Bazı bağlar sahnede kurulur. Bazılarıysa sahnenin bedelini ödetir. Lara, disiplinle büyümüş bir dansçı. Kontrolü, sessizliği ve doğru zamanı beklemeyi öğrenmiş. Efe ise sahnede var olmayı bilen ama duygularını geri çekmeyi seçen biri. Aynı akademide, aynı zeminde, aynı aynaların karşısında yolları kesiştiğinde, ikisi de bunun sadece bir eşleşme olmadığını fark eder. Ama bu akademide hiçbir bağ masum değildir. Bakışlar ölçülür, temaslar sorgulanır, hisler ertelenir. Başarı, çoğu zaman duyguların önüne konur. Ve bazen kalmak, gitmekten daha zor bir seçim hâline gelir. Lara ve Efe, sahnede uyumu yakalarken sahne dışında sınanır. Korkular, yanlış kararlar ve dış baskılar, onları birbirlerinden çok kendileriyle yüzleştirir. Ve bazı kararlar alkışla değil, sessizlikle verilir.