenin beklemediği fakat herkesin hayranlık duyduğu ankayım ben . yanıyorum yok olmak için değil anka kuşu gibi yeniden doğmak için Bu beden de olduğum sürece umut her daim var olucak Kaybedecek bir şeyim yoksa neden korkayım ki Ölünce üzülücek kimsen yoksa ölümden neden korkayım ki Sadece Vatanım için yaşayan kişiydim ben Ben... Kıdemli üsteğmen asena`yım şehitlik bir ödüldür benim için o zaman ........ Şehadet şerbetini içme vakti

Alvin`in finali içime asla ama asla sinmedi. O yüzden 2. Seri çıkartıyorum. Umarım beğenirsiniz ballarımmmmmmm Konuyu yazmıyorummm *BU KURGU TAMAMEN YAZARIN HAYAL GÜCÜNE BAĞLIDIR* *KİTAPTA GEÇEN HİC BİR ŞEY GERÇEK DEĞİLDİR* Öpüldünüzzz...

Kadının amacı ne yaparsa yapsın onu bünyesinde barındırmaya devam eden anasını korumaktı... VATAN`INI (Klasik olmayacak bir askeri gerçek ailem kurgusudur.)

**Wattpad`de 1 Milyonu geçmişti. Uygulama kısıtlamasından sonra kaldırıldı. *1. Kitap tamamlandı 2. Kitap yazılıyor.. Gökyüzü, hayalini kuranları kabul eder ama her zaman bağrına basmaz. Eflin, maviye uzanırken kaderin en sert rüzgârına kapıldı. Kanatlarını kaybetti ama savaşmayı bırakmadı. Şimdi gökyüzü ona ait değil belki, ama vatan hâlâ onun nefesi, mücadelesi ve yeminidir. Geçmişin gölgelerinde çocukluk aşkı Eren vardı. Ona inandığı, güvendiği, kalbini açtığı Eren... Ama Eren’in ihaneti, sadece kalbini değil, ruhunu da yaraladı. Tam her şey bitti derken, yanında her zaman sessiz bir güç vardı: Yağız. Gözlerinde sadakat, kalbinde karşılıksız bir sevgi taşıyan Yağız, Eflin’in en büyük dayanağı oldu. Artık Eflin’in savaşı sadece vatan için değil, kendi yaralarını sarmak için de. Karanlık geçmişiyle, yeni görevine adım atan bir asker olarak hem kendi hikâyesini hem de intikamını yazmaya hazır. İhanetin yaraladığı bir yürek, sevginin gücüyle yeniden yükselir. Gökyüzünden yere inen Eflin’in azim, ihanet ve sadakatle örülü hikâyesine tanıklık edin. "Bazen hayallerin gökyüzünde kalır, ama yüreğin savaşmaya devam eder." ‼️ Kitabıma profilime yönelik çalınma/kopyalanma olaylarında hukukî süreci başlatmaktan çekinmem, o şahısla mahkemede yüz yüze görüşürüz. ☑️ Düzenlendi

“Ömür, geçip giden sonu belli olmayan bir yoldur.” derdi annem. Küçükken bilmediğim hiçbir şeyi yapmazdım. Ne bilmediğim bir yola girerdim ne de bilmediğim bir şeyi yerdim. Ama şimdi buradayım. Bilmediği hiçbir yola girmeyen o kız şimdi bilmediği o yolun tam ortasında… Bilmediğim insanların yanındayım. Ne bildiğim bir dille konuşuyorlar ne de bildiğim yemekleri yiyorlar. Tek gayem buradan çıkmak ama burada geçirdiğim üç yılın bana öğrettiği şeylerden birisi de buraya giren yıpranmadan çıkamıyor. Eskiden bilmediği şeylerden korkan çocuk şimdi yok. Neden mi? Çünkü… Bu sefer korkuya yer yok! Tek hedef:Görevi tamamlamak.

Bekleyiş. (Asker & Asker) "Çünkü benim ruhum hâlâ o karanlık odada işkence görüyor…" Şahin Timi’nin Kıdemli Üsteğmeni Gazel Türkoğlu, yedi yıl önce timiyle birlikte çıktığı bir görevde pusuya düşerek esir alındı. Ölümleri izledi. Ölümü hissetti. Ölümlere sebep oldu. Ölümün her gün yanı başında olduğu bu esaret, ona yalnızca acıyı ve kayıpları değil, yaşaması için bir sebep de verdi: İntikam. Öldükleri düşünülmesine rağmen Şahin Timi’nin izini süren, Ayaz Timi’nin komutanı Atlas Karahan ve timi onu bu cehennemden kurtarana kadar Gazel her şeyin bittiğini sanmıştı. Ama geçmişin izleri silinmiyordu. Timi, hayatı ve kendisi paramparçaydı. "Biz artık ölümü bekleyen cesetlerdik." En zoruydu, savaşın içinde "her şeyim" dediği her şeyin ondan koparılması. Kökünden sökülen bir çiçeğin yeniden yaşam kurmaya çalışması gibiydi. Noktayı koyarak pes edebilirdi. Ama intikam hâlâ alınmamıştı. Ve bazı savaşları, yalnızca hayatta kalanlar kazanabilirdi. Umut olduğu sürece bekleyiş daima vardır. Çünkü her bekleyiş, başka bir bekleyişe kapı açar. "Hayatımı kurtardınız, teşekkür ederim." "Hayatımı kurtardım, rica ederim." İlk yayım tarihi: 08.01.2025 Bu kitaptaki olaylar ve kişiler, yer, mekan ve zaman tamamen kurguda ibarettir. Gerçekle hiç bir alakası yoktur.

1 yıl boyunca teröristler tarafından esir tutulan Pilot üsteğmen Petek Ela Keskin. Ve onu kurtarmaya gelen Yüzbaşı Mert Kaya. Bu hikayeyi okumaya hazırmısınız?

2 Yılda adını Türkiye`nin her bir köşeesine duyurmuş, `Gök` Timi ve o Timin başında onları ayakta tutan bir kadın komutan... Her kez onu `Beyaz Kurt` ismiyle, deliliği ile tanırdı. Her insanın travmaları vardı, hele ki askesen olmaması imkansızdı peki beyaz kurt?... Travmaların deşilmesiyle yıkılacakmıydı yoksa görevine daha sıkı mı tutunacaktı?...

"Yok! Benim ne annem ne babam ne de kardeşim var benim tek ailem sensin! Beni öldüresiye dövdüklerinde yanımda kim vardı?! Sen! Ben ağlarken kim bana destek oldu? Sen! Ben o soğuk betonda günlerce sabahlara kadar tek başıma ağladım, anne diye ağlaya ağlaya uyudum lan ben!" derken gözlerim doldu. "Kim vardı o zaman benim yanımda? Yine sen! Bu saatten sonra benim senden başka kimseye ihtiyacım yok!" dedim ve gözlerimden yaşlar akmaya başladı... "O şerefsiz beni defalarca öld- "daha fazla konuşamadım Çünkü arkamdan gelen ağlama sesleri beni durdurdu Gözlerimi kapadım. "Arkamda değil mi?" dedim.

Kıdemli yüzbaşı Alara Çetin bir telefon alır ve hayatı değişir

Bir yanda neşteriyle hayat veren Cerrah Birkan Karaca, diğer yanda namlusuyla adalet dağıtan Teğmen Gece Ulusoy. Bir yanda vatan toprakları için çarpan yürekler, diğer yanda bir mezar taşında kuruyan papatyalar... Gece’nin karanlığına Birkan’ın ışığı yetecek mi? Yoksa bu yangın, dokunan herkesi küle mi çevirecek? "Gerçekler insanı çürütürse, gerçeklerin getirdiği acılar mahvetmez mi? Mahveder."

​"Cennet ile cehennem arasında kaldığın o arafta, gördüğün tek şey ecelin olacak." ​Ankara’nın gri donduruculuğunda, sıradan bir hayatın arkasına gizlenmiş bir hayalet yaşıyordu. ​Gündüzleri sessiz bir komşu, geceleri ise teşkilatın fısıldanan en sert ismi: Pala. ​Bir gece, kapısının önünde karların üzerine düşen kan damlaları ve alnına dayanan soğuk bir namlu her şeyi değiştirdi. Gelen bir Üsteğmendi; yaralı, çaresiz ve büyük bir ihanetin tam kalbinden kaçan bir yabancı. ​Onu korumak bir tercih değil, yaklaşan o kızılca kıyametin ilk adımıydı. ​Dışarıda onu avlamaya gelen bir ordu, içeride ise tek başına o orduyu durdurabilecek bir gölge. Kimse bu kadının bir "keskin nişancı" olduğunu bilmiyordu. Kimse onun, düşmanının gördüğü son yüz olduğunu hayal bile edemezdi. ​Şimdi, Ankara’nın ayazında bir Kor Ateş yanıyor. Ve bu ateş, sadece peşlerindekileri değil, geçmişin tüm sırlarını da küle çevirecek. ​"Senin yerinde olsam Üsteğmen, kafana silah dayayan adamdan değil; yarana dikiş atan o kadından korkardım." ​Çünkü o, ıskalamayı asla bilmezdi.

Gökçen kimsesiz değildi onun vatanı vardı ve her şey vatan için deyip bu yola çıkmıştı. Hadi gelin hep beraber gökçenin hikayesini yazalım....

Bir kadın düşünün dağlardan inmeyen tüm duygularını yitirmiş. Herkes arasında efaneleşmiş, gerçekliği kanıtlanamayan bir kişi. Teröristlerin korkulu rüyası haline gelmiş olan yüzünü bir görenin bir daha yaşamayacağı bir kişi. Ona zebani derlerdi. Çünkü yaşarken insana cehennemi yaşatırdı. Vatanına bağlı, canını verebilecek, ruhu ölmüş ama bedenen yaşayan bir genç kadın. E hadi o zaman gelin beraber zebaninin hikayesini birlikte yazalım....