yaşayacaklarından habersiz 18. yas gününe hazırlanan Alesta`nın doğum gününde alacağı bir haber sonrası hayatı tamamen değişir.

Duşta öldürülen bir kızın öldüğünde aynı dünyada görünmez olması ile başlıyor.

Minji resim yaparken kendisini başka bir evrende bulur. Yaşadığı yere hiç benzemeyen bu evrende onu bekleyen sıralar ve insanlığını kaybetmeye yakın olan bir eşi olacaktır.

İçerik...!! Eşcinsel Kurgudur..!! The Grandmaster of Demonic Cultivation Fan Hayran Novelidir..!! Yaoi- -boyslove-gay İki Erkeğin İlişkisine dair fantastik (ÇİN) bir kurgudur

Sadece bir suikasçıyım. En fazla ne yapabilirim ki...

AETHERIA: VOID PROTOCOL 4972 Paradosa’dan, çayın bile kahramanlaştığı bir paralel evren hikayesi Gökyüzünden uydu düşer. İçinden simit çıkar. Ama asıl kaos, çayı sıcak tutan Aether çekirdeğiyle başlar. Kaen, geçmişi silinmiş bir paralı asker. Neo-Aurora’nın sisli sokaklarında, bir yudum çayla başlayıp, evrenlerarası bir protokolün içine sürükleniyor. Karşısında gölgeler, yanında hologram uzaylılar ve sürekli çay isteyen bir yapay zekâ var. Ama Kaen’in tek amacı var: Bozulan çay makinesini tamir etmek. Ve belki… evreni kurtarmak. Anime havası? Var. Ciddiyet? O da var. Paralı askerimiz mevcuttur. Absürtlük dibine kadar. Ama en çok da şu var: “Bu dünyada kimse son demliğe dokunmadan gitmez.”

İnsan zorbaladıgına ya da zorbasına aşık olur mu ? Zorba Bir Sevgili Mi?

Uyarı:Eğlence amaçlı yazılmıştır. Okulun gezi kanpında canımız sıkılmıştı ve oyun oynamak istemiştik.Herkes kendine düşen görevi yapacaktı.Bana ise en istemediğim görev çıkmıştı...

Bir varmış, bir yokmuş. İyi varmış, kötüde onunla beraber var olmuş. İnsanların güzel kalplerine önce kıskançlık girmiş sonra yerini çirkinleşen arzulara bırakmış. Gücün daha önemli olduğu eski zamanlarda krallar kılıçlarını savaş için kaldırmışlar oturdukları saraylarda. Savaşın dumanı her yeri kaplamış. Hayatlar dağılmış. Umutlar sönmüş. Kan kokusu her toprağı sarmış. Toprakları ele geçirmek isteyen krallar, kraliçeler her bir masum ruhu harcamışlar. Masumlar kaçmaya çalışmış. Bazıları ormanlara sığınmış. Bazıları dağlara kaçmış. Ama savaş hiç bir zaman durulmamış. Düşen göz yaşı ve kan damlalarının sayısı çığ gibi artarken öfkeli bilgeler bir araya toplanmış. Ateş öfkelerini harlamış, deniz üzüntüleri ile dalgalanmış, toprak kuraklaşmış ve hava bir daha açmamış. Savaşın asla bitmeyen döngüsünde 4 hayvan seçilmiş. Bu 4 hayvana 4 insan bulunmuş. Hayvanlar insanlar için kurban verilmiş. İnsanlardan biri yanmış, biri boğulmuş, biri sürüklenmiş, biri gömülmüş. Kurban verilen hayvanların ruhları insanların bedeninde can bulduğunda, savaş belki de başladığından daha hızlı bir şekilde son bulmuş. Bütün bunlar birbirlerinden savaş yüzünden ayrılan kardeşlerin başına gelmiş. Savaştan zarar gören masum 2 ruh bilgelerin kirli büyüleri ile kapana kısılmışlar. Ayrılmadan önceki ve birbirlerine kavuştukları halleri asla aynı olmamış. Savaşın yiyip bitirdiği masum ruhlardan mı olmuşlar, yoksa cesaretleri ile her şeye bir son mu vermişler?

"İnsanlar seni göremiyor mu?" "Hayır ben delirmiş olmalıyım" "Delirmedim" "Normal değil Afel"

Bir Elf, bir küçük peri ve bir de cadı, birbirinden bağımsız üç arkadaş. Irklarından sürgün edilip dünyanın renklerini ve tasvirlerini görmek için yola çıktıkları bir zamanda sanatın ortasındaki Venedik şehrinin saat kulesinde denk gelirler. İsimlerini birbirleri ile paylaşmayan ve resim tasvirlerini görene kadar birbirinden ayrılan arkadaşlar yüzyıllar sonra tekrar buluştuklarında acıları ve güzellikleri ile renkleri gecenin rüzgarına bırakmaya ve isimlerini, geçmişlerini anlatmaya söz verirler. Peki tanıdıkları resimler ile ne yaşamışlardır?

Beni yakan ateş değildi, unutanlardı… Zamanla solan her hatıra, gül yapraklarımın bir parçasını kopardı. Küllerin içinde aradım kendimi; susan duvarlarda, küsmüş aynalarda, yanmaktan bıkmış gecelerde. Ama hâlâ buradayım. Solgun bir gül gibi görünsem de içimde hâlâ kıvılcımlar var. Ve her unutuluş, beni biraz daha hatırlattı hayata. Bu hikâye; terk edilenlerin, unutulanların, susarak bağıranların hikâyesi. Ve en çok da… Küller arasında bile açmayı bilen bir gülün.

“Gölge geldiğinde, ışık susar.” Vielya, halkını kurtarmak için karanlığın kendisiyle aynı sofraya oturmak zorunda kaldı. Tharion’un kudretli hükümdarı,bu sefer altın ya da toprakla kalmayacaktı,merhamet etmesi söz konusu bile değildi.Yıllar önce ağır bir şart sunmak ve ülkeyi kendi emirleri altına almak için gelmişti bu seferse aynı yıkıcılıkla bir şart sunacaktı. Bu bir hüküm, bir emirdi.Kendi kazancı için bir prensesi,bir kralı hatta bir ülkeyi harcayacaktı.Peki Gölge`nin istediği o kazanç sadece bir bedenden çok daha fazlasıysa yalnız bir beden değilse ne olacaktı? Vielya ya karanlığın içinde kendisini de bulursa…

Ne vampir ne kurt adam ışıkçalar yeni bir tür doğuyor bu hikaye bir ışıkçaların bir insana aşık olmasıyla doğuyor

Güvendiğin herkes susarken, gerçeği tek başına arar mıydın? Peki ya kalbin seni karanlığa sürükleseydi... Peşinden gider miydin? İşte o gitti. Herkes sustuğunda, onun kalbi konuştu. Bir iz sürdü. Ardında sessizlik, önünde bilinmezlik vardı. Her adımda bir sır çözüldü, her cevap yeni bir savaşı başlattı. Bu bir tesadüf değildi. Bu, geçmişle yüzleşmenin, gerçeği kanla yazmanın hikâyesi. Bazı yollar seçilmez. Kalp seçer. Gerçekler görünenden fazlasıysa, kalp neye inanmalı? Kalbinin izini sürmeye cesaretin varsa, seni bekliyor.

Efsun ve Ahsen bir gece çikolata almaya markete giderler nerden bilebilirlerdi ki o gece kaderlerinin değişiceğeni...

Çok eski zamanların birinde bir melek ve bir şeytan birbirlerine aşık olurlar. Şeytanın babası bu birlikteliğin evrenin dengesini bozacağını bilir ve eğer bu soydan bir kız çocuğu doğarsa, o çocuğun içinde "Melek Kanı`nın ışığı ile Cehennem Ateşi`nin karanlığı" birleşerek evrenleri yıkacak bir kudret doğuracağını kehanet eder. Bu lanet, kızın soyuna işler. Her nesilde aktarılır ama "mühürlenmiş" bir halde kalır. Ta ki Arya (Erina) doğana kadar…

Onu göremiyor olman, orada olmadığı anlamına gelmez

“Öyle kal!” Ondan uzaklaşacağını düşünmüş olmalı ki belindeki elini sırtına çıkarmış ve parmakları, kanatlarının açıkta bıraktığı tenine acımasızca değmişti. Rahatsızca kıpırdandı. Mahrem yerlerinde hissettiği dokunuşlar kadar haz vericiydi. Kanatlarının uzun çizgisinde gezen parmak uçları, tüm bedeninin kasılmasına neden oldu. Biraz sonra yaşayacağını düşündüğü duygusal çöküntüye engel olmaya çalışarak “Durmalısın!” Dedi. Şimdiden nefes nefese kalmıştı. “Neden?” “Bilmiyorum” dedi. Bir şey vardı, unuttuğu ama anımsayamadığı eksik bir parça. Ulaşamıyordu. Aslında onu neden durdurmak istediğini bilmiyordu. Sadece içinden yükselen endişeye mani olmalıydı. “Yapamıyorum!..” Acı içinde soluyan dudakları, yüzüne yaklaştıkça acıdı adama. Aynı arzuyu adamla birlikte hissetmeye alışmıştı. Ancak şimdi arzudan daha baskın olan bir duygu kaplamıştı göğsünü. Korku! Nefes almaya korkarak itti adamı. Göğsüne değen ıslaklık... Nerden gelmişti? Nasıl olmuştu? Nedenini görmek istiyordu. “Yapma!!!” diyerek onu daha fazla kendine bastırdığında endişe başını döndürecek kadar artmıştı. Parmak uçlarından toprağa yayılan su, imdadına yetişmiş gibi bedenlerini sarmaya başladı. Boşta kalan elini adamın göğsüne koymaya çalıştı. Ancak birbirlerine o kadar yapışık dururken parmaklarının araya girmesi imkansızdı. Bir kez daha uzaklaşmak için çırpındı. Ancak adam çoktan inleyen ağzını ağzına kapatmıştı. Daha fazla karşı koymadı ve kendini kaybetti. Tırnaklarını sıkıca kavradığı koluna geçirdi. Adamı öpmüyor adeta içiyordu. Dudaklarının arasında eriyen soğuk dudaklarıyla beraber onları saran suyun baskısının arttığını hissetti. Parmaklarının arasından eriyip giden varlığını açlıkla yudumluyordu. Onu yok ettiğini, tükettiğini biliyor ancak buna engel olmak bir yana daha fazlasını elde etmek için dudaklarına asılmayı sürdürdü. Sırtındaki iri ellerinin çekildiğini suya karıştığını hissetti. Son diye düşündü yutkunurken. Bu adamdan kalan son yudumdu.

Büyülü bir oyuncak bebekle..pardon insanla şirin mi şirin(?) Bir kızın öyküsü..İşte karşınızda `Büyülü Katil Kataru` ile `Şanslı kız Efsun` Efsun kaderinin zorla Kataru`ya bağlandığını bilmiyordu ama Kataru bunun bilincinde yıllarca yaşadı.

arabların yarışı anlatan bir hikayedir çocuklar için uygundur bende bir çocuğum

Ailesinden başka hiçbir şeyi düşünmeyen Yeliz şimdi babasının kaybıyla mutlu olabilecek miydi? Üstelik sevdiği adam babasının katilinin oğluydu ne yapacaktı?

Hasanalp, Periler Kalesi`nden mezun olalı bir yılı geçmiş, çiçeği burnunda bir büyücü-hekimdir. Mesleğini icra edip mütevazı bir hayata sahip olma hayalleri kurarken, arkasından iş çeviren sınıf arkadaşlarının müşterek zulmüyle karşı karşıya kalır ve bir akşam vakti bu hayattan silinmek istenir. Ne var ki ertesi gün mucizevî bir şekilde geri döner. Madem vadesi daha dolmamıştır, o halde andını içecek ve kendisini öldürmeye yeltenen büyücü arkadaşlarından intikamını alacaktır. Macera dolu bu yolda da yalnız ve çaresiz değildir. Eline geçen mektuplar, vakit kaybetmeden kendine bir yön belirlemesini sağlayacak, Sermet ile Arçay abileriyle bir araya gelip Faris hocasıyla hasbihâl ederek, omuzlarına hiç hesapta yokken yükleniveren bu mesuliyetin altından dostlarının yardımıyla kalkmaya çalışacaktır. Ocak 2025`te çıkan ilk fantastik romanım, Kitapyurdu sitesinde satıştadır: https://www.kitapyurdu.com/kitap/periler-kalesi-1-zulmun-pencesinden-kurtulus/706910.html

Kan bağı olmayan iki insan hayatlarına güzel bir şekilde devam ederken karlı bir ormanda harabe evden gelen bir ışık dikkatlerini çekiyor ve…başka birinin açtığı büyü geçidinden geçmeleri ile kar büyülerinin olduğu bir dünyaya geçiyorlar. Peki geri dönmek için geçit büyüsünü ararken sorunsuz ilerleyebilecekler midir?

Weak hero class k-drama baxanlar bilirlər bu kitabı.