Anadolu`nun küçük bir köyünde dünya ya gelen Mustafa`nın acılar, sevinçler ve hasretle yoğrulan yaşam hikayesi.

Bir dönem uçurumun kenarındaki ülkeyi kanlarıyla sulayarak kurtaran yiğitlerin hikayesini anlatan hikaye.

Bilinmezliğin ve Sadakatin Kıyısında: Bir Av mı, Yoksa Bir Avcı mı? Güneşin kavurduğu sonsuz bozkırlardan, gök gürültüsünün saklı gerçekleri fısıldadığı, orman derinliklerine uzanan kadim bir yolculuk... Bu an, sadece bir kaçırılma hikayesi değil, iki farklı dünyanın, iki keskin iradenin ve iki köklü kültürün amansız çarpışmasıdır Bir tarafta İslam onurunu ve Hak korkusunu kuşananlar, diğer tarafta inançsızlığın, ve katı bozkır kanunlarının gölgesinde büyüyenler... Karakilıç ve İslam Turan obaları arasında başlayan bu fırtınada, "her `av` göründüğü kadar masum, her avcı ise sanıldığı kadar zalim değildir." Ormanın derinliklerinde kurulan bir ip ağı, sadece bir bedeni değil; koca bir boyun kaderini birbirine düğümlüyor. Bir derenin iki ucunda kalanlar bir oyunun sınırında mücadele veriyor. Ramazan`in ilk huzuruyla başlayan bu serüvende; hançerlerin keskinliğinden daha sivri dillerle yapılan savaşlara, gizli patikalara ve asil kimliğini bir zırh gibi kuşanan vakur bir bey kızının asil direnişine şahitlik edeceksiniz. Bir bey kızı ve bir bey oğlu birbirinden zıt iki obanın akibetini farkında olmadan belirlediğinde artık bazı hisler için çok geç kalinacak. Gök gürültüsü ve yağmur yaklaşırken, herkesin bir taraf seçmesi ve ait olduğu yeri bulması gerekecek..

Her seçim bir bedelle sonuçlanır... İki büyük krallık ve en güçlü klanlarının güç savaşları... Sadakatin lüks, İhanetin kaçınılmaz olduğu bu coğrafyada, babasının kurbanı olan Eleanor`un kendini karanlık bir oyunun içinde bulduğu bir kabus... Artık geri dönüş yoktur...

"Zaman, yalnızca saatlerde mi saklıdır?" Zeynep, İstanbul Üniversitesi’nde tarih okuyan sıradan bir öğrenciydi. Ta ki Süleymaniye Kütüphanesi’nin tozlu raflarında, el yazması bir kitapta gizlenen mühür onu başka bir yüzyıla çekene kadar. Gözlerini açtığında artık ne kütüphanedeydi… ne de kendi zamanında. Karmaşık entrikaların içinde, geçmişin gölgeleri arasında kim olduğunu ve neden orada olduğunu sorgularken, kader ona hiç ait olmadığını sandığı bir rol biçmişti: Bir suikastçının kimliği. Ama Zeynep’in bildiği tek bir şey vardı: Tarih yazılmış olabilir ama henüz bitmedi. * Kitapta geçen kişiler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür.*

Yağmur, Nisan sabahını gri bir örtü gibi kaplamıştı. Altay, her zamanki saatte evinden çıkmış, otobüs durağına doğru yürüyordu ama içindeki huzursuzluk alışıldık değildi. Sanki sabah, olması gerekenden daha ağırdı. Durağa vardığında birkaç otobüs durmadan geçti. İçleri, okula giden öğrenciler, işe yetişmeye çalışanlar ve yabancı dillerin birbirine karıştığı kalabalıklarla doluydu. Altay cebinden sigarasını çıkardı. “Yine geç kaldım,” diye söylendi kendi kendine. Çakmağı çaktığı an, içinden geçen o tanıdık düşünce belirdi: Sigara yanınca otobüs gelir. Öyle de oldu

Krallığı için en önde savaşan bir prenses mi? Alışılmışın dışı değil mi? İşte Rozella Rowena Ashbourne böyle biri. Fakat amacı daha az saflarda bulunmak. Onun amacı birbirine asırlardır düşman olan iki krallığı barıştırmak. Vesperia… ve …Elysium…

Orta çağda yaşayan Coralie Avelmont, Velmoria varisi. Babası büyük bir hastalığın eşiğindeyken son vasiyeti olarak ezeli rakipleri blackmere krallığını ele geçirmesini ister. Coralie bunun üzerine yola çıkar. Velmoria ve blackmere`ün geçmişe dayanan düşmanlıkları son bulcak mıdır? Lakin Coralie`ın bilmediği bişey vardır, Blackmere`ün varisininde en az onun kadar hırslı olduğu. "Bir süre sonra elimde çok kan olacak" "Neden?" "Tahta çıkmak başarıdır. Başarıya ulaşmak içinse elini kana bulaman gerekir. Kısacası bir taht Kandan doğar" "Senin için başarı demek taht mı demek yani? Yanlış mı anladım Yoksa benim tanıdığım küllü ay gerçekten acımasız biri mi?" "Hayır doğru anladınız" Krallıklar düşer, sırlar ortaya çıkar ve bir varis herşeyi değiştirebilir...

1174... İnsanoğlunun en güçlü silahı hâline gelen din, tarihte bir kez daha kan ile yazıldı ve kan ile kapandı. Cüzzam Krallığı`nın bir başka büyük dini tahtına oturan IV. Baldwin ve biz İslam devleti arasında Kudüs`ün meydan toprağına din, siyaset ve güçlü olmanın bedeli kast sistemi savaş olarak düştü. Lakin bu savaşın ortasında İslam topraklarından Şamlı bir kız ve Kudüs`ün Cüzzam Kralı karşı karşıya geliyordu. Ama sadece savaşta karşı karşıya kalmadıklarını, inandıkları dinlerin de karşı karşıya gelmesiyle birlikte aralarındaki aşkın doğurduğu Hristiyan & Müslüman din karmaşasının savaşı daha da alevlenirken imkânsız bir yeni aşk öyküsünün ağıtını tarihe yazıyor, bu ağıt henüz 24 yaşında ölüm tecelli eden genç bir kralın Kudüs toprakları üzerinde yatan ölü bedeninde geziniyordu. 📍Dikkat Bu hikayede dinsel olay örgüleri ve din tarikatları mevcuttur. Açıkça yazılmış ölüm sahneleri ve çeşitli dinlerden ayet ve ritueller bulunmaktadır. Herhangi bir dini aşağılama yapmaz dini gerçeklik algısından dışarı çıkmaz. Lakin, hikâyenin akışı ve olay bağlantıları sebebiyle gerçek tarihe birebir şekilde uyumlu gidilmemiştir.Hikâye 2005 yapımı Kingdom Of Heaven filminden ilham alınarak yazılmıştır.

Bir savaş ne kadar kanlı olabilirdi ya da ne kadar acımasız ? Sorusunun cevabını sizlere kendi yazmakta olduğum hikayeden anlatayım. Bu hikayede geçen kişiler gerçek kişileri yansıtmıyor ama verilen bilgiler detaylı araştırmalar sonucunda sizlere sunulmuştur.

Akşam güneşi avluyu altın rengine boyarken, taşlar üzerinde hafif bir rüzgâr esiyordu. Şehsuvar, iki katlı konaklarının geniş avlusunda yürüyordu. Elinde eski bir kitap vardı, ama gözleri uzaklara dalmıştı. Gözlerindeki derinlik, artık sadece meraklı bir genç kızın değil, çevresinde sözünün dinlendiği, aklı ve zekâsıyla saygı kazanan bir kadının bakışıydı. Arslan, kırsaldaki evinden dönmüştü. Atını bağladıktan sonra avluya girdi. Mavi gözleri, Şehsuvar’ın bal rengi gözleriyle buluştu. Aralarında bir sessizlik vardı; bu sessizlik, yılların birikimi değil, yılların ortak anlayışı ve güveniyle oluşmuş bağın sessizliğiydi. “Akşam rüzgârı serin,” dedi Arslan, ağır ve ölçülü sesiyle. Şehsuvar gülümsedi; gülüşünde artık sadece gençlik heyecanı yoktu, hem zekâsını hem duygusunu yansıtan bir denge vardı. “Serin… ama güzel. Kitaplarımı okuyacak zaman bırakıyor bana,” diye yanıtladı. Arslan bir adım yaklaştı, gözleri Şehsuvar’ın gözlerinde gezindi. “Biliyor musun,” dedi, “senin bu bakışın beni hem düşündürüyor hem de cesaretlendiriyor.” Şehsuvar hafifçe başını eğdi. “Sen de öyle, Arslan… Herkesin yapamadığını yapıyorsun. Gizli projelerin, stratejilerin… benim asla cesaret edemeyeceğim şeyler.” Arslan dudaklarını kıpırdattı, hafifçe bıyığını düzeltti. “Belki de… biz birbirimizi bu yüzden tamamlıyoruz.” O an, avluda gölgeler uzarken, iki kişi sadece birbirine bakmıyordu; geleceklerini, çevrelerini ve hayatlarını birlikte inşa edeceklerini hissediyorlardı. Uzaklarda çocukların sesi geliyordu. Aniden bir gümbürtü koptu; dışarıdan bağırışmalar ve çığlıklar duyuldu. İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı. “Arslan… neler oluyor?” Şehsuvar nefes nefese sordu. Arslan’ın gözlerinde öfke belirdi. “Bodruma inip saklan, Şehsuvar! Hemen! Ben gelene kadar oradan ayrılma. Sana öğrettiklerimi unutma sakın!” Şehsuvar, kocasının dediğini yaptı; kalbi hızla çarpıyordu. Bodruma indi, kapıyı sessizce kapattı ve nefesini kontrol etmeye çalıştı. Avluda Arslan’nın sesi ve dışarıdaki kargaşa birbirine karışıyordu; ama o biliyordu ki, şimdi sadece beklemek ve güvenmek gerekiyordu.

Başka bir kitapta istediğiniz konuyu yazabilirim inasallah tutar

Elli yılın ardından, kader yeniden çizilir.

CAHİT TRABLUSGARPLI BİR ÇOCUKTUR VE YAŞAM MÜCADELESİ VERİR

Osman Bey`in kızı Umay hatun ve karesi Bey`in oğlu tuğrul bey

Ailem iyi bir saatçidir. Nesiller boyu bu işi layığı ile üstlendik. Saatler ile aramız hep iyi oldu. Ama babamın benden uzak durmamı istediği tek bir saat vardı. O da benim istediğim tek saatti.

Bir uç beyligin yükselişi

Surlar kan ister. Bazen düşmandan, bazen ihanetten, bazen de aşktan. Bir akıncı beyinin kızı… Aşktan nefret etmeyi öğrenmiş, merhameti ise silah gibi kuşanmış bir kadın. Annesinin ihanetiyle büyüyen bir kız… Sevmeyi zayıflık sanacak kadar yaralı, korumayı görev bilecek kadar güçlü. Aşk geldi. Tam olmaması gereken zamanda. Tam olmaması gereken kişiye. Yaklaşan fetih, kanla yazılan sırlar ve geri dönüşü olmayan kararlar… Bir adam… Kanından değil, yolundan ibaret olmayı seçmiş bir savaşçı. Bu romanda kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. Çünkü bazı savaşlar surlarda değil, insanın içinde kazanılır.

1918… Osmanlı İmparatorluğu kan kaybediyordu. Haritalar, kalemle değil kanla çiziliyor, milletler hayal olup yıkıntılar altına gömülüyordu. Geceleri top sesleri değil, halkın içten içe çürüyen umudu yankılanıyordu. Her şey, bir devrin sona erdiğini haykırıyor; ama kimse bunu yüksek sesle söyleyemiyordu. Saraylar sessiz, sokaklar tetikteydi. Sadakat bir yemin değil, bir yük olmuştu. Dostluklar kırılgan, ittifaklar rüşvetle örülüyordu. Herkes birbirini tartıyor, her bakışta bir hainlik, her susuşta bir sır gizleniyordu. Çünkü bu, bir savaşın değil — bir çözülüşün hikâyesiydi. Ve böyle zamanlarda, gerçek savaşlar cephelerde değil, zihinlerde kazanılırdı. Tetikten önce fikir, silahtan önce strateji konuşurdu. Taşlar tahtaya dizilirken aslında insanlar dizilirdi. Her piyon bir halktı. Her vezir, ya bir ihaneti temsil ederdi ya da suskun bir kahramanlığı. Bu, görünmeyen bir savaşın hikâyesidir. İçinden ihaneti, sadakati, sükûneti ve ihtilali aynı anda geçiren bir satranç tahtasında; akıl, cesaretle; vicdan, korkuyla yüzleşir. Taşlar yer değiştirdikçe, kader de yönünü değiştirir. Ve bazen… Bir ülke yeniden doğar.

Yıllar önce kaybettikleri Elis`i, Kezban olarak bulmuşlardı. Yabancıların oyununa gelip birbirlerini boğazladıkları topraklar, artık eskisi gibi cömert değildi. Bire altı, yedi vermiyordu. Attıklarını zor alıyorlardı, onlara toprakta küsmüştü, göklerde. Belki dünyanın en güzel yeriydi ama hiç birisine merhamet etmiyordu. Üzerinde doğup büyüdükleri toprakları terk etmek zorunda kaldılar. Çocukları rızıklarını kazanmak için göçmen olarak Avrupa ülkelerine gittiler. Türklere olmadık eziyetleri yapan Rumlara gelince, Yunanistan`da hakaretlere uğradılar. Rum olarak kabul görmediler, "Türk tohumu, Türk p..leri," diye hakaretlere uğradılar. Sonunda onlarda Avrupa`ya göçtüler. Kaderin cilvesine bakın ki tekrar bir araya gelmişlerdi, ama ev sahibi olarak değil işçi olarak. Bu topraklar Türkleri de Rumları da mutlu etmemişti. Avrupa`da en ağır işlerde bir başka milletin ekonomisini güçlendirmek için hamal gibi çalışıyorlardı. Zaten her dönem ülkelerin sınırlarını hep ekonomisi güçlü olanlar çiziyordu. Mutluluğun resimlerini de onlar çiziyordu. Güçsüz ülkelerin kaderine de özgürleştirmek adı altında üstlerine bombalar yağıyordu. Ekonomisi güçlü ülkelerin çıkarları arasında sıkışıp kalan güçsüz devletlerin fakir insanları ellerinde bir bohça ülke ülke dolaşıp mutluluğun peşinde koşuyorlardı. Mutluluk ise çok uzaklarda, erişilmez dağların arkasındaydı.

Zamanın kapısı açıldığında, geri dönülen yer çoğu zaman insanın kendisidir. Hudut, zamanın değil insanın sınırını çizer.

1941 yılında Berlin yakınlarında bulunan bir toplama kampında çalışan bir subayın "acı dolu" hikayesi.

Ben yanacak ve yakacağım.

Sekiz yıl yetti cihana Yavuz`a, bir ömür sığmazdı o kılıca. Yavuz oldu bahadır Herkes tanır Selim ise bir sır. Tarih pek çok aşk hikayesi yazdı, çok daha fazlasını ise görmezden geldi. İhaleler, anlaşmalar, toplantılar Mustafa`nın dünyası yalnızca bunlardan ibaretti. O yüzüğü bulana dek. O artık yalnız Mustafa değil şehzade Selim`in kendisiydi. Selim`in kazandığı zaferleri herkes bilir ya kaybettiklerini...

Lütfen önyargı ile yaklaşmayın Çünkü bu kitap sizin düşündüğünüz gibi bir Dini kitap değil bir Bizans`ın Orta Doğu yolculuğunu anlatıyor sebebini okursanız göreceksiniz İyi okumalar diliyorum