Türkiye’yle doğu sınırı olan Zerqael, çok büyük bir depremle sarsıldı. Gece yarısı başlayan sarsıntı, şehirleri dakikalar içinde yerle bir etti. Sokaklar toza bulandı, çığlıklar karanlığı yırttı. Yıkılan sadece binalar değildi; umutlar da enkazın altında kalmıştı. Türk muhabir Ahsen Karataş, deprem felaketini dünyaya duyurmak için Zerqael’e gönderildiğinde yalnızca bir haberin peşindeydi. Kamerası, mikrofonu ve gerçeği anlatma cesareti vardı. Amacı, buradaki çığlıkları bütün dünyaya duyurmaktı. Fakat gördükleri, mesafeli kalmasına izin vermeyecek kadar ağırdı. Üsteğmen Yiğithan Öztürk ise arama kurtarma birliğiyle birlikte bölgeye ulaşmıştı. O, aynı topraklara hayat kurtarmak için gönderilmişti. Görevi netti : Ekazın altındaki her cana ulaşmak. Zamanla yarışıyor, artçı sarsıntılara aldırmadan yıkıntıların arasına giriyordu. Yolları, yıkılmış bir şehrin tozlu sokaklarında kesişti.Artık bir görevi daha vardı. Gönlünü verdiği Ahsen Karataşı korumak. Zelzele sadece toprağı değil, kalpleri de yerinden oynattı. Ve bazı sarsıntılar, en sağlam görünen insanları bile değiştirirdi.

Dudaklarıma şarkının sözü yerleşti, belime ise onun elleri..

Travmam aşka mı dönüşüyor...?

"o çocuğun avucundaki minik yarasın" Hepimizin hayatı ince bir ip üzerindeydi. Bazılarımız öldük, ölümle tanıştık, yaşıyoruz. Bu ölüm kokan bir aşk hikayesi... Adımın anlamı `yara` demekti. Ben sana yara değil yara bandı olmak istiyorum, bir tanem...