"Her şey sadece rüya." Diye fısıldadı yine o ses. Laçin o sesle doğmuştu, o sesle ölecekti. Her yerdeydi bu ses; duvarlarda, gökyüzünde, arkasında, içinde. Onun sesinden kurtulamıyordu. Cehennem azabı çektiriyordu sesiyle. Kendini cehennemde şeytanla konuşur gibi hissediyordu hep. O cehennemdi, o şeytandı. Hayır, o normal biri değildi. Nefret ediyordu, hem sesinden hem de kendisinden. "Bir kere sarılalım mı?" İnanamaz gözlerle bakıyordu bu sözlere. Annesini, babasını öldürdükten sonra hala sarılmak mı istiyordu? Göz yaşlarını sildi. "Hayır, istemiyorum." Sesi güçsüz ve kırık çıkıyordu. Saatlerce ağlamış, bağırmış, sesini duyurmaya çalışmıştı. Ama yine duyan yoktu, hep tekti o. "Bir kez bile mi?" Neredeyse gülecekti bu sözlere, sevdiği herkesi almıştı ondan. Hala neyin derdindeydi o? "Biliyor musun, ölsen gram üzülmem." Sanki bir şeyler patladı, o an Arsen için çok şey oldu. Öldü, ama yaşadı. Ağladı, ama kimse görmedi. "Cenazene bile gelmem, ağlamam, oturur oynarım. Sende sevdiklerimi öldürüp öyle yaptın değil mi? Aynısını sana yaparım. Artık sevme beni. Gerçi seviyor muydun ki? Sevmiyordun, neden? İnsan sevdiğinin sevdiklerine dokunmaz çünkü. Sen benim sevdiklerimi elimden aldın ve sevdiğini kaybettin!" Annesinin kalbindeki bıçağa uzanıp çekti. Arsen artık yalnızdı, Laçin gibi. Laçin ne yaşadıysa bin katını yaşatacak, aldığı nefesi haram edecek gibi baktı ona. Bıçağı tam kalbine bastırdığında biri güldü, diğeri gözlerini yumdu. "Bu bıçağı zamanı gelince tam kalbine saplayacağım, hiçbir şey içimde ukde kalmayacak..." Ve o gün her şeyin bittiğini sandılar, oysa yeni başlıyordu hayat. Acı kaderlerinde yazılıydı, ölüm onların cehennemiydi. Kurbanın kanını taşıyan herkes birer birer cehennem ateşinde yanacaktı.

Sis geceye perdesini örttü. Gökyüzü kızıla boyandı. Artık yılda bir can gözlerini dünyaya açtı. Lanet edildi, öldürülmeye çalışıldı ama her şeye rağmen yaşadı ve babası son nefesinde onu ve soyuna lanet etti. Ormanda güzel bir yürüyüşe çıktı genç aile. Nereden bile bilirlerdi ki hayata birlikte baktıkları son gün olduğunu. ------------(⁠´⁠∩⁠｡⁠•⁠ ⁠ᵕ⁠ ⁠•⁠｡⁠∩⁠`⁠)----------------- "Gelme." çağresiz sesim boğazımı yakıyordu. içimde bitmek bilmeyen baş kaldırış vardı. "Kaçamazsın." dedi seri adımlarla üzerime gelirken. "Hayır, beni burada sonsuza kadar tutamazsın. Elbet bir gün kaçarım." korkuyla sarf ettiğim sözcükleri duymuyor gibiydi. bunun yerine bana bir adım daha yaklaştı soğuk duvar sırtıma dediğinde aramızda bir nefes mesafe kalmıştı. "Aklında bulunsun, Bir kurttan kaçamazsın. Bizler doğananın saf avcılarızdır."

Nox`un aklındaki tek soru geçmişiydi...Peki bu geçmiş ne kadar karanlık olabilir ki? Kanlı Ay`ın laneti ile kutsanmış kendi öz geçmişi dışında başka bir geçmişi olan,ruhları ve gölgeleri parmağında oynatan,rüyalarındaki bir adamla bağlantısı olan bir kız sandığımız kadar masum olmayabilir...

ᴜᴍᴀʀıᴍ sᴇᴠᴇʀsɪɴɪᴢ🤍 - ʙᴏʟ ᴅᴜ̈şᴍᴀɴʟɪɢ̆ɪɴ, ɪ̇ɴᴀᴛʟᴀşᴍᴀɴɪɴ, ɢᴏ̈ᴢ ʏᴀşɪɴɪɴ ᴏʟᴅᴜɢ̆ᴜ, ᴀᴍᴀ ᴇɴɪ̇ɴᴅᴇ sᴏɴᴜɴᴅᴀ ғᴜʀᴛᴜɴᴀ ᴜşᴀɢ̆ɪʏʟᴀ & ᴋᴏᴄ̧ᴀʀɪ̇ ᴋɪᴢɪɴɪɴ ʙɪ̇ʀʙɪ̇ʀɪ̇ɴᴇ ʏᴇɴɪ̇ᴋ ᴅᴜ̈şᴛᴜ̈ɢ̆ᴜ̈ ʙɪ̇ʀ ʜɪ̇ᴋᴀʏᴇ.. -