Geçmişin ağır yükü üzerimize kalmışken savaşmamız gereken bir durumun içindeydik. Yorulmak demek; ölmek, vazgeçmek demekti. Hayatımızda bir kere bile diken üzerinde olmadan yaşamamış olan biz, bize en iyi öğretilen şeyi yapmaya mecbur bırakılmıştık. Birer piyon gibi şahlarımızın bizi oynatışına maruz kalıyorduk. Yaşam bizim için bir mermi ile ölçülürdü. Mermin ne kadar fazlaysa, o kadar yaşardın. Şans değil, matematik tuttururdun. Mantık oyunları yaşamın bir parçasıydı. Annemi o sıcak Ağustos gecesi katlederken; tetiği çekerken eli titremeyen adam, benim karşımda düşmanım olarak duruyordu ve bu oyunun sonunda bir taraf sağ çıkacaktı ölmek umurumda değildi. Yaşam benim için birşey ifade etmiyordu. Ama karşımdaki adam için bir yaşam vardı. Onun da yaşamı annesiydi tıpkı benimki gibi. Belki ikimiz de bu arbededen sağ çıkardık ama acı çekeceğimiz kesindi. Bu acının derecesi ise, içimizdeki nefretin varlığıyla yükselecekti.