Bana okulda 1 saatin 60 dakika olduğunu öğrettiler. 1 dakikanın da 60 saniye olduğunu. Ama sensiz bir dakikanın sonsuza dek sürdüğünü öğretmediler. Kitap şöyle sonlandı; Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede kafamın içinde verdiğim savaşı zorda olsa kazandı. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım... İYİ OKUMALAR DİLERİİİZ... Kitabı seveceğinize %99,99999 eminim. 1 bölüm okuyup kaçmayın ha 😁

Kapak Pinterestte ait. Bu kitap kimsesiz hissedenlere, çirkinliği vücut bulan, mükemmel olmaya, kusurları olan umut olmadığına inanan kızlara ve erkeklere ithafen yazılmıştı. Kim olduğumu, ne olduğumu, nasıl olacağımı artık kestiremiyorum. Dönüm noktası dedikleri o noktaya varmıştım, vararı da çok oldu. İleride nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Şu an ne isem, ileride de aynısıyımdır. Bundan eminim. Buradayım, Yine buradayım, Hep burada olacağım. Hep kaçmayı becerdim, ama geri döndüm. Hep böyle oldu. Ben kaçtım, ben geri döndüm. Klasik döngü haline gelmişti benim için. Hiçbir şeyi beceremiyordum. Elimi attığım herşey elimde kalıyordu. Bardak alıyordum, bardak ortadan ikiye ayrılıyor, okuma kitabı alıyorum elimde yırtılıp kalıyor, bulduğum durumdan kaçmaya çalışıyorum geri dönmek zorunda kalıyorum. Kendi ayaklarıma geri dönüyorum. İnsan kaçtığı yere kendi ayaklarıyla geri döner mi? Ben dönüyorum. Hep dönüyorum. Yine buradayım işte. Hep olduğu gibi. İsteyerek ya da zorla. Önümde duran kayıt belgelerine baktım. Liyan Mehir Özdemir yazıyordu. 19 yaşında ve birçok kendi hakkımda bile bilmediğim şeyler yazıyordu. Alıp okumadım. Merak etmedim. Hep olduğu gibi. Ben kendimi merak etmem ki zaten. Kemse de beni merak etmez. Hep olduğu gibi, hep olacağı gibi,

Karanlığın bir parçası olarak doğmuştu ve bu doğuş kendi karanlığının aydınlanması için bir sebepti .

"Hayat sürprizlerle doluydu ve hayatın bana yaptığı en büyük sürpriz Ayça`ydı" 16.07.2021

Daha küçücük bir çocukken bir tercih sonucu babası tarafından terk edilen Aras karahan 11 yaşında hayattayken ölmüştü ve artık o Aras karahan değil Tunga Alkan`dı ve ülkede ün salmış bir örgütün suikkastıçisiydı hayattı bir doktorla tanışana kadar normal gidiyordu

Avukat yıllar önce ailesini katledenlerin kim olduğunu araştırmaya başladı, onun artık bundan sonra tek aklından geçirdiği şey ailesinin intikamını almaktı.Ama onu durduran şey duygularını kontrol edememesiydi. Mart başlayacak bekleyin...

Hani bazen insan sığamaz bir yerlere, aldığı oksijen bile onu boğar; ironiktir ki yaşama fonksiyonlarımızı yerine getiren madde onu öldürebilecekmiş gibi hissettirir. Bazen durup düşündüğümde gözlerimi o hisle dünyaya açmışım gibi hissederim. İçimdeki boşluğu dolduramadım bir türlü. Ne sığabildim bu dünyaya ne de kapı dışarı edebildim kendimi. Arafta kaldım hep. Yaşamaya çok hevesli değilim ama hikayemin nasıl biteceğini de merak ediyorum. Öyle bir his işte, anlatamıyorum.

"Ben sanki var olmak,kalabalık yaratmak için doğmuşum..."

Alt tarafı gece sokakta yürüyecek ne olabilir kiii

Bir insandan kopmak kolay mıydı?Yaşanmışlıklar, duygular, anılar, hayaller, umutlar... Bunca şeye rağmen, insan neden gitmek isterdi? Geride bıraktıklarını umursamıyordu. Yıktığı hayallerin, yitirdiği umutların, kırdığı kalplerin farkında bile değildi. Tek bildiği şey, kararlı olduğuydu. Yeni bir hayat kurmaya kararlıydı. Seçimleri onu korkutsa da... Geri dönmemeye karar vermişti.

"Adaletin kelepçelendiği bu sarayda, biz zincirleri kırmaya değil, yakmaya geldik!”

Açelya`nın etrafında geçen olaylara yer vermektedir. -Kalbinin gökkuşağın da bana yer var mı? -Var ama arkadaşım olarak

"Ben halledeceğim." Sustu, konuşmadan devam etmesini bekledim. "Senden istediğim dikkatli olman ve en ufak bir sezgide beni araman." Başımı onaylamaz anlamda salladım. "Ağabeylerim bile halledememişken sen nasıl halledeceksin Cihangir Ağa?" Sesim olduğundan daha soğuk çıkmıştı. Evet, kesinlikle bu konuda haklıydım. Kim töreye baş kaldırsa eğdirmeyi başarmışlardı bu devrin artık bir son bulması lazımdı. Yitip giden onca sevdanın ağıtıyla kan boyanmış töre yok olmalıydı. Derin bir nefes verdi. İradesiz bakışlarını bozmadan mırıldandı. "Ben ağabeyin değilim, demiştim."

Emanetden emanet olurmu..?

Bir kızın gerçeklerle imtihanı

Gerçek ailesini yıllar sonra bulan mafya Gece, Onun kalbini kazanan Kuzey. Bomba gibi bir kurguyla geldim bu sefer. Keyifli okumalar.

Başka topraklarda büyüyen Azize, Karadeniz`in yağmurlarına emanet şimdilerde... Mehmet Almanya`dan döndüğünde kızı Azize`yi memlekette bırakma kararı verir. Bunalımdadır ve ruhu gün geçtikçe eksilmektedir. Nice hayallerle çıktığı yolda elleri bomboş kalmıştır. Küçük Azize babasının niyetinden habersiz, memleketteki geniş ailesiyle tanışır. Bir tatilde olduklarını ve geri döneceklerini zannetmektedir. Fakat hayatlarının seyri derelere karışır, başka yönlere akar. Öğrenir Azize; Karadeniz hem sevdadır hem vedadır. Ve bir ömür yaşanacak topraktır. NOT: Wattpad uygulamasında kitap tamamlandı. Aynı isimle hâlâ yayında.

Annemle babam ben küçükken bir trafik kaza sonucuyla hayatını kaybettiler benim akraba olarak sadece halam var diyerleri malessef beni evlerinde istemiyorlardı halam ın ilk kocası halamı altattı ve halam başka bir adamla evlendi ve adam zengindi işi ise mafyay dı kısaca ve adamın birde oğlu vardı bakalım neler olucak hikayemizde

Karanlığa gözlerinizi açmışsanız, aydınlığı görmeniz hâyli zor olabiliyor.... Geçmişini unutan BayQ, hayatına nasıl devam edecek? Peki geçmişten gelenler her zaman olurlarmı? BayQ` nun geçmişi, şimdisi ve geleceğine bakalım... Işığı sönen tüm herkese... 🕯

Hayattaki tesadüfler sizin ya sonunuz olur yada mutluluğunuz işte benim hayatımdaki tesadüfümde sonum kadar acı verici bir müzisyen ama aynı zamanda bilinmeyen bir meslek daha bu adam benim tesadüfüm

Asena`nın canı sıkıldığı için abisinin arkadaşına şaka yapmak ister ama başına gelecekleri tahmin edemez... UYARI!: Küfür içerir! NOT: Yazım yanlışlarım olursa diye önceden özür diliyorum, iyi okumalarrr...

Yer altı dünyasının bilinmeyen varisi Uraz kayalar ve zekasıyla kolaylıkla insanları alt etmeyi öğrenmiş lavin kolça -kesit- "Mafya herif" diye mırıldandım duymuş olaccaki arkasını dönüp "Doğru söyledin mafyayim ama sunuda unutma mafyayla oyun olmaz" diyerek gitti. Ama .o beni daha tanımıyordu o mafyaysa bende lavin kolçaydım Ben oynardım...

Bir çöl masalı... Levnî, kendini farklı kültürleri öğrenmeye adamış bir seyyah... yeni bir kültürü öğrenmek için çıktığı bu yolda kader ona bambaşka bir yön çizer. Achieng, hayalleri çiçekler gibi renkli, yüreği umut dolu bir genç kız... Bir çöl sabahında kesişen bakışlar, iki yabancıyı yavaş yavaş birbirine yakınlaştırır. Kumların ardında gizlenen sırlar, kalplerde filizlenen bir sevdaya engel mi olacak, yoksa onları daha da mı yakınlaştıracak? 🐪🐪 Bu çölün kumları çok sıcak! Hadi durma, yürümeyi dene biraz. Ellerim kafamdaki testiyi desteklerken, Yerleri eteğim süpürebilir ancak. Yıllar önce bookstro ve yazokurda yarım bıraktığım kurgumu burada devam ettireceğim🏜

Yer altının Lavinia`sı ve Cellat`ının uyumu. Ölüm çiçeği Lavinia ölüm`ün adı Cellat`la nasıl bir uyum sergileyecekti.

KAÇIRDIĞIMIZ HAYATI YAKALAMAK İÇİN KOŞMAYA GEREK YOK