Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

Mardin`in taş duvarları arasında çırpınan iki yürek; Sencer ve Sarya.

~MÜHÜR ~ "Biri fırtına, diğeri uçurum." Söz sustu, bakış mühürlendi. Boran’ın karanlığına Elif’in mavisi düştü; kader, en mahrem yerinden kırıldı. Sır kalpte, iz deride, aşk ise bu mühürde saklı. İyi Okumalar.

Hüküm verildi: Kan, kanla yıkanmayacaktı. Bir kadın, bir adamın ömürlük bedeli olacaktı. ​Ruhumun mürekkebi acıyla doldu, kalemim törenin sert duvarlarına çarptı. Şimdi bu sayfalarda sadece bir berdelin hikayesi değil; iki yaralı kalbin, nefretin içinden doğan yakıcı savaşı var. Lütfen kitabıma şans verin ilk kez yazıyorum

Kül ve Kelepçe, bir imzanın nasıl kelepçeye, bir sevdanın nasıl küle dönüştüğünün hikâyesi. Ankara`da lise son sınıfta başlayan masum bir gençlik, bir olayla Hakkâri`den Urfa`ya uzanan ağır bir kaderin içine savrulur. Şehrazat, sadece en yakın arkadaşının düğününe gitmişti. Yardım etmek, yanında olmak, dostluğunu borç bilmek için. Geri döneceğini sanıyordu. Rojhat, gücüyle tanınan bir ağa, sözüyle suskunluk yaratan bir adamdı. Sevdiğini sandığı kadını korumakla sahip olmak arasındaki çizgiyi çoktan geçmişti. Şehrazat kaçmak istedikçe, kelepçe daraldı. Herkes sustukça, kül çoğaldı. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının yavaş yavaş kayboluşu. Ve herkesin "niyeti iyiydi" dediği bir felaket. Kül soğur... Ama kelepçe iz bırakır.

Bir kızın kaderi, bir gecede mühürlenmek üzereydi. bazı evlilikler… İki insanı değil, iki dünyayı karşı karşıya getirir. atılan bu imza, sadece bir hayatı kurtarmadı. Bir savaşı başlattı.

Bir berdel kurgusudur

Bir Bedel Meselesi Yeni bölümlerle devam ediyorrrr

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül`e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesi. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza`ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecek. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalır? Bedeni iyileştiğinde mi, yoksa kalbi dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı`nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırdığı bu roman, yüreğin en derin yerine dokunacak. ---

Aşk bazen mecburiyetle başlar, bazen de bir sığınma ile... Ama ne olursa olsun, kaderin yazdığı notalar asla susmaz. Behram Atasoy, yıllar sonra babasının mirasını devralmak için Mardin’e döner. Ailesinin karanlıkta tuttuğu bir berdel anlaşmasıyla Aydan Aksoy’la evlendirilmesi, hayatını altüst ederken; bu zoraki evlilik kısa sürede beklenmedik bir tutkuya dönüşür. Ancak Behram’ın geçmişten gelen ezeli düşmanı Ferzan Ateş’in Mardin’e dönmesiyle her şey yeniden tehdit altına girer. Bu topraklarda bir başka hikâye ise sessizlikle başlar… Dijvan Azamet. Yalnızlığı seçmiş, geçmişiyle duvarlar örmüş bir adam. Ve bir gece kapısı çalınır. Nur… Kaçarken yolunu kaybetmiş bir kadın. Sığınacak bir yer değil, içinde huzur bulacağı bir bakış arar. Dijvan ona sadece kapısını değil, zamanla yaralı kalbini de açar. Kelimeler az, sessizlik çoktur ama duygular gürültülüdür. Aşk, güvenin kıyısında usul usul yeşerir. Tam her şey yoluna girmeye başlamışken, hayat bir anda yön değiştirir. Çünkü geçmiş hiçbir zaman gerçekten geride kalmaz Ve tam kalpler birbirine yaklaşırken, Dijvan’ın gömülü sandığı geçmişi bir anda karşılarına çıkar. Hiç hesapta olmayan biri… Planları altüst eden bir sır… Ve bir aşkın geleceğini belirsizliğe sürükleyen bir dönüş. Çünkü bazen en büyük sınav, aşk henüz başlamışken gelir…

Bir berdel başladı Diyarbakır`ın kanlı toprağında,Bu Rezan Şahmeran ile Azra Demirşah `ın hikâyesidir ,... UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERİR!!

Bazı aşklar toprağa gömülmez... Bazı vedalar, sadece başlangıçtır. Ayşe, ardında ailesini, geçmişini ve mecburiyetlerini bırakıp Ordu`ya gitti. Ayşe`nin hayatı, doğduğu şehirde yazılmış bir kader masalından ibaretti: Sessiz kalması gereken bir kız, itaat etmesi gereken bir evlat ve evlenmesi gereken bir kadın. Ama onun kalbinde yalnızca bir kişi vardı vatan için canını veren, ama ruhunu onda bırakan bir asker: Merih. İki yıl boyunca sustu. Acısını içine gömdü. Ta ki bir gün, parmağına Merih`e ait olmayan bir yüzük takılana kadar... İşte o gün, susmadı. Merih`in doğduğu topraklara, onun mezarına, anılarına... ama orada sadece geçmişle değil, yeni sorularla, yeni bağlarla ve belki de yeni acılarla karşılaştı. Peki, bir kadın hem yas tutup hem yeniden nefes alabilir mi? Aşk sadece iki kalp arasında mıdır, yoksa bazen bir mezarın başında, sessiz bir bekleyişte mi saklıdır? Kayıp Rütbe: Aşk Sadece bir aşk romanı değil... Kırık bir kalbin, bastırılmış bir haykırışın ve hiç unutulmayan bir sevdanın hikayesi

Öğretmen & Ağa - BERDEL Peki ya geçmişte birbirlerine ilgi duyan iki ruh berdel sebebiyle hayatlarını birleştirmek zorunda kalsaydı ne olurdu? Kalbe düşen sevgi miydi beni yaşatan, yoksa bana olan sevdan mıydı beni öldüren? Sevda mıydı beni bu derde düşüren? Yaşam mıydı bana sev diyen? Biz töreye kurban edilen iki çocuktuk. Yaşamımızda seçim yoktu. Biz kadere mahkum edilen iki kurbandık. Sevdik.. sebepsiz sevdik. Her zorluğa rağmen.

daha beş yaşındayken annesinin ölümüyle hayatının en zor dönemi başlayan DİLDA EFİL BARZANİ hayatın ne getireceğini bilmeden sevmişti Agir`i ama nerden bilebilirdi ki bu aşkın ona zarar vereceğini Agir duyduğu dedikodulara inanıp sevdiği kadına sırt çevirdi hiç beklemmedik bir anda karşısına çıkıp hayatını tamamen değiştiren MİRAN ASAF KARADAĞ kendini hiç beklemediği bir anda Dilda Efil barzaniyle evli bulmuştu..... DİLDA EFİL BARZANİ MİRAN ASAF KARADAĞ AGİR KARADAĞ pişmanlıklar, beklenmedik olaylar,olmaması gereken çok şey olmuştu.. bakalım hikayemiz nasıl gelişecek iyi okumalar

Töre ile Başlayan Aşk Gözlerim dolu, dudaklarımda bir titreme ve soluğum kısık bir şekilde Demir’in gözlerinin içine baktım. “Zelal!” Konuşmasına izin vermedim. Canım çok yanıyordu. Babamı kaybedeli daha üç ay olmuştu. Babam, benim bu dünyadaki tek zayıf noktamdı. Onun ölümüyle büyük bir boşluğa düştüm. Bu süreçte herkesten, her şeyden uzak kaldım. En çok da gözlerimin içine acı bir tebessümle bakan sevdiğim adamdan… “Yaklaşma, Demir… Kurbanın olayım, bırak beni. Görmüyor musun? En büyük acıyı sana çektiriyorum.” Dedim, acı içinde çıkan sesimle. Nefes alışım göğüs kafesime batıyordu. Benim gibi acı içinde kıvranıyordu. Yüzünde üzgün, bakışlarında kırgın bir kıyamazlık vardı. Bir iki adımda yanıma yaklaşıp kolları arasına alıp sıkıca sarıldı. Bu da en büyük yıkılışım oldu. Çığlıklarla ağlamaya başladım. Kollarımı sırtına dolayıp parmaklarımı ince gömleğinin üzerinde tenine batırdım. “Nasıl senden vazgeçmemi istersin? Gözümün önünde eriyip gitmene nasıl izin veririm? Senin bir gözyaşına canımı veririm. Mardin’i bırak, bütün dünyayı yok ederim.” Dedi, başımı göğsüne yasladı. Saçlarımı okşayıp en derin öpücüklerini bıraktı. Sevgisini her öpücükle mühürlüyor, acımı dindirip sevgisiyle sarmalıyordu. “Boşanalım.” Boğuk çıkan sesimle bana sarılan vücudu kaskatı kesildi. Göğüs kafesi şişti ama beni geri bırakmadı. Kollarından sıkıca sarılmış duruyordum. “Yanlış bir… yanlış duydum, değil mi?” Kendini duyduğu şeye ikna etmek istiyordu. Kollarını gevşetip bir adım geri çekildi. Bakışları yüzümde oyalandı. Gözlerime bakan kehribar gözleri büyük bir yıkımla bakıyordu. “Boşanalım mı dedin?” Sesi yüksek çıkmadı belki ama acı dolu bir haykırıştı.

Bir yanda on beş yaşında ailesi tarafından zorla evlendirilip yıllarca bir odada hapsedilen kız ve doğduğu toprakları sevse de törelerini sevmeyen bir adam... Evlendiği adam tarafından tam sekiz sene evin içindeki bir odaya hapsedilen kız, bir gün kocasının ölmesiyle özgür kalır ve tekrar onu zorlayan ailesine dönmemek için hiç tanımadığı bir adamdan yardım ister... Diğer yanda görücü usulüyle olsa da sevip sevildiğini düşünen bir kadın, kocasının kuma getirmesi üzerine onu boşar ve hayatta kalmak uğruna Ağaların Ağası olarak görülen bir adama sığınıp kendine yeni bir hayat kurmak isterse neler olur sizce? Hadi gelin, birlikte Sedef ve Asmin`in hikâyesine bakalım. Birbirini hiç tanımayan bu insanlar neler yapacak?

BİR TÖRE MESELESİ.... İnsan, hiç tanımadığı bir yabancıyla ömrünü birleştirir mi? Onlar evlendi. Aşkın, tutkunun ya da isteğin değil, yalnızca ailelerinin gölgesinin emriyle. O, kalbinin buzdan bir zırhla kaplandığı bir dünyadan geliyordu. Nefretin ve kinin dokuduğu bir aile tarafından büyütülen Berken Saburer, hayatında en ufak bir sevgi kırıntısı dahi görmemişti. O, bölgenin sayısız işi, gücü elinde tutan en zengin ailesinin, asık suratlı ama herkesin tanıdığı yakışıklı veliahtıydı. Diğer yanda ise, dünyası tamamen güneş ışığıyla örülüydü. Ailesinin koşulsuz sevgisiyle büyüyen Eflin, babasının üzerine atılan kara bir iftiranın kurbanıydı. O, annesinin hayattaki tek tesellisi, babasının ise gözünün nuruydu. Oysaki bu iki ruhun birbirlerinden habersiz, bambaşka hayalleri vardı. Birbirlerine nefes kadar yakın mesafede olsalar da, yörüngeleri asla kesişmeyecek kadar uzaktılar.

Şuanlık açıklama yok.

Hanzer olmak; Seçmeden içine doğduğun, İstesen de sırtından atamadığın bir hayattır. İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu belki bir kan davasıydı ama ne kin tamamen susmuştu ne de aşk masum kalabilecek kadar güçlüydü.. Alıntı; Kız arkasını dönüp gidecekken Miran kolundan tutup kendine çevirdi. -Daha söyleyeceklerim bitmedi. Sare dolu gözlerle başı dik bir şekilde kocasına bakıyordu, ne yaparsa yapsın yıldıramayacaktı onu. -Daha sıkacak kurşunun var yani. Miran karşısında ki karısının gözlerinin içine baktı. -Sen artık bir HANZER`sin o ÖZKAN`lardan kimse senin bir şeyin değil artık, kardeşlerinde dahil hiçbiriyle görüşmeyeceksin bundan sonra. Sare acıyla kapattı gözlerini. Korktuğu şey başına gelmişti, kardeşlerini de göremeyecekse daha ne için katlanacaktı bu evliliğe?

Bazı aşklar beklenmediktir. Tesadüf aşka inanmaz derler peki ya sizce kutay ve selinin aşkı tesadüfe karşı direnebilecek mi

Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek kaç darbeyle başedebilirdi? Bir beden hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın kaç farklı yerden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın Midyat`ın tozlanmış sokaklarında büyüyüp kaderin kirli oyunuyla karşı karşıya kalırken, yanında kendi doğurduğu bir evladı ve içinde büyütüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangalar eşliğinde ona gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu evet ancak bir gün elbet dilindeki anahtarın kilidini bulup çözülen kelimler özgürlüğünü ilan edecekti. Bu sefer yanan değil yakan olacaktı. İşte bu da Heja Akcan`ın kanlı yeminiydi...

.​"Bir yanda İstanbul`un özgür rüzgarıyla büyümüş bir avukat, diğer yanda kardeşinin intikamıyla buz kesmiş bir aşiret varisi..."

Mardin`di burası aşkların yarım kaldığı Şehir.. Azad ile Dilan töreye kurban gitmişti, Azad sevdiği kadın ile evlenirken Dilan acı çekeceğini sanıyordu.. DİLAN KOZAN,Mardin`de güzelliği ile tanınmış Dilan KOZAN, diğer lakabı ile ŞEHRAZAT, Şehrazat özgürlüğüne düşkün demekti peki Dilan bu özgürlüğe ne zaman kavuşacaktı,evleneceği adam ailesinin veremediği sevgiyi de özgürlüğüde verebilecekmiydi.. Mardinin en ün sanmış Ağası AZAD ŞAHİN bu özgürlüğü sevdiği kadına verebilecekmiydi yada bu şehrin yarım kalan aşklarına mı dönüştürecekti aşkını.. "Dilan`ım çek vur beni ama bu herif ile gitme, eğerki gidersen ben o zaman ölürüm"... Gelin beraber Mardin töresi yüzünden evlenen bu iki gencin aşkını okuyalımm. Bence kitabımı beğeneceksiniz bi şans vermeyi unutmayınn😊

Diyarbakır`da bir gece, en büyük ağalardan birinin evinden bir kız kaçar. Bu kaçış, yalnızca iki insanın değil, bir kasabanın kaderini de yerinden oynatır. Sabah olduğunda kapılar kapanır, bakışlar sertleşir ve herkes aynı sorunun cevabını arar: Bu leke nasıl temizlenecektir ? Töre, suskunluğu sevmez. Kaçışın ardından arayış başlar; sokaklar, yollar, tanıdık evler izlenir. Arananlar kadar arayanlar da sınanır. Çünkü bu topraklarda kardeşlik, aşkla; ağalık ise merhametle sınanmaz. Meclisin gölgesinde, kanın mı yoksa daha ağır bir bedelin mi konuşulacağına karar verilmesi gerekir. Bu hikâyede görünmeyen bir akıl vardır. Adı fısıltılarda dolaşır, yüzü ortaya çıkmaz. Kaçışın yönünü belirleyen de, kaderin iplerini sessizce çeken de odur. Onun varlığı, hükmü daha karmaşık, vicdanı daha yaralı kılar. İki aile, tek bir gecenin bedelini taşımak zorunda kalır. Aşk susturulur, kadınlar kaderin ortasında bırakılır, erkekler geri dönüşü olmayan kararlarla yüzleşir. Kimse masum değildir; çünkü töre, suçlu aramaz, yalnızca denge ister. HÜKÜM, kaçmanın cesaret sayılmadığı, affın zayıflık kabul edildiği bir coğrafyada; kan, suskunluk ve mecburiyet arasında sıkışan hayatları anlatır. Bazı hikâyelerde ölüm kurtuluştur, asıl ceza ise yaşamaya devam etmektir.

Zorla başlayan bir evlilik, öfke, korku ve merakla dolu bir yakınlaşmaya dönüşebilir mi? Aşiretler arası savaş sona ererken, Beril ve Baran’ın içsel mücadeleleri, aşk, onur ve töre arasında sıkışmış bir hikâyeye dönüşüyor. Dikkat:kitapta cinsel içerik vardır!