"Her şeyin son bulduğu yerde, gökyüzü neden bu kadar canlı?" Evren bir kez daha sıfırlandı. Kurallar değişti, renkler başkalaştı. Tepede asılı duran yeşil yıldız Esit`in ve uçsuz bucaksız turkuaz bir gökyüzünün altında, insanlık hayatta kalmaya çalışıyor. Ama orman hatırlıyor. Nehirler unutmuyor. Gri tenli genç bir marangoz çırağı olan Secryn, ailesini yutan karanlık ormanın kıyısında, ahşaba şekil vererek huzur bulduğunu sanıyor. Ancak sağ kolunda taşıdığı, ağaç köklerini andıran o derin yara izi, sadece geçmişin bir hatırası değil; evrenin ona fısıldadığı bir sırrın anahtarı. Nehrin ötesinde para geçmez, sadece kader geçer. Ve kader, uzak diyarlardan gelen bir çağrıyla Secryn`in kapısına dayandı. Kadim varlıkların "Gerçek İsimleri"ni bilmek, yaratılışı yeniden yontmak demektir. Secryn, elindeki keskiyle sadece tahtayı mı yontacak, yoksa bu döngüsel evrenin kaderini mi? Hakan Violet’in kaleminden; sessizliğin gürültülü, renklerin ise aldatıcı olduğu bir dünyada geçen, unutuş ve hatırlayış üzerine kurulu bir destan.

Karanlık, küller ve yıkım... Bu düşmüş dünyada, güç yalnızca acımasız olanların elinde…Ve onların en korkulanı, Kieran Blacktorn. Ancak, bir yabancı bu dünyaya adım attığında her şey değişti. Mia Ashford… Yanlış zamanda, yanlış yerde buldu kendini. Ona yabancı olan bu dünya, Kieran için de yabancıyı temsil ediyordu. Masumiyeti ve direnciyle karanlığı delen kıvılcım… Caius, yaptığı bir hatayla bu kıyamet dünyasının dengesini bozmuş, Kieran’ı öfkenin ve intikamın eşiğine sürüklemişti. Ama Kieran’ın aklını asıl karıştıran, bu yabancının kendisiydi. Mia, hem kaybolan insanlığın hem de bir adamın unuttuğu vicdanın son umudu olabilir miydi?

Narvalis`in sessiz sokakları sırlarla dolu, taşların altında gömülmemiş öfke ve geçmişin kanı bekliyor. Serin Valka, Draven Solis ve Lyra Miresh... Üçü de geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek zorunda. Bu gece, hiçbir sır gömülü kalmayacak.