Bir anestezist adayı olarak öğrendiğim ilk şey şuydu: İnsanları uyutmak, onları uyandırmaktan çok daha kolaydır. Kendi hayatımı derin bir uykunun içine hapsederken, geçmişimdeki o karanlık gölgenin bir gün beni bulacağını hiç hesap etmemiştim. Ama o geldi. Şehrin hem yeraltına hem yerüstüne hükmeden adam… Güç, korku ve karanlığın tek sahibi. Onunla karşılaştığım an tek bir şeyden emindim: Artık hiçbir narkoz, içimdeki acıyı susturmaya yetmeyecekti. Ben Bilge. Kaçtığım her sırrın içinde boğulurken, beni korumaya yemin etmiş bir canavarın kollarında uyanmaya mahkûmum. "Ruhun uyuşmuş olabilir… ama kalbin hâlâ atıyor, Kadavra. Ve o kalp artık bana ait."

Alara ve Evren var işte

Osmanlının son dönemleri... Bir Rus prensesi ve bir seyis... Konakta yolları kesişen iki kader, Dicle ve Fırat nehirlerinin akışıyla nasıl bağlanacak? Sırlar, baskılar ve yasak aşk... Onları beklenmedik bir sona mı sürükleyecek? O iki nehir o iki yürek kavuşacakmı?...

gecmişten gelen şeyler

16 yaşındaki Gece o günün kurtuluşu olduğunu nerden bilebilirdi ki...

yıllar sonra gerçek ailesini bulan kızımız

Kendi kanından olanın ihaneti, yabancının kurşunundan daha derine işlerdi. Bengi için dünya, babasının güç hırslarıyla örülmüş camdan bir saraydı. Ancak o saray, babasının en büyük düşmanı Savaş’a kurduğu tuzaklarla yerle bir oldu. Tehditlerin gölgesinde, hayatta kalmak için celladını korumaya mahkûm edilen bir kadın... Ve o kadının nefretle baktığı gözlerde, aslında kendi özgürlüğünü gören bir adam. ​Bengi, celladıyla aynı tarafa geçtiğinde; şah devrildi, vezir oyuna dahil oldu. Artık mesele sadece hayatta kalmak değil, bu yıkımın içinde birbirini yok etmeden durabilmekti. "Bu Dünya üzerimize yıkılsa bile, enkazın altında elini tutacağım tek kişi sensin Bengi."

Bir grup arkadaşın villa kiralayıp tatil yapmak istemesi, ama kimse tuttukları villanın ikiz villa olduğunu bilmiyordu.

çıtır çerezlik bir kurgudur

Deftere yazdıklarımda cesurum ama gerçek hayatta suskunum. Çünkü bazı duygular söylenince küçülüyor, yalnızca daha gerçek oluyor. Belki bir gün bu satırları okuduğumda bu acıya uzaktan bakabileceğim. Şimdilik tek yapabildiğim, onu sevmeyi kimseye belli etmeden içimde büyütmek... Göz doktoru olmak isteyen Nil Arın`dan, Okyanus gözlüye...

Pars`in gerçek ailesiyle yaşadıklarını okumak istermisiniz

"Gerçek, en güvenli sandığın yerden gelen o ilk yalandır." Beş yıl önce Soydaner ve Arkan ailelerini birleştiren o evlilik, aslında büyük bir yıkımın başlangıcıydı. Anlaşmalı olan bu evlilik yine ailelerin kararıyla en ağır şekilde çevrilen oyunlarla bitirilmiştir. Efsun Soydaner bu enkazdan sağ çıkmayı kalbindeki o saf temiz duyguların yerini, her geçen gün büyüyen ve onu ayakta tutan tek şeye intikam hırsına bıraktı. Demir Arkan ise kendi karanlığında, her şeyin sorumlusu olarak görülen o sessizliğin içine gömüldü. Aralarındaki o sarsılmaz bağ, ailelerin kirli oyunu ve fısıldanan büyük yalanlarla bir "Yalan Mevsimi"ne dönüştü. İntikam için kuşanılan o maskeler, gerçek hisler karşısında parçalanmaya mahkûm. Peki bu mevsim bittiğinde geriye sadece küller mi kalacak, yoksa yalanların üzerine kurulan o büyük enkazdan gerçek bir aşk yeniden mi doğacak? Aşkın nefrete, nefretin ise bir oyuna dönüştüğü bu yalan yolculuğuna hazır mısın?

"Bizi kimseler ayıramaz. Ölüm bile!" Yeşil ve parıldayan gözleriyle kahve gözlerime baktı. "Çünkü sana bir şey olursa ben yaşayamam. Bana bir şey olursa da sen. Biliyorum."

"Her yaz burada buluşuyoruz, kırk yaşımıza gelsek bile." hepimiz o gün bunun için söz vermiştik ama hepimiz 46 yaşımıza geldik ama hala hiç birinden haber yok nerede ne yapıyorlar bilmiyorum. Bir zamanlar hayatımı süsleyen o dört kişi şuan neredeydi. Aklıma kendime verdiğim o söz geldi "Birbirimizden kopsak bile geç bile olsa sizi her şekilde bulurum, söz veriyorum." Onları bulacaktım ama ilk önce onlarla olan anılarımı onlarla geçen bir yazımı okuyun şimdi 1999 yılına gidiyoruz çünkü hikayemiz 1999 yılında Bodrum´ da başlıyor

İki yaralı kadın, tek bir şehir ve onları yutmaya hazır bir karanlık. Biri, ateşler içinde eski kimliğini öldürüp küllerinden doğmaya hazırlanıyordu. Diğeri ise bir kafenin rutubetli camlarını silerken, hayatının en büyük kumarını oynadığından habersizdi. Barlas Karadağ, bir cellat mıydı yoksa sığınılacak son liman mı?

Geçmişinden kaçan bir kız, yeni başladığı lisede cinayetler, sırlar ve tehlikeli bir aşkın ortasında kalır.

Dedesini kaybettiği gün, her şey değişti. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ne kahkahalar, ne hayaller, ne de o eski huzur… Ama hayat durmadı. Ve o da durmadı. Kırık bir kalple, kendi yolunu çizmeyi öğrenen bir kızın, acıyla büyüme hikayesi.

Baba bile demeye dilimin varmadigi adamın kendi çıkarları için beni attığı cehennemdeki ateşin en çok onu yakacağını kim bilebilirdi. Ama o yanarken ben... ben onu yakan ateşin harlanmasını sağlayan kişi olmaktan asla pişman olmayacağım.

Bir kızın babasının öldüren kişiyi bulmaya çalışırken bir adama rastlıyor o adam ona yardım ediyor ama kızın onun bir katil olduğunu nerden bilebilirdi kız sizce Aşk mı? Yoksa babasının öldüren kişiyi bulmasımı? Yoksa intikam mı alacak? Siz hangisini yapardınız

Denizin ortasında kaybolmuşken pusulam hep Kuzey’i gösteriyordu,ya kendimi bulmam gerekti ya da kendimi bana bulduracak birini. ‘Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum

Denizin ortasında kaybolmuş iken pusulam hep Kuzey`i gösteriyordu. Ya kendimi bulmam gerekti, ya da bana kendimi bulduracak biri... "Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum," With: @Bitanem (Çok sık bölüm gelemeyebilir, şimdiden özür dilerim.)

Bedenle beraber kalp de üşür müydü hiç? Ya da kalp de yorulur muydu? İşte bu kalp bir sonbahardan farksız değildi. Sonbahar kadar üşüten,sonbahar kadar yoran ama sonbahar kadar güzel.herşeyini döküp yine de güzel olabilecek kadar hem de...

Sophia ve Jackson bir süre ayrılıktan sonra ikiside birbirisiz yapamayacaklarını anladılar ama sonra aldatmalar,kavgalar,tartışmalar bitmedi sonra Sophia buna dayanamayıp...

Bir grup liseli gencin hikayesi Sadece miza

Liseli bir gencin hikayesi SADECE MİZAH