Bir Kadının Çizgisi serisinin düzenleyeceğim ve artık burada tek bir kitap üzerinden yayınlayacağım canlarım. Seviliyorsunuz. <3 Hem de bölümleri düzenlemem gerekti. "Asla çıkmam diyordun,"dedi Emir. "Ama bu kendi hikâyeni anlatma fırsatı olabilir. Senin sesinle." Asya derin bir nefes aldı. Yıllarca susturulmuş sesini düşününce, bu teklifi kulağa özgürlük gibi geldi. Ama aynı zamanda bir uçurum gibiydi. "Bir şartım var,"dedi. "Ne?" "Ben bir katil değilim. Bunu açıklamamı sağlayacaklarsa, çıkacağım."

Hiç olmadık bir anda 25 yıl sonra ortaya çıkan bir anne... Iki çocuk... Ihanet...

KAR ÇİÇEĞİ Bazı insanlar baharı beklemeden büyümeyi öğrenirdi. Tıpkı kardelenler gibi… Aysima, ardında kırılmış bir geçmiş bırakıp dağların arasındaki küçük bir köye geldiğinde, burada yalnızca karla kaplı yollar bulacağını sanmıştı. Ama bazı yerler insanın içindeki sessizliği de ortaya çıkarırdı. Soğuk geceler, köyün üzerindeki görünmez korku, askerlerin gölgesinde yaşayan insanlar ve saklanan sırlar arasında Aysima, ilk kez gerçekten yaşamayı öğrenmeye başlar. Fakat geçmiş bazen insanın peşini bırakmaz. Kar altında kalan her izin bir hikâyesi vardı. Ve bazı hikâyeler, insanın kalbine dokunmadan bitmezdi. Kar Çiçeği, kırılmış bir kızın yeniden ayağa kalkışını; dostluğu, güveni ve karanlığın içinde bile filizlenebilen umudu anlatıyor. Çünkü kardelen çiçekleri güneşe muhtaç olmak istemezdi. Onlar, en sert kışın içinde bile açmayı başarırdı.