Ulaş(ılmaz): Adı efsane, sesi ulaşılamaz. Efs(un)a: Yeter be! Sal artık beni! Sapık mısın nesin, geri zekâlı! Ulaş(ılmaz): Ya Efsaaa, niye öyle dedin? Kalbim kırıldı, diyorum; Pepelik yapmanın sırası değil şimdi. Efs(un)a: Ya Allah`ım! Çıldıracağım Rabb`im. Sana daha kaç kere söylemem gerekiyor? Adım `Efsa` değil, `Efsun`! Ulaş(ılmaz): Tamam, tamam anladım; Füsun. Adın `Füsun`. Efs(un)a: Lan yeter! Sus artık! Engelliyorum oğlum seni, yazma artık bana. Engelliyorum. Engellendin! Ulaş(ılmaz): Bu defa gerçekten `tamam`! Vallahi `tamam`. Engelleme, özür dilerim. Hatta kal Efsun! Bu kişiyi engellediniz, engeli kaldırmak için dokunun. *** {İçinde un ufak kırıntı şeklinde dahi olsa eğlence arayan ama her defasında belaya bulaşan o deli çocuklara...}

Siz hiç birini uzun bir süre beklediniz mi? Bıkmadan, usanmadan beklediniz mi? 1 ay, 2 ay, 3 ay, 1 yıl, 2 yıl... Ben Eren, Efsa`yı her gün aynı saatte aynı yerde bekleyen Eren. TEK BÖLÜMLÜK ÇOK KISA BİR HİKAYEDİR. EĞER UZATMAYI DÜŞÜNÜRSEM VE BEĞENİRSEM PAYLAŞIRIM. KEYİFLİ OKUMALAR, MUTLU HAYATLAR DİLERİM.

Kaybolmuş Çocuklukların Çığlıkları 1 - Yaralar ve Yaralayanlar! Çocuklukta açılan yaralar, geçmeyen yaralardı. Onların çocukluğuna yaralar açılmıştı, emareler bırakılmıştı ruhlarına. Onlarla yaşamaya çalıştılar. Güçlü olmaya çalıştılar. Canları çok yandı. Yaşayamadılar. Düştüler, tekrar ayağa kalktılar. Çocuklukları geçmişlerinden çığlık attı, onlar susturdular. Ta ki geçmiş karşılarına çıkana kadar. Bu güçlü insanların hayata tutunma hikayesi... Bu yaralarla savaşabilme sanatının hikayesi. Yeni bir hayat hiç bu kadar can yakıcı olmamıştı. Yalnızlık hiçbir zaman bu kadar keskin olmamıştı, yalnızlığa hiç sığınılmak zorunda kalınmamıştı. Ama... "Hiçbir şeyi ve hiç kimsesi olmayan bir kızı, hiçbir şey ve hiç kimse terk edemezdi."