Bazı geceler vardır; hayat ikiye bölünür. Öncesi ve sonrası. Nyra için o gece, ayın hiç olmadığı kadar parlak olduğu gecedir. Annesinden kalan kolye bir hatıra değil, saklanan bir gerçeğin anahtarıdır. Ay mührü uyanırken eski dengeler sarsılır. Yıllardır sisin ardına gizlenmiş bir savaş yeniden nefes almaya başlar. Bu savaş topraklar için değildir yalnızca; zihinler, kalpler ve seçimler içindir. Nyra güce yaklaştıkça gücün ona yaklaştığını fark eder. Ama asıl sınav, karanlıkla değil; korkularıyla yüzleşmektir. Çünkü gerçek denge, insanın içindeki fırtınayı susturabildiği yerde başlar. Bu hikâyede kimse tek başına kahraman değildir. Gerçek güç, birlikte ayakta kalabilmektir. Birinin düştüğü yerde diğerinin el uzatmasıdır. Dostluk burada bir duygu değil, hayatta kalma sebebidir. Ve en tehlikelisi şudur: Bazı sırlar açığa çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Sis hâlâ dağılmadı. Ay hâlâ yükseliyor. Ve Nyra’nın atacağı bir sonraki adım, her şeyi değiştirebilir.

Bir oyunun içindeydik. Satranç. Kimi piyonunu sona gizlerken kimi vezirini tereddüt etmeden ortaya atıyordu. Tek bir hamle bile yenilmeme sebep olabilir, rakibim sıradan birisi değildi. Bazıları piyonlarını sona sakladı, son ana kadar masum gibi duran taşlar. Lakin piyonlar sona ulaştığında ya taçlanırdı ya da uğruna her şey feda edilirdi. Bazılarıysa vezirini erkenden ortaya attı. Kaybetmeyi göze alacak kadar emin olanlar ya da kaybedecek bir şeyi kalmayanlar böyle oynardı. Hamleler azaldıkça sessizlik ağırlaştı. Tahtada boşalan her kare, geçmişte yapılan bir hatıranın izini taşıyordu. Geri dönüş yoktu artık. Her hamle bir öncekinden daha ölümcül, daha acımasızdı. Hamleler azalıyor, oyun bitmeye yakın Hanzira. Ve piyon her şeyi alaşağı ediyor, oyun tersine döndü şimdi. Kim kazanacak? Kim kalacak?

“Bugün burada olma sebebiniz nedir?” diye sordu. Klasik bir soru. Ama cevaplar asla klasik olmazdı. Mert bir süre sustu. Sessizlik uzadıkça uzadı. Leyla konuşmadı. Sessizlik onun müttefikiydi; "nsanlar sessizliğe dayanamazdı. “Bazen,” dedi Mert sonunda, “hayatımın bana ait olmadığını hissediyorum.”

Karanlığın ve sisin esiri olan Kuzey topraklarında güç Romanov ailesinin lanetlenen soyuna geçmişti. Artık güç Çar ailesinde değildi. Ülkede ve kıtada hakkında sayısız dedikodu olan lanetli Romanov ailesi, lanetini bir güç gibi kullanıyordu. Kuzey ile savaşa giren herkes lanetli Romanov ailesinin ne kadar güçlü olduğunu biliyordu ama bilmedikleri şey; güney topraklarından bir kızı anlaşmalı evlilik için neden istediğiydi. Hem de hanedan kanı taşıyan bir Paşa kızını.

Sislerin içinden bir kasaba yükseliyor: Grimshire. Yağmurla ıslanan sokaklarında fısıltılar dolaşıyor, deniz kıyısında yankılanan dalgaların ardında unutulmuş bir efsane yatıyor. Bir zamanlar gözleri oyularak denize atılan bir kadının laneti, hâlâ kasabanın damarlarında akıyor. Yeni gelen biri için Grimshire yalnızca puslu bir balıkçı kasabasıdır. Ama burada kader değişir, kalplerin rotası kayar, sıradan ile olağanüstü arasındaki çizgi silinir. Her adımda sis biraz daha yakınlaşır, her bakışta denizin derinlikleri ruhu çağırır. Işık Gecesi`nde ateşler yükselecek, dans eden gölgeler kaderleri mühürleyecek. Ve sen... Bu kasabada yalnızca gerçeği değil, kalbinin karanlıkta aradığı cevabı da bulacaksın. Grimshire: Sis, deniz ve kanla yazılmış bir aşkın destanı.

Tanrı, Karan diyarını lanetine mahkûm etmişti. Buna rağmen insanların yaşadığı Boraya ile cinlerin yaşadığı Babil`de sıkıntılar devam etti. Bozgunculuğun bedelini iki halk da çekti; insanlar ömürleriyle, cinler ise aileleriyle ödedi. Bu laneti yıkacak bir kurtarıcının müjdesi verildi. Peki bu bir oyun muydu, yoksa gerçek bir kurtuluş mu? Karan`ın kaderi tamamen değişiyordu; lanet etkisini göstermeye başlamıştı.

!Yayla Güzeli isminde Kitappad`teki ilk kitaptır! Karadeniz’in hırçın rüzgârı, yalnızca dağlara değil, kalplere de çarpar. Kimi zaman bir bakışla yüreğin devrilir, kimi zaman bir sözle bütün gururun yerle bir olur. Neyra… Adı yaylaların dumanında yankılanan bir güzellik. Bir gülüşüyle herkesi büyüleyen, ama inadını hiçbir rüzgârın yıkamadığı bir kız. Baran… Sertliğiyle tanınan, suskunluğunda fırtına saklayan, ne kadar kaçsa da dudaklarından düşürmediği bir tek hitapla yaşar: “Yayla Güzeli…” Onların hikâyesi, yalnızca bir sevdadan ibaret değil. Bir inat, bir gurur, bir sır… Ve kalpleri sınayan en zor soru: Sevgi mi daha güçlüdür, yoksa suskunluk mu? Bu kitap, Karadeniz’in sisinde kaybolmuş iki kalbin, hem birbirine hem de kendine varma hikâyesi. Sayfaları çevirdikçe, rüzgâr teninize, sızı kalbinize dokunacak. Ve siz de içinizden diyeceksiniz: “Ben bu sevdadan kolay kolay çıkamam…”

Sis Çemberi: Bir Hayatta Kalma Oyunu. Tehlikeli kişilerin, en güçlülerin bir araya getirildiği bir cehennem kuyusu. Hayır, ona Sis Çemberi diye fısıldanırdı; bir hapishaneden çok, bir av alanı. Kirli sayılarla seçilen cezaların kanla yazılmış acımasızlığına körü körüne itaat eden bir şehrin kabusuydu. Her duvarın bir sır sakladığı, her gölgenin bir tehdit barındırdığı bu yerde, nefes almak bile bir lükstü. Peki hiç bilmeyen, masum biri için, onlarla aynı yerde yaşama zorunluluğu verilirse? Bu, bir ölüm kalım oyunuydu. Ve Ralin Tezin, bu oyunun bir parçasıydı. İşlediği küçük bir hata sonrası kaderin pençesine düşen Ralin Tezin, içinde olduğu bu ölümcül oyunun asıl, kanlı yüzünü henüz bilmiyordu. Sis Çemberinin labirentlerinde yankılanan fısıltılar, onun kabusu olacaktı. Ralin kimliksiz geçmişinin karanlık oyunları o kadar çoktu ki, kendisini bir avcı gibi takip edenin, onu yok etmek için davet edildiğini öğrendiğinde, bu oyun akıl almaz bir dehşete dönüşecektir. Belkide en korkunç şekilde. "Yakınında olduğum sürece kendini benden koru... çünkü ben merhamet etmem." Seri hâlindedir.

İz." diye fısıldadı biri. Sesini dıyamadım. haykırdı bu sefer ormanın derinliklerinde gelen puslu bir ses o sesleri susturuyordu. "Çahır" diye. sesler çınlıyordu kulaklarımda. Göremiyordum izlerini. İzinsizce yaklaştım onun o sislerine. Kokusuna nedensizce sokuldum. Soludum onun ormana karışan tehlikeli nefesini. Ölümdü belkide ama ben o ölüme bile bile itat ederek ruhumu ölümüne yaklaştırıyordum. Görünmez bir gecenin zifirisinde. "Yaklaş." dedi bütün sesleri ardında bırakan bir adamın ağır fısıltısı tehlikenin ucunda ruhumu kıskıvrak yakaladı. Usulca itaat etti bedenim emrine. Ona olan bütün hisler kapalıydı. Onun için sınırlı bir çizgiydi. Bütün duyguylardan ayırdığı ve asla kendine anmadığı. Bedenine yaklaştırmadığı bir hitaptı aşk ve sevgi. Her insanın bir korkusu vardı. Ama iz widregal`ın yanlızca korktuttuğu insanlar vardı. isminin ağırlığı çoktu. İki harf ve bir kelime sesleri kısacak gökleri yarayacak kadar büyük bir etkiydi. bunu duyanlar korkup kaçardı. Bana sorsan iyi tamamlamadım kendisini. Ona yanlızca ona ait olanlar tamamlayabilir. Onu anca sisler, şimşekler bir araya getirebilir. çünkü onun izleri sislerin ardında gizliydi

O sisli hava gibiydi ruhum . Daha ne kadar her şey görünmez , görülemez olabilir sanki derken senin ruhunla çarpıştım . Daha karanlıktı geceden , bilinmezliğini merak etmiştim ama hiçbir zaman açıkça sana diyemedim . Özür dilerim ...