Sokaklar, evsiz kalanların, unutulmuşların ve hayatta kalmak için savaşanların yurduydu. Ben de onlardan biriydim. Hayatın bana verdiği tek şey, birlikte büyüdüğüm birkaç dosttan ibaretti. Akad, Can, Mert, Fırat ve Ela. Hepsi kardeşimdi, dostumdu, ekmeğimi bölüştüğümdü... Biz birbirimize emanettik. Bir organ mafyasının sofrasına düştüğümüzde artık hiçbir şey eskisi gibi olmıyacaktı. Umut ışığımıza karaltı olan bu gölge, Akadı seçtiğinde aslında hepimizi seçmişti. Biz seçilmiş kişilerdik. Yıllar sonra bir plana kurban gideceğimizi bilmeyen kişilerdik. O gün bir karar verildi, fakat bu kararın bedeli ağır oldu. Şimdi geçmişin ruhu hâlâ peşimizde ve biz kaçamayız. Çünkü bazı izler, silinmiyecek kadar derine kazındı. Sokak duvarlarında yankılanan feryatların, haykırışların, kaybolan çocukların ardında biz hayatta kalmaya direnen, umut ışığını arayan çocukların hikayesiyiz..