Tilki, kadim varlığın ayaklarının dibinde, gururunu ve yüzyıllarını bir kenara bırakmış vaziyette diz çökmüştü. Karşısında duran yaşlı kadın, sanki zamanın kendisi gibi sarsılmaz ve soğuktu. Tilki’nin boğuk, çaresiz yakarışı kutsal sessizliği yırttı: ​"Lütfen sana yalvarıyorum, ölmesine izin verme!" ​Yaşlı kadın, o Tanrısal ağırlığıyla bakışlarını Tilki’ye indirdi. Sesinde ne bir öfke ne de bir acıma vardı; sadece kaçınılmaz olanın buz gibi gerçekliği duyuluyordu: ​"Onun için yapabileceğin bir şey yok," dedi kadın. Parmaklarının arasında duran, ışığıyla odayı aydınlatan tek bir kızıl tüyü havaya kaldırdı. ​"Bir tilkinin tüyü ancak seni dilediğin hayata kavuşturabilirdi." ​Tilki’nin gözlerindeki o vahşi umut, kadının dudaklarından dökülen son cümleyle birlikte küle döndü: ​"Bir tilki tüyü bile onun fani bedeninde yumağa dönüşüp göğüs kafesini daraltabilir. Onun için bir kurtuluş yok." ​Kadın elindeki tüyü bıraktığında, tüy havada süzülürken sanki bir fani kalbinin duruşunu müjdeliyordu.