"Seni kurtarmasaydım yoğun olduğun işin her neyse yapamayacaktın,ama hala nedense teşekür etmediniz bana" Ne kadar gıcığın teki olsada haklıydı. Beni kurtarmıştı bu yüzden ona teşekkür etmeliydim. kısık bir sesle ona"Teşekür ederim" dediğimde"duyamadım" dedi. Bir daha kısık sesle" Teşekkür ederim" dediğimde yine"Duyamadığını biraz daha yüksek sesle teşekkür etmemi"Söyledi . Bende adamın yüzüne yüzüne bağırarak konuşmaya başladım. "BENi KURTARDIĞINIZ İÇİN SİZE MİNNETTARIM. TEŞEKKÜR EDIYORUM KENDİNİZİ YORUP BENİ KURTARDIĞINIZ İÇİN. ŞİMDİ İZNİNİZLE EVİME GİDEBILİR MİYİM?" "Rica ederim,Tabii gidebilirsiniz." dedi sırtarak Allahım Sabır ver !!düşen kulaklığımı alıp, yoluma devam ettim. Sokağın ortasında tartıştığın adamı, muhtemelen bir daha görmüyecem diyip kendini telkin edersin ama kaderin sana oyun oynadığını bilemezsin...

Bir ögretmen öğrenci ilişkisi Yaş farkı 5

Öğretmen-ögrenci aşkı ❤️

Bir öğretmen... Bir öğrenci... Ve susulan her cümlenin içe attığı bir yangın. Azra, hayatın üstüne yüklediği sessizlikleri içinden söküp atmaya çalışan, on dokuz yaşında bir genç kız. Kendiyle, ailesiyle, hayatla savaşırken onu en beklenmedik yerde bulur: Tarih öğretmeni Yalçın`ın sessizliğinde. Yalçın ise geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan, doğru ile yanlış arasında sıkışmış bir adam... Onun için bu bir duygu değil, bir uçurumun kenarında yürümektir. İkisinin arasında geçen her bakışma, her cümle, her susuş; daha derine çeken bir bağa dönüşürken, toplumun çizdiği sınırlar, onların nefesini kesmeye başlar. "Biz imkânsız değildik... İmkânsız bizdik." Aşkı, vicdanı, gururu ve ayrılığı aynı anda iliklerine kadar hissedeceğin bu hikâyede, bazı duygular sadece yaşanır , dile dökülmeden... Çünkü bazı aşklar, sadece yürekte kalır.

"Nerden kandım ki ben sana?" dedi Ruhefza elleri Ömer`i ona yaklaşmaması için göğsünden ittirirken. "Ruhefza.. " diyebildi Ömer sadece. Söylenecekler tükenmişti. Söylenmesi gereken bir şey kalmamıştı artık. Her şey için geç kalınmıştı. "Yaptın yani bana bunu? İhanet ettin bana?" dedi Ruhefza. Bunları Ömer`e değil de daha çok kendisine söylüyor gibiydi. Bir şeyi kabul edebilmek için insanın, onu kendi sesinden duyması gerekir derlerdi. Ruhefza artık her gece bunları tekrarlayacak, bıçak yaralarını özenle saklayacaktı. Adı gibi olmak istemişti. Ömer`in karanlığına ışık olmak, ona can katmak, kendisine yapıldığı gibi onu ayağa kaldırabilmek istemişti. Ancak hayatını bile düşünmeden feda edebileceği adam ayağa kalkar kalkmaz ilk darbesini ona vurmuştu. Ömer susuyordu. Çünkü bazen ihanet bir cümleyle değil, sessizlikle itiraf edilirdi. Gözleri yerdeydi; kaçtığı şey Ruhefza’nın bakışları değil, kendi vicdanıydı. "Ben seni sevmiştim," dedi Ruhefza, sesi titremeden. "Gerçekten sevmiştim." Bu söz, odadaki en ağır şeydi. Ruhefza geri çekildi. Bu geri çekiliş bir vazgeçiş değildi; kendini kurtarma içgüdüsüydü. İnsan bazen gitmezse kaybolurdu. Ve o, kaybolmak istemiyordu. Ömer’in karanlığına ışık olmaya çalışırken kendi ışığını söndürdüğünü fark etmişti. Aşk, fedakârlıkla beslenirdi belki..ama tek taraflı fedakârlık, aşkı değil, yalnızlığı büyütürdü. Kapıyı açarken son kez dönüp baktı. İçinde hâlâ bir yer, Ömer’in kal demesini bekliyordu. Ama bazı kelimeler geç kaldığında artık hiçbir anlam taşımazdı. Kapı kapandı. Ve o an, Ruhefza ilk kez Ömer’siz nefes aldı. Ruhefza Ömer`siz, Ömer nefessizdi artık. Acıydı.. ama gerçekti. Belki de insan en çok, vazgeçebildiği gün büyürdü.