Hâkim Ahu, Mardin’de yürüttüğü bir dava sonrası hayatının değişeceğini bilmiyordu. Tehditler, sessiz takipler ve üstü kapalı uyarılar onu köşeye sıkıştırdı. Tam da her şeyin içinden çıkılmaz hale geldiği anda, karşısına Karan Karabey çıktı. Bir aşiretin güçlü ismi ve ona sunduğu tek yol anlaşmalı evlilik. Bu evlilik gerçekten sadece bir anlaşma mıydı yoksa ikisinin de yazgısı mı değişecekti.

Aşk, tesadüfleri mi sever, yoksa tesadüflerden mi doğar? İki insanın yolları yeniden kesiştiğinde, bu sadece bir rastlantı mı, yoksa kaderin ince bir oyunu mu? Kırgınlıklarla, yarım kalmış hikâyelerle yol alan iki ruh, kendini bir anda aşkın ortasında bulur. Korkularından kaçarken, aslında hep aşkın kanatlarına sığınıyor olabilirler mi? Bu kitap, geçmişin izleriyle şekillenen ve kaçışın bile aşkın çıkmaz sokaklarında son bulduğu bir hikâyeyi anlatıyor.

Tüm yazılan kelimeler cümleler bana aittir. Hiçbir kopyalama yoktur. YAZAR: MEDİNE UÇKUN

Birbiriyle doğru düzgün vedalaşamayan insanlar mutlaka karşılaşır. Tesadüflere inanır mısınız? Ben Pelin. Hayatım bir takım tesadüflerle mahvolmadan önce bende inanmazdım. Umarım hayat hikayem size ışık olur.

Bazen yanlış yer, yanlış zaman bizi doğruya götürür.

"Onu kendime âşık edeceğim.." "Bu büyü yasak ve tehlikeli, yine de yaptırmakta kararlı mısın?" "Evet, istiyorum." "Baştan uyarmalıyım ki bunu yaptığımız kişi seni fazlaca sevecek ve rahat bırakmayacak. Geceleri bile.." "Nasıl yâni? Geceleri bile derken?" "Sürekli seks isteyecek." "Güzel.. Bu benim işime gelir.."

Hayatında kötü günler geçirecek olan Güneş`in Atlas`ını bulma hikayesi.

Romantizm, aşk, mizah, hepsi bir arada. Gençler için uygundur. Daha yaşı küçük olanlar rahatsız olabilir. Not: kitapta eşcinsel içerikler mevcuttur. Rahatsız olan okumasın.

Uzak mesafede olan iki aşığın ne kadar mesafe olursa olsun birbirlerine kavuşması

Bu hikaye fantastik olup tamamen hayal ürünüdür..

Sıradışı öğretmen asker ilişkisi

Biri çiçeklerin içinden gelen bir bahar müjdesi, diğeri ise gölgelerden güç alan bir hükümdar... Prenses Amber, üzerine atılan kara büyü iddialarını bir kenara itip, kalbini herkesin "Kötü Kral" dediği Mirel’e mühürler. Bu, sadece iki krallığın hikâyesi değil; bir nefes uzağındaki ölümü aşkla yenmeye çalışan iki ruhun destanıdır. Güneşle verilen sözlerin, kadim dünyalardan gelen şifacıların ve bir bebeğin sessiz çığlığının birleştiği bu masalda, aşk en büyük mucizenin ta kendisidir.

İnsan en çok sevdiğine kırılmış Kimi zaman insan şaşar Kimi zaman da gülümser Her acı her türlü geçer Ama geçmeyen tek acı Mısra`nın dilinde ‘İhanet’ di. ______ Mısra Yıldız & Muhammed Kerem Aktürkoğlu

~ Işık ve Gölge Ona âşık olmak… Bir tamamlanmaydı. İnkâr… kaçış… reddetme… Hepsi yaşandı. Ama sonunda, bu tamamlanmaya onlar da yetmedi. Onunla aramızdaki bağı anlatmanın birçok yolu vardı. Ama en özeli hep şu benzetmeydi: Işık ve Gölge. Gölgenin tek şartı, ona yansıyan bir ışık olmasıydı. Işığınsa görünür olabilmesi için, yansıtabileceği bir cisme ihtiyacı vardı. Biz buyduk. Birbirimizi var ediyorduk. “Karanlığımda güvendesin,” demesi yetmiyordu. Ben görünür olmak istiyordum. Onunla var olmak… Kendimi sadece onun ışığında görmek istiyordum. Ama o, biraz olsun yansıması bende devler yaratır diye korkuyordu. Buradaki karanlık, dış dünyanın tehlikeleri değildi. Esas tehlike, Benim onu değiştirme ihtimalimdi. Onun üzerindeki etkimdi. Ne kadar geri çekilmek istese de, Düşeceği tek yer benim tarafımdı. Ve o da biliyordu bunu. Bir gün ismim dudaklarından öyle bir çıktı ki… Sandım ki, hiç bitmeyecek bir bahar gelmişti ömrüme. O an… İsmim, gerçekten “Bahar”dı. Ama sonra… Bir gün yeniden söyledi adımı. Bu kez… Soğuktu. İçimi titreten, kalbimi donduran bir soğuklukla. Ve ben… İlk kez o an anladım. Efsanede anlatılan Persephone gibi… Bahar’ın gelişiyle var olan o genç kız gibi… Ben de yeraltına indim. Yerin altına hapsoldum. Çünkü ışığımı kaybettim. Ve ışığım yokken… Ben sadece karanlıkta kalan bir gölgeydim. Bu nasıl oldu?

"Sen beni bu karanlığın içinden çıkaran tek aydınlıksın Kanat Aktan." "Benim aydınlık olmamı sağlayan tek kişisin Leya."

Bir kez daha gök gürledi o gece . Elzem sessizce ilerlerken yağan yağmurla gizledi göz yaşlarını. Herkes şemsiyesine sığınmışken o yağmura sığındı. Yine her zamanki gibi yoluna bakacaktı ama bu sefer yolu farklıydı.

Sonradan birbirini bulan iki kardeş , kız kardeşin sevdası ve abinin kardeşini koruması (bence okumalısın).

“İnsanlar ay’a benzer, kimseye göstermedikleri karanlık bir yüzleri muhakkak vardır.”

Hayatının tarifini çok önceden yazmıştı Sevil: bir tutam cesaret, bolca umut… Ama Samsun’dan İstanbul’a uzanan yol, bu tarifi tamamen değiştirecekti. Sevil`in Babası Can, ‘doktor ol’ dediği yerde, Sevil ‘pasta yapacağım’ dedi. Ve hiç kimsenin bilmediği bir şehirde, hiç tanımadığı bir adamın yardım eliyle... kendi mevsimine adım attı. Bu artık onun mevsimiydi. Bu, Sevil Mevsimiydi.

“Birbirimizi en çok, ayrı kaldığımız zamanlarda sevdik; belki de o yüzden hiç kavuşamadık.”

"Sana söz Vira ne olursa olsun kim ne derse desin elin elimde olucak.Babam bile olsa karşımda tutucam elini Soz veriyorum Vira." Baransel`in bu sözleri ne kadar iç açıcı olsada patronun karşısında elimi tutmayı bırak gözlerime bile bakacağını düşünmüyordum....

Aşka tutulunca herşeyin toz pembe olduğunu zannederiz. Yada ilk aşkların son aşkın olacağını.... Kader bilinmezlik......

Azelya bir sabah babasıyla kavga eder aklı allak bullak olan Azelya tam o sırada ço kkolay bir şekilde kaçırılır ama kendisini hiç kaçırılmış gibş hissetmez.

Söz ver beni birdaha bırakmayacağına,söz ver bana ve aşkımıza sahip çıkıcağına,söz ver beni kalbinin tam ortasında saklıycağına, söz ver beni travma larımla yalnız bırakmayacağına.

Ömür yine bir ailesinden daha ayrılıyordu -babası olarak gördüğü albayı ve askeri liseden beri kardeş benimsediği Tunaydı onun ailesi- ama ayrılıpta gittiği yerin zaten ona ait bir aile olduğunu onunla tanışınca, kavga ederek anlaştığında, ondan ne kadar kaçsa da onu yine etrafında görünce anlamıştı... ~ -Kaçmak mı kurtaracak seni benden ? -En azından denicem. -Boşa yorulcaksın. -Neden miş o ? -Sen nereye ben oraya be Ömür. ~