Konusu; Bir imza, bir hayatı değiştirebilir. Dilek Kural, aynı hastanede çalışan bir adamın gölgesinde yaşamaya zorlanırken, kaçmanın tek yolunun bir yabancıyla evlenmek olduğunu düşünür. Alparslan Karabora için bu sadece bir anlaşmadır. Kurallar nettir: Duygu yok. Bağ yok. Süre dolunca herkes kendi yoluna. Ama aynı evde geçirilen geceler, paylaşılan sessizlikler ve kaçınılmaz yakınlık, planlanmayan bir şeyi ortaya çıkarır: Gerçek hisleri. Ve geçmiş peşlerini bırakmadığında, artık bu evlilik bir formalite değil, bir seçim hâline gelir.

​"Bir baba günahlarını kızıyla öderse, o kız kime aittir?" ​On yedi yıl önce bir yangın her şeyi küle çevirdi. Bugün ise o küllerin bedeli tek bir kağıtta gizli. ​Gülden, bir borç senedi gibi devredildi. Kayhan, o borcu tahsil etmek için sabırla o anı bekledi. ​Islak mürekkep kurumadan, özgürlük son nefesini verdi. Artık ne kaçacak bir yol var, ne de sığınılacak bir geçmiş. Sadece o mühürlü esaretin tek sahibi: Kayhan. ​"Sen artık bir isim değilsin Gülden; sen, altına atılmış o imzanın yaşayan bedelisin." ​

Eflal sıradan bir fanatik alt tarafı bir maç izlemeye gidicek... Bir imzadan ne olabilirki

"Her veda, yeni bir başlangıcın gizli imzasıdır Kardelen. Ben sana veda etmiyorum. Bizim için yeni bir hayat kurmaya imza atıyorum." Dışardan bakıldığında sakin bir limana benzeyen Kardelenin iç dünyası tamamen harabeye dönmüş bir gemidir. 6 sene önce yaşanılan her şey hayatını tepe taklak etmişken, bir anda hayatına giren yabancılarla kaçtığı geçmişine saplanıp kalan genç bir kızın mutlu olması çok da kolay olamaz. Oysa Kardelen`in tek dileği geçmişini yok sayıp sıradan bir hayat yaşamaktı. Bunu bile çok gördüler ona. Oysa Kardelen her şey normal olsun diye çok çabalamıştı. Geçmişinin ardından gelen İlyas ise Kardelen`in hayatını güzel yönden en çok değiştiren kişilerden biri olacaktı haberi yoktu. Kader kendi oyununu yazmış, imzasını atmıştı. Her şey ilerlemesi gerektiği gibi ilerliyordu. Oysa her şey çok yanlış yerlerdeydi. Ve bunun acısını en masum olan Kardelen çekecekti. Ağlamamak için yumruklarımı sıktım. Acıdan dolayı akmak için bekleyen yaşlarımı gözlerime gömdüm. Canım cayır cayır cayır yanıyordu, ağlamak için yüreğim feryat figan ediyordu ama dayandım. "Ben bittim farkında mısın! Tükendim ben! Artık yaşayacak gücüm kalmadı!" İlyas kolumdan tutup bedenimi kendine çekti. Hırçın bakan gözleri nefesimi kesecek cinstendi. "Bitersen bit!" diye bağırdı. "Bittiğin yerden tekrar ayağa kaldırırım ben seni! Yaşayacak gücün yok mu! Olmasın! Ben yaşatırım seni!"