Karan Demir… İş dünyasında adı fısıltıyla anılan, tehlikeli, soğuk ve ulaşılmaz bir adam. Onun dünyasında güven yoktur, merhamet yoktur ve en önemlisi… duygulara yer yoktur. Ta ki Defne Arman işe girene kadar. Defne için bu sadece bir işti. Soğuk bir patron, disiplinli bir ofis ve profesyonel bir mesafe. Ne fazlası, ne eksiği. O, patronunu sadece mesafeli ve sert biri sanıyordu. Gözlerinin ardında saklanan fırtınadan tamamen habersizdi. Ama Karan için durum asla bu kadar basit değildi. Onu ilk gördüğü günden beri kalbinde sessiz bir savaş taşıyordu. Yaklaşmak istiyor… Ama dokunamıyordu. Seviyor… Ama söyleyemiyordu. Çünkü Karan Demir’in dünyasında sevilen herkes hedef olurdu. Ve o, Defne’yi kendi karanlığına çekmekten korkuyordu. Bu yüzden mesafe koydu. Bu yüzden soğuk davrandı. Bu yüzden dudaklarında kilitli kalan duygularını susturdu. Defne ise onun bakışlarını sadece otorite sandı. Koruyuşunu sadece görev zannetti. Sessizliğini ise ilgisizlik… Fakat tehlike kapıya dayandığında, gizli düşmanlar harekete geçtiğinde ve Defne, Karan’ın karanlık dünyasının hedefi haline geldiğinde, artık susmak bir seçenek olmayacaktı. Bir adam, sevdiği kadını korumak için mesafe koyarsa… Onu gerçekten koruyabilir mi? Yoksa en büyük tehlike, hiç itiraf edilemeyen bir aşk mıdır? Tehlikenin, tutkunun ve bastırılmış duyguların gölgesinde bir adamın dudaklarında saklanan aşk, bir kadının kalbinde yavaşça uyanan hislerle çarpışacak. Ve o gün geldiğinde… Yıllarca susturulan tek bir itiraf, her şeyi değiştirecek: “Ben sana hiç mesafeli değildim, Defne… Sadece seni kaybetmemek için sustum.”

Bu diğer yazdığım kurgu gibi değil. Burda yazdığım şiirleri paylaşıcam. Umarım şiir sevenlerin dikkatini çeker.

“Ona emanet edilen bir kalp… Sevmemeye yemin etmiş bir adam… “Onu korumamı istedi, Sevmemi değil.” **** "Yakıp yıktığım o geminin külleri her zerremi delip geçiyor" Ali`nin fısıltıyla söylediği sözler ile yutkunup onun gözlerine baktı Efsun. Bakışlarındaki manada takılı kaldı. Suyu çekilmiş kuyunun dibinden çıkamayacağını bilmenin çaresizliği vardı sanki. "Dikenli teller ellerimde. Sense zarar vermekten korktuğum" Efsun`un konuşmaya mecalinin olmaması biraz daha tıpkı görünümü gibi sert olan Ali`nin sesini duyma isteğindendi. Kelimeleri titreyen nota gibi fısıltıyla çıkıyordu dudaklarından. *** (KİTABIMIN İSMİ, KONUSU, AKIŞI TAMAMEN BANA AİTTİR. ÇALINMASI, KOPYALANMASI HALİNDE HİÇ DÜŞÜNMEDEN YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR)

Bazen sevgiler dile dökülmez, sesini yükseltmez. Kendini savunmaz. Sadece kalpte kalır… Ay Yüzlü Güneş, bir aşkın başlangıcını değil, içte sessizce büyüyüşünü anlatır… Burada kalabalıklar yok. Sadece iki sessizlik var: Andrew ve Luneth. Birbirine bakan, ama konuşamayan iki kalp… Bu bir roman değil. Bu, Andrew’un aşkın bilinmezliğiyle savaştığı bir şiir kitabı. Andrew’un kalbinin sesiyle yazıldı. Eğer bir duygunun söylenmeden de var olabileceğine inanıyorsan… bu hikâye senin için, sevgili okur.

Urfa’nın köklü Karahanlı aşiretinin 23 yaşındaki güzeller güzeli kızı Aylin İclal Karahanlı, asaletin, gururun ve geleneklerin içinde büyümüştür. Babası, bölgedeki en saygı duyulan ağalardan biridir. Aylin yıllardır kalbinde gizli bir sevdayla yaşamaktadır — çocukluğundan beri dost aşiretin oğlu Baran Bozdoğan’a derin duygular beslemektedir. Ancak bu sevda, dillendirilmemiş, gururla susulmuş bir aşktır. Baran, 26 yaşında, kendi aşiretinin gelecekteki ağası, karizmatik ve aklı başında bir gençtir. Aileler, iki büyük aşiretin gücünü birleştirmek, dostluğu kan bağına dönüştürmek için Aylin ve Baran’ı evlendirmeye karar verir. Dışarıdan bakıldığında bu evlilik bir siyasi ittifaktır; güçlerin birleşimi, toprağın ve nüfuzun paylaşılımıdır. Ancak kimsenin bilmediği, bu evliliğin aslında yıllar süren sessiz bir aşkın mecburiyete dönüşmüş hali olduğudur. Aylin, gönlünden geçenin gerçekleştiğini sanarken, Baran’ın bu evliliği sadece aşiret görevi olarak gördüğünü fark eder. Aralarında gerçek bir bağ kurulabilecek midir, yoksa bu evlilik gurur, suskunluk ve sorumluluklar arasında boğulup gidecek midir?