Köy okuluna atanmış bir öğretmen. Yeni hayatına, ardında bıraktıklarının burukluğuyla alışmaya çalışan, ayrılığın acısını kalbinde taşıyan Cemre.

Herkes sever gök yüzünü mas mavi içinde bulutların şekilden şekile girdiği okyanus rengini peki içindeki fıttınayı bilirmisiniz o mas mavi gerngin neden yeri geldiğinde karaya döndüğünü öfkesini kostuğunu kimisine hayat kimisine felaket olduğunu güneşi seversin içimi ısıtıyor dersin karanlı sevmez içimi karartıyor dersin dilek ağıçlarını bilirmisiniz insanların ellerinde ip parçacıkları her kes bi heves dilek ağacına asışı kiminin saçmalığı kiminin umudu..... Tepede bileğime bağlı eşarbımla rüzgarda uçuşan nerdeyse yarısına aklar düşmüş saçlarımın rüzgarın kulağına üfleyişi atımın hırıltısı ve benim boş gözlerle dilek ağacına bakışım ne çok umutlar edip dalarında uçuçan ipleri bağlayışım ne çok...? ( merhaba bu kurgu yu okuyan herkese teşekkürler ilk korgum tamamen keyfen yazılmıştır) okuyan herkese iyi okumalar dilerim beyenirseniz yorum yapmayı unutmayın en kısa zamanda bölüm yüklenecektir 🦋🦋

Bir yağmurun altında ilk kez karşılaşmıştık,şimdi ise bir yağmurun altında veda ediyorduk birbirimize.

Bu kitap, rüzgârın taşıdığı bir fısıltıdan doğdu. Kimi izler vardır; yıllar, hastaneler, sessizlikler, unutuluşlar üstünü küllense bile kalbin en derin yerinde sıcaklığını korur. Kimi isimler vardır; ağızdan düşer, hafızadan silinir, ama bir gün ansızın bir kuşun kanadında, bir sayfanın köşesinde, bir rüzgârın yön değiştirişinde geri döner. Bu hikâye, kaybolmuş bir kızın ve sessizce büyüyen bir çocuğun değil yalnızca; aynı gökyüzünün altında birbirine görünmeden iz bırakmış iki ruhun, zamana rağmen birbirini unutmayan hatıraların ve rüzgârın taşıdığı bütün acıların, bütün umutların hikâyesi. Eğer bu sayfaları açtıysan, bil ki hiçbir iz gerçekten kaybolmaz. Rüzgâr ister alıp götürsün, ister savursun… Kalbin hatırlaması için tek bir an yeter.

Ölüm, kabullenilmesi en zor gerçektir. Kimileri ölümle yaşar, kimileri ise ölüm hiç yokmuş gibi... Deniz, ölümü kabullenemeyen insanlardan yalnızca biridir. Sevdiği adam, Poyraz`ın ölümüyle hayatı birden altüst olur. Kendi canından geçecek kadar derin bir acı içindedir. Poyraz`ın yanına gitmeyi ve onunla yeniden kavuşmayı aklına koyduğu gece, izlediği bir reklam her şeyi sonsuza dek değiştirir. Bir imkan. Bir olasılık. Ve böylece içinde bir umut tohumu yeşermeye başlar. Ölüm artık bir son olmak zorunda değildir.

Her tesadüf kadere dahildir ,Mardin`in soylu aşiretlerinin önde gelenlerinden biride Ramiz aslan uşağıydı ve Ramiz Ağa`nın iki çocuğu vardı biri oğlan biri kız ,kızı Zeynep mihrinazın abisine sevdalıydı ,Mihrinaz üniverste son sınıf öğrencisiydi okulunu bitirip heycanla ailesini yanına dönmeyi beklerken serhat Ağa`nın zülmiyle karşılaşacağını bilmiyordu...

Gizlenmiş olan her şey bir gün gün yüzüne çıkar. Yıllardır kendi yasalarıyla ayakta duran gizli bir yapı: Mahfuzan. Gücün, sadakatin ve ihanete asla yer olmayan bir evren. Dışarıdan kimsenin bilmediği ama içeriden herkesin hayatıyla ödediği bir düzen. Ve bu düzenin içinde kaybolmuş kalpler… Nare, ailesi kanla susturulmuş bir kız. Onu hayatta tutan tek şey intikam. Yıllar sonra Mahfuzan’a geri döndüğünde hedefi bellidir: Asil. Bir zamanlar sevgisiyle kalbine dokunan çocukluk aşkı, şimdi gözünde en büyük düşmanı. Asil ise yıllar önce işlenmiş suçların gölgesinde yaşamaya devam ederken, Nare’nin dönüşüyle kalbinin en kırılgan yerine yeniden dokunur. Kaybetti sandığı hislerinin ortaya çıkmasıyla, kaybetmekten korktuğu gücüona yük olmaya başladı.Onu hâlâ seviyor, hâlâ korumak istiyor. Ama bilmediği şey şu: Nare’nin her gülüşünde gizli bir kin, her dokunuşunda saklı bir intikam var. Karanlık sırların, bitmeyen oyunların ve ölümcül kararların içinde, Mahfuzan sadece bir yapı değil; bir sınav. İhanetin mi, aşkın mı, yoksa intikamın mı ağır basacağını gösterecek bir sınav…

💫 benim ne işim var burada kine💫

Selin normal sıradan bir kızdır,Ailesiyle beraber yaşar.En büyük hayali Aşçı olmaktır.Gittiği okulun müdiresi`nin yeğeni ve Çalışacağı Otelin CEO`su çıkana dek Bakalım neler olacak?

Hep yalnız olan bir insanın hayatındaki yalancılar ve tanıdığını sandığı yabancılar Herşey böyle olmasaydı beni yinede sevmezler miydi?

Tanrı ve Tanrıçaların adını temsil ettiği gezegenlerin olduğu lanetli bir evren. Dünya Tanrısı ve Tanrıçası bundan yıllar önce yeni Tanrı için bir bebek Dünya`ya getirirler ama bebek bekledikleri gibi Tanrı adayı değil Tanrıça adayı olur. Tanrıça adayı olarak Dünya`ya gelen bu bebek Dünya`nın sonu olarak kabul edilir bu yüzden, annesi eski tanrıça tarafından lanetlenir. Dünya Tanrısının en büyük düşmanı olan Mars Tanrısının gezegeni olan Mars`a bırakılır. Evren Yara Saba, Dünyanın sonu değildir ama onun sonu her zaman Dünya`dır. "Canım dediğin candan öten olurmuş. Sen benim candan ötemsin. Canımsın Yara."

"Eğer bu ülke için savaşacaksan onların değil bizim için savaş, kadınlar için savaş." wattpaddeki kitabımı burada da yayımlıyorum.

"Mantığın esiri olan Kroma, on yıl önce yitirdiği tüm güzelliği geri getirecek, buz tutmuş ruhlara dokunacak kadim bir tınının ilk yankısına hasretti..."

İnsan her şeye alışır mı? Güçlü olmak bir tercih mi, mecburiyet mi? Susmak iyileştirir mi yoksa çürütür mü? İnsan en çok kendine ne zaman ihanet eder? Bazen en büyük yüzleşme: gitmek değil, artık eskisi gibi kalmamaktır..

Karşıdan karşıya geçerken bir arabanın size çarptığını ve adamın başınıza bela olduğunu düşünebiliyor musunuz? Gerçekten kulağa saçma geliyor.

Her şey bir anda gelişir en beklemediğiniz anda olmayacak dediğiniz anda her şey oluverir 🤍

“Bu kitap imkansızı sevip, gerçeğe aşık olamayanlara ithaf edilmiştir…” “Ölmek Üzere Olan Bir Kadının Son Mektupları” denirdi o kadının küçük günlüğüne. “Yaşamayı Yeni Öğrenen Bir Adamın İlk Pişmanlıkları” denirdi o adamın dev hislerine. Her hikayenin kenara ayrılmış suçluları olurdu. Sevgi takıntıyı doğurur, sonra takıntı tarafından bizzat öldürülürdü. Ama neyse ki, bizim baş karakterlerimiz takıntılı değil. Henüz. Alev Karasoy, geçmişin sanrısıyla yaşayan, çocukluk aşkını asla unutamamış başarılı bir avukattır. Ateş Gümüşay ise, geçmişte yaşadığı kaza yüzünden basit olmayan bir hafıza kaybı yaşıyordur. Geçmişte, bir davada karşılaşan bu ikili, bir gece yarısı yeniden karşılaşırlar. Fakat, arada tanınmayışın soğukluğu vardır. Sonra yaşayacakları küçük bir olay, ikisini sürekli karşılaştıracakken her şeyin aslını ortaya çıkacaktır. Kim kurtaracaktı bu hikayeyi? Geçmişin sanrısıyla yaşayıp, her gece hayalindeki bir çocuğa sarılarak uyuyan Alev Karasoy mu? Yoksa benliğini bile unutmuş Ateş Gümüşay mı? Ağır psikolojik unsurlar içerir!

Bir aşk, iki yalan ve yedi yıllık bir suskunluk. İstanbul’un eski, buğulu Çukurcuma sokaklarında, antikacı dükkânının loş ışığına sığınan Dildâde, kalbini kilitli bir sandıkta tutmaktadır. Adı "gönül vermiş" anlamına gelse de, Dildâde en çok hüznün dürüst rengine inanır. Ta ki, hayatına Akdeniz`in tüm aydınlık tonlarını taşıyan ressam Râmiz girene dek. Râmiz, Dildâde’ye, boş bir kırmızı albümü neşeyle doldurmayı ve bir geleceğe inanmayı öğretir. Ancak aşkları, bir İstanbul yazınının sonu gibi, aniden ve sessizce biter. Râmiz’in vedası, Dildâde`nin kalbine, ne iyileşen ne de atılabilen cam kırığı bir sızı bırakır. Yedi yıl süren yalnızlığın ardından, Râmiz’den kalan son bir mühürlü kutu ve beklenmedik bir ziyaretçi, tüm acının ardındaki büyük sır perdesini aralar. Dildâde, Râmiz’in ölümünün, sadece bir hastalık değil, aynı zamanda iki kadının paylaştığı acı bir fedakârlık olduğunu keşfeder. "Dildâde: Cam Kırığı Sızı," aşkın en büyük yalanının bazen en derin merhamet olduğunu anlatan, yüreğinize işleyecek bir kayıp, kabul ve umut hikayesidir. Gönül vermek mi? Yoksa gönül alıp, o gönlü sonsuza dek korumak mı?

Liseden mezun olduğunda bütün hayatının bir yalandan ibaret olduğunu öğrenen Buğlem`in hikayesi.. Yeni aile, dört abi, bir ikiz ve bir erkek kardeş.. Kaybolan bir çocukluk.. Toprak ailesi yaralarını saracak mı? Yoksa yeni yaralar mı ekleyecekti küçücük kalbine? Peki ya aşk?

Hayalleri olan bir kadınımın, herkes gibi. Hayalimi gerçekleştirdim ama yünede bir yerde hep eksik kaldım. Bütünleşmem, tamam hissetmek istiyorum.

İkiz kardeşler vardı Zara ve Zayn. Zara baya sert biriydi Zayn ise ona göre biraz daha yumuşaktı ama ikisi baya tehlikeli idiler. Onlar mafyaydı Zara en güçlüleri Zayn ise onun bir altı idi.

Kapattı dudaklarını, uzandı koltuğa. Küçüktü, minikti, tatlıydı ama hiç de kıyılası değildi. "Senin gibi çok akıllı olmak istiyorum. Saf olmak istemiyorum ben." Mırıldanışıyla gözlerim yandığında tavana diktim gözlerimi. "Her istediğimiz olmuyor ki Küçüğüm." "Zaten hepimizin hiçbir istediği olmadı. Ya bundan sonra da olmazsa?" "O zaman hepinizi bırakırım, sonra da gideriz hep beraber bu gezegenden. Belki bizi bekleyen başka gezegenler vardır, ha?" "Var mıdır gerçekten? Kahramanımız da orada mıdır?" Son sorusunu duyunca gözümün önüne gelen adamla kaşlarımı çattım. Aptallaşma, Derin. O adam ne alaka şimdi? O bizim kahramanımız falan değil. Değil. Değil. **** Yaşamak için *topluma göre* yanlış yollar deneyen bir kızın hayat hikayesi... **UYARI: Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır.**

"Sonuçlara göre....." Tek bir adım hayatımda bir çok şeyi değiştirecekti. Ya geri.. Ya ileri .. Seçimim en başında belliydi.... ** Gerçek ailem hikâyesidir. Güzel şeyleri keşfetmek için sabır ve tek bir adım yeterlidir. ** Olumsuz öğeler içerebilir !!!

Bu ilk kitap yazisim umarım beğenirsiniz konusu gerçek ailem kurgusu okudum ama beğenmedim umarım güzel bir kitap çıkar

Her seçim, bir yıkımdı. Her yıkım, bir vazgeçişti. Uçurumun kenarında yürüyorduk. Ne tarafa düşsek birinin canı yanacaktı. Yanan her can, bir nefretti. Her nefret, sessizlikti. Ve her sessizlik bir çığlıktı. Elimi uzatsam dokunabilirdim. Dokunsam yanardık. Yasaktı, tehlikeydi, ölümle aşk arasında araftı. O Berceste`ydi.