Lisa Allen, kendini bildi bileli kontrol edemediği dokunuşlarının, insanlara zarar veren gücünün, yıllardır çözümünü aradığı sorununun bir hastalık değil; tüm dengeleri alt üst edecek bir yetenek olduğunu öğrendiğinde hayatı tamamen değişecektir. İhanetle sarsıldığı bir gecede, annesinin yıllardır sakladığı gerçek de ortaya çıkar; Daha bebekken terk ettiğini sandığı babası, aslında Rahlia`nın kralıdır ve Lisa, insanlarla birlikte yaşaması bile yasak olan Bekçi Irkı`nın melez varisidir. Kırılan kalbi ve yeni kimliği arasında sıkışıp kalmış olan Lisa, kendi gücünü keşfetmek için bilinmeyen bir diyara adım atarken; yıllardır saklanan sırlarla, karanlık bir ırkla ve doğuştan bağlı olduğu bir kaderle sınanacaktır. Bir melezin varlığı, lanet midir yoksa bir mucize mi? Peki ya... İki melezin varlığı?

Yaşımız küçük olsa da ruhumuzun her an çürümüş zihinlerle yaşlandırıldığına şahitlik ettiniz mi hiç? Baba ve anne kelimesinin kaçınız bedenen de var olduğuna şahit oldu? Onlara doyasıya sarılma hasretiyle yanarken siz de mi delice kendinize sarıldınız? Hangi biriniz aynadaki kadını sevebildi? Olduğunuz kimlikten çıkıp ait olmadığını hissettiği yerden uzaklaşabildi? Hanileri sizi takip etmeye devam etti? Şiddet, istismar, taciz, acı, gözyaşı, yıkılış... Hepsini de tanıyorsun öyle değil mi? Hiçbiri peşini bırakmadı! Sen uzaklaşmaya çalıştıkça onlar sana daha sıkı sarıldı. Sen de seni koruyabileceğini düşündüğün bir adama sarıldın. Aynı benim gibi... Bittiğini sandığın bir savaş başlattın. Tüm yaralarını sarar diye düşündüğün kim varsa bir yara daha açmalarına izin verdin... Ben Pare Yıldız! Hayatımın inişli çıkışlı yolları ruhları sıkışmış herkese umut olsun!

Bazı insanlar savaşlardan kaçar. Bazılarıysa, kaçtıkları yerde başka savaşların içine doğar. Annesinin "özgür olacaksın" diyerek büyüttüğü bir kız, kendine ait olmayan yuvalarda yaşamayı öğrenir. Sessizlikle, borçla, korkuyla ve başkalarının koyduğu kurallarla çevrili bir hayatın içinde, hayatta kalmanın bedeli her geçen gün ağırlaşır. Bir yanda yasaların temsil ettiği soğuk bir adalet, öte yanda kendi doğrularını kanun yerine koyan karanlık bir güç vardır. Ve genç bir kadın, bu iki uç arasında sıkışırken asıl soruyla yüzleşir: Adalet, insanı kurtarır mı... yoksa sadece yeni yaralar mı açar? Bu kitap; annelikten kalan mirası, bir çocuğa tutunarak hayatta kalmayı, ve insanın kirlenmeden yaşamasının bazen mümkün olmadığını anlatıyor. Bazı kuşlar uçar. Bazılarıysa, uçabilmek için önce düşmeyi öğrenir.

Bazı geceler vardır; hayat ikiye bölünür. Öncesi ve sonrası. Nyra için o gece, ayın hiç olmadığı kadar parlak olduğu gecedir. Annesinden kalan kolye bir hatıra değil, saklanan bir gerçeğin anahtarıdır. Ay mührü uyanırken eski dengeler sarsılır. Yıllardır sisin ardına gizlenmiş bir savaş yeniden nefes almaya başlar. Bu savaş topraklar için değildir yalnızca; zihinler, kalpler ve seçimler içindir. Nyra güce yaklaştıkça gücün ona yaklaştığını fark eder. Ama asıl sınav, karanlıkla değil; korkularıyla yüzleşmektir. Çünkü gerçek denge, insanın içindeki fırtınayı susturabildiği yerde başlar. Bu hikâyede kimse tek başına kahraman değildir. Gerçek güç, birlikte ayakta kalabilmektir. Birinin düştüğü yerde diğerinin el uzatmasıdır. Dostluk burada bir duygu değil, hayatta kalma sebebidir. Ve en tehlikelisi şudur: Bazı sırlar açığa çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Sis hâlâ dağılmadı. Ay hâlâ yükseliyor. Ve Nyra’nın atacağı bir sonraki adım, her şeyi değiştirebilir.

Utangaç bir kız olan Mine lise 1`e gitmektedir. Lisede kendisinin bir üst sınıfta bulunan Mert`e âşık olmuştur. Bir gün cesaretini toplar ve âşık olduğu bu çocuk hakkında bilgi toplamaya başlar. Öğrenir ki bu çocuk Eskişehir de bulunan güçlü bir çetenin lideridir. Onu daha yakından tanımak isteyen Mine erkek kılığına girerek bu çeteye katılmaya karar verir. Bakalım Mine çeteye katılabilecek mi? Mert`i tanıyabilecek mi? Eğer merak ettiysen kitabı takip et.

Bazı kadınlar kaçar. Bazıları savaşır. Yıldız, tahtı devraldı. Mafya dünyasının en karanlık adamlarından biriyle evli olan Yıldız, ihanetin ortasında sadece bir evliliği değil, hayatını da kaybettiğini sandığı bir gecede gerçeği öğrendi: Kendisini seven bir adam değil, sahiplenmek isteyen bir cellat vardı karşısında. Boşanmak istedi. Ama mafyada boşanmak yoktur. Sadece ölüm ya da teslimiyet vardır. Alihan’ın takıntısı, Yıldız’ın inşa ettiği imparatorluğu yerle bir etmeye çalışırken; tüm yeraltı dünyasının başındaki isim, Alaz Soykan sahneye çıkar. Güçlü, acımasız ve tehlikeli… ama Yıldız’a baktığında gördüğü şey bir kurban değil, doğuştan bir kraliçedir. Bir teklif yapılır. Bir evlilik. Bir koruma. Ve geri dönüşü olmayan bir kader. Yıldız, çocuğunu kurtarmak için bir canavarın karanlığına girer. Ama bilmediği şey şudur: Bazen karanlık, ışığı yutmaz… ona taç takar. Bu kitap; aşk sanılan takıntıyı, koruma sanılan esareti ve gücün gerçek bedelini anlatan bir hikâye. İhanetin küllerinden doğan bir kadının, mafya dünyasında kendi adını kanla yazmasının öyküsü. Çünkü bazı kadınlar kurtarılmaz. Tahta çıkar.

Root; biz sistemin en alt katmanlarında, kimsenin bakmadığı kök dizinlerinde yaşıyor. Dijital kapıları açıyor, mühürlü evrakları sızdırıyor ve paranın aktığı karanlık damarlarda görünmez birer virüs gibi dolaştıran kişilerdik. Ancak her sızılan sistemin bir bedeli, her açılan kapının ardında bekleyen bir avcısı vardır. Nil, Arya ve Rosa; ördükleri bu yasa dışı ağın efendisi mi olacaklar, yoksa kendi yarattıkları o büyük algoritmanın içinde birer "hata" olarak silinecekler mi? "Sistem seni izlediğini sanıyor. Oysa sen sistemi izliyorsun." Root ekibini beraber tanımaya ne dersiniz?

İmparatorluk düzeni rüyalar üzerine kurulu. Her bilinç ölçülür. Her frekans kaydedilir. Ve bazı isimler, hiç anılmadan silinir. Silver Cal`Thaer, Sınır Toprakları`ndan sıradan bir Konsey kızıdır. Akademide yetersiz, merkez için önemsiz, zincir için tehdit oluşturmayan biri. Sonra zincirin varisiyle evlendirilir. Helion, ışığı kontrol etmek üzere yetiştirilmiş bir prens. Tereddüt etmeyi unutmuş, düzeni sorgulamamayı öğrenmiş. Ama bazı bağlar kurulduğunda yanma olmaz. Bazı temaslar yıkım getirmez. Bazıları... çatlak yaratır. Bir ritüel gecesi zincir gevşediğinde, imparatorluk ilk kez ölçemediği bir şeyle karşılaşır: Yok etmeyen bir güç. Silver ne zinciri kırmak ister ne de ona boyun eğmek. Ama gerçeği okumaya başladığında, sistemin en sessiz yerinde bir boşluk açılır. Ve boşluk asla tarafsız değildir. Işık bastırıldığında büyür. Boşluk görmezden gelindiğinde derinleşir. Bazı devrimler bağırarak başlamaz. Bazıları fısıltıyla çatlar.

Bir yanda on beş yaşında ailesi tarafından zorla evlendirilip yıllarca bir odada hapsedilen kız ve doğduğu toprakları sevse de törelerini sevmeyen bir adam... Evlendiği adam tarafından tam sekiz sene evin içindeki bir odaya hapsedilen kız, bir gün kocasının ölmesiyle özgür kalır ve tekrar onu zorlayan ailesine dönmemek için hiç tanımadığı bir adamdan yardım ister... Diğer yanda görücü usulüyle olsa da sevip sevildiğini düşünen bir kadın, kocasının kuma getirmesi üzerine onu boşar ve hayatta kalmak uğruna Ağaların Ağası olarak görülen bir adama sığınıp kendine yeni bir hayat kurmak isterse neler olur sizce? Hadi gelin, birlikte Sedef ve Asmin`in hikâyesine bakalım. Birbirini hiç tanımayan bu insanlar neler yapacak?

Kader tek bir yoldan ilerlemez; dört yüze bölünür. Aynı dünyada doğmuş dört kişi, farklı güçler ve kayıplarla kaderin sınavına sürüklenir. Her yüz bir maske, her maske saklanan bir gerçektir. Efsanelere göre kader; merhametli, zalim, umut dolu ve yıkıcıdır. Bu dünyada güç bedelsiz değildir; büyüler fedakârlık ister, kehanetler can yakar. Dört yüzlü kader; kahramanları değil, hayatta kalabilenleri seçer. Maskeler düştüğünde geriye tek soru kalır: İnsan mı kaderi seçer, yoksa kader mi insanı?

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları… seni bulur. Mira, kelimelerle yaşayan bir kadındı. Kağan ise gölgelerle. Onu tanıdığında kaçmak istedi. Yanında kaldığında ise yavaş yavaş kayboldu. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kontrolün nasıl sevgiye benzediğini, sessizliğin nasıl cezaya dönüştüğünü ve bir insanın nerede kırıldığını anlatan bir hikâye. Kağan sahiplenmiyor. Yönetiyor. Mira itaat etmiyor. Ama direnmenin de bir bedeli var. Kırılma Noktası, karanlığın fısıltıyla başladığı, gücün dokunmadan da can yakabildiği psikolojik bir dark romance. Bazı kırılmalar bağırarak olmaz. Bazıları seni sessizce ele geçirir.

-Vera "beni korkutuyorsun" yüzünde yalandan bir tebessüm belirdi -"Bu yüzden buradasın" Bazı dönüşümler bir seçim değildir. Bazıları bir suçtur. Vera, geçmişinden kaçtığını sanarak küçük ve sessiz bir kasabaya taşındığında, dokunduğu insanların zihninde gördüğü karanlığın normal olmadığını henüz bilmiyordu. Onu kimse kontrol edemiyordu. Ta ki o gelene kadar. Her vampiri ve her insanı zihniyle yönetebilen alfa, Vera üzerinde hiçbir güç kuramadığında merak, takıntıya... takıntı ise yasak bir dönüşüme dönüştü. Bir büyücünün vampire dönüşmesi yasaktı. Ölümcüldü. Türler arası barışı yıkacak kadar tehlikeliydi. Vera hayatta kaldı. Ama artık hiçbir yere ait değildi. Vampirler onu sahiplenmek istiyordu. Büyücüler onu kullanmak. İnsan dünyası ise onu geri istemiyordu. Ve uzaktan izleyen biri vardı... Özgürlük bir ödül değildi. Bir bedeldi.

🫀GECE YARASI🫀 - Yanılsama -⏱️ Güç bir silah değildir. Ama bazen belinizde taşımak zorunda kalırsınız. 🕯️ Caroline Karina Caruso… Bir soyadının içine hapsedilmiş bir varis. Bir Konsey’in “Üçgen”indeki en genç köşe. Ve kendi karakterini oynamaktan yorulmuş bir kadın. ♟️ Bir gece. Bir balo. Bir kaçış planı. Çığlık sesi hoparlörden yükselirken o gerçekten düşer. Çatılardan. Kimliğinden. Korkusundan. Ve tam özgürlüğü tattığını sandığı anda… Onu biri yakalar. 🖤 Noah Moreo Russel. İtalya’dan dönen bir mirasçı. Soğukkanlı. Tehlikeli. Ve Caroline’ı sandığından daha iyi tanıyan biri. Ama bu bir aşk hikayesi değil. Bu bir güç savaşı. Bu bir soyadı meselesi. Bu, maskelerin düştüğü ilk gece. 🎭 Caruso mu kazanacak? Russel mı yönetecek? Yoksa en büyük yara… kalpte mi açılacak? 🌒 Kaçışın bedeli vardır. 🕯 Güç kan ister. 🔥 Ve bazı yaralar gece açılır. Bazense gecenin yarası zaten sensindir. Gece Yarası başlıyor.

Altın bir kolye. Nereden geldiği bilinmeyen bir miras. Ve sıradan sandığı hayatının aslında bir başlangıç olduğunu fark eden bir kadın. O, sadece yaşamak isterken; kendini güç, sırlar ve geçmişin gölgeleri arasında buldu. Bazı kapılar tesadüfen açılmaz. Bazı semboller rastgele boyna takılmaz. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kim olduğunu keşfetme hikâyesi. Ve bazı keşifler… geri dönüşü olmayan yollara çıkar. Devamı kitapta 😊

"UZAK DUR… YOKSA KENDİNİ KAYBEDERSİN." Yüzyıllar önce cadılarla insanlar arasındaki savaşta, insanlığı korumak için özel güçlerle doğan Koruyucular ortaya çıktı . İnsan gibi görünseler de güçleri, zekâları ve doğaları onlardan farklıydı. Cadı büyülerinin giderek arttığı son dönemde Bethany, Koruyuculardan uzaklaşıp inzivaya çekilmişti. Ancak geçmişten gelen bir lanet ve bitmeyen bir intikam, tüm planlarını tersine döndürmüştü . Şimdi Koruyucuların ona hiç olmadığı kadar ihtiyacı vardı. Bethany ise geri dönmenin eşiğindeydi. Ya lanetine rağmen Koruyucularla yeniden savaşacaktı ya da doğasına sırt çevirip milyonlarca insanı cadıların eline bırakacaktı...

Kaçarken kurulan bir taht olur mu? O, geçmişinden kaçtığını sanıyordu. Meğer kaçtığı şey, onu zirveye taşıyacak yolmuş. Gücün, ihanetin ve sadakatin iç içe geçtiği bu hikâyede; kim kral, kim piyon belli değil. Taht bazen mirasla değil, kanla kurulur. Bölümler kısa ama tempo yüksek. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

"..ayrıca bir dahaki sefere, nefesini tutmayı unutma. İçindeki zehrin nabzını kapının ardından bile duyabiliyorum."

Salonun tam önüne gelip bir anda içeri girdiğimde tüm ağalar dönüp şaşkın bakışlarla bana bakıyolardı. Aralarından en büyük olan konuştu. - Destur! Bilmez misin sen buraya girilmez! -Ya sen bilmez misin ağa burada konuşup karar aldığınız benim hayatımdır. Şimdi o kulaklarınıız açın ve beni iyi dinleyin. Odamdan aldığım ve elbisemin kuşağına koyduğum silahı çıkartıp ortadaki masaya koydum. - Şimdi bu berdel ya Asaf Ağanın yiğeni Beratla yapılır ya da bu konuktan gelin çıkaracak bir kız kalmaz geriye!! -Sen bizi mi tehtit mi edersin ne bu cürret! Hiç tanımadığım bir ağanın konuşması üzerine ben daha cevap bile veremeden Asaf ağanın tok ve gür sesi tüm odayı doldurdu. -Benim yiğenim sakattır kızım bunu bilir kabul ede misin? - Yüreği sakat olmasın Asaf Ağa kabulumdur. - Karar verilmiştir ağalar Asmin Beratla evlenecektir. Bir haftaya düğünümüz vardır.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Bu roman bir prensesin annesinin vasiyeti üzerine 20. yaşına geldiğinde eline geçen ve ateş ruhunun hapsolduğu bir kolyeyle hayatının nasıl tepe taklak olduğunu anlatıyor.

Kalbim yine anlaşılamamanın verdiği hisle sızladı. Herkes için mükemmel olmalıydım. Annem için doktor, babam için iyi bir iş adamı, öğretmenlerim için sınavlarda başarılı olan öğrenci olmalıydım. Herkes için bir şeyler olurken kendi düşüncelerimde kaybolmamalıydım.

Vera Lalin Kora, geçmişin gölgesinde kaybolmuş bir isimdi. Artık Derin Lara Koral olarak doğmuş, kendi cenazesini izledikten sonra yeniden hayata tutunmuştu. Ama geçmiş sadece unutulmamıştı; Noir’in sessiz ve acımasız bakışı, her adımı takip eden bir gölge gibi üzerindeydi. Şimdi Derin, tanımadığı bir ekiple birlikte, görünmeyen düşmanların ve kendi sınırlarının içine çekileceği bir oyunun tam ortasında. Her nefes bir risk, her bakış bir sınav… Ve tek gerçek var: hayatta kalmak için birbirlerine güvenmek zorundalar. Zamanla insanlar girdi hayatına. Birbirlerini nereden tanıdıklarını bilmeden aynı masaya oturanlar. Gülüşleriyle geçmişi hafifleten, susarak da anlaşabilen bir grup. Dostluk, onlar için bir kelime değil, bir tutunma biçimiydi. SAMSARA, insanın kendini başkalarında bulduğu bir hikâye. Yeniden doğuşun sessiz hâli. Küller savrulmadan önce hissedilen sıcaklık. o samsarayla bir bütün olduğunu düşünürken aslında Noir ile bütün olduğunu bilmiyordu. "Sen Derin… Samsara’nın ta kendisisin…" "Ve ben o Samsara’da kaybolmak isteyecek kadar vurgunum…"

"En son hatırladığım şey, yatağımda gözlerimi kapatıp uykunun huzurlu derinliklerine adım attığımdı. Ancak gözlerimi açtığımda karşılaştığım manzara bir rüya olamayacak kadar ürkütücüydü: Bileklerimi sıkan sarmaşıktan kelepçeler, başucumda bekleyen yeşil, tuhaf bir yaratık ve ardında uğuldayan devasa bir geçit... Tüm hayatımın koca bir yalandan ibaret olduğunu, aslında bir orman perisi olduğumu ve ait olduğum yerin o Soluk Şehir olmadığını söylüyorlardı. Tüm bunlar sadece korkunç bir yanlış anlaşılma mıydı, yoksa annemin beni içine hapsettiği o sessiz yalanlardan çekilip çıkarıldığım, yüzleşmem gereken tek gerçek miydi?"

"Her şey sadece rüya." Diye fısıldadı yine o ses. Laçin o sesle doğmuştu, o sesle ölecekti. Her yerdeydi bu ses; duvarlarda, gökyüzünde, arkasında, içinde. Onun sesinden kurtulamıyordu. Cehennem azabı çektiriyordu sesiyle. Kendini cehennemde şeytanla konuşur gibi hissediyordu hep. O cehennemdi, o şeytandı. Hayır, o normal biri değildi. Nefret ediyordu, hem sesinden hem de kendisinden. "Bir kere sarılalım mı?" İnanamaz gözlerle bakıyordu bu sözlere. Annesini, babasını öldürdükten sonra hala sarılmak mı istiyordu? Göz yaşlarını sildi. "Hayır, istemiyorum." Sesi güçsüz ve kırık çıkıyordu. Saatlerce ağlamış, bağırmış, sesini duyurmaya çalışmıştı. Ama yine duyan yoktu, hep tekti o. "Bir kez bile mi?" Neredeyse gülecekti bu sözlere, sevdiği herkesi almıştı ondan. Hala neyin derdindeydi o? "Biliyor musun, ölsen gram üzülmem." Sanki bir şeyler patladı, o an Arsen için çok şey oldu. Öldü, ama yaşadı. Ağladı, ama kimse görmedi. "Cenazene bile gelmem, ağlamam, oturur oynarım. Sende sevdiklerimi öldürüp öyle yaptın değil mi? Aynısını sana yaparım. Artık sevme beni. Gerçi seviyor muydun ki? Sevmiyordun, neden? İnsan sevdiğinin sevdiklerine dokunmaz çünkü. Sen benim sevdiklerimi elimden aldın ve sevdiğini kaybettin!" Annesinin kalbindeki bıçağa uzanıp çekti. Arsen artık yalnızdı, Laçin gibi. Laçin ne yaşadıysa bin katını yaşatacak, aldığı nefesi haram edecek gibi baktı ona. Bıçağı tam kalbine bastırdığında biri güldü, diğeri gözlerini yumdu. "Bu bıçağı zamanı gelince tam kalbine saplayacağım, hiçbir şey içimde ukde kalmayacak..." Ve o gün her şeyin bittiğini sandılar, oysa yeni başlıyordu hayat. Acı kaderlerinde yazılıydı, ölüm onların cehennemiydi. Kurbanın kanını taşıyan herkes birer birer cehennem ateşinde yanacaktı.

Victoria Averleigh hiçbir zaman seçilmek istemedi. Ne bir hanedan için. Ne bir taç için. Ne de 600 yıllık bir lanet için. Ama dünya dört soyun kurduğu görünmez bir dengeyle ayakta duruyor. Ve o denge her yüzyılda bir iki kişiyi birbirine zincirliyor. Bu kez sıra onda. Adrian Valmont doğduğu gün kral ilan edildi. Seçme şansı yoktu. Ama bu kez bir seçim yapması gerekiyor: Taht mı? Yoksa onu yıkabilecek tek kadın mı? Bir mühür aktive oldu. Bir savaş bekliyor. Bir aşk her şeyi değiştirebilir. Ama bazı bağlar kalbi değil, imparatorlukları yakar. Ve bu hikâyede kimse gerçekten özgür değil.