Bazı hikâyeler büyük olaylarla değil, küçük bir incelikle başlar. Birinin size yer vermesiyle… Bir şişe suyu uzatmasıyla… Ve iki yabancının aynı anda birbirini fark etmesiyle. O akşam ezan okunurken, sabrın içinden geçen kısa bir konuşma vardı. Teşekkürle başlayan, mesafeyle devam eden, gülümsemeyle yumuşayan birkaç cümle… Huylanmakla ilgili küçük bir şaka, saygıyla söylenmiş bir cümle ve beklenmeyen bir cesaret. Bazen insanlar uzun uzun konuşmaz. Ama doğru yerde söylenen birkaç cümle, birinin kalbinde yer açar. O gün merdivenlerde iki yabancı vardı. Biri sabretmeyi seçmişti, diğeri paylaşmayı. Ve aralarında geçen o kısa konuşma, fark etmeden bir hikâyenin ilk satırını yazdı. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür. Ama içten içe, kader çoktan cümleyi kurmuştur.

" 10 yaşındaki keşkeme... "