"Mescidi Aksa`nın kadim taşları arasında yankılanan bir mücadele... Victoria, sıradan bir Hristiyan olarak başladığı hayat yolculuğunda, adım adım hakikatin peşine düşer. İşgal altındaki Filistin topraklarında direnişin en saf haliyle tanışırken, hem özgürlüğün hem de aşkın gerçek anlamını keşfeder. İnanç, cesaret ve adalet uğruna verilen savaşta, Victoria`nın hikayesi yalnızca kendisini değil, tüm insanlığı derinden değiştirecek bir uyanışa dönüşür. `Filistin için kaleme alınan bu hikaye, umudun asla teslim olmayacağını fısıldıyor. Cesarete, sevgiye ve hakikate doğru unutulmaz bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız...?"

"İnanmazdım sözüne, baksaydım gözlerine..." Trabzon’un hırçın dalgaları, iki yaralı çocuğu aynı kıyıda buluşturduğunda, kader çoktan ağlarını örmüştü. Gece; ailesini bir kazada kaybetmiş, gümüş haçını kalbine kalkan yapmış, sessiz bir matemin kızı. Aral; annesi tarafından terk edilmiş, babasının "kadınlara asla güvenme" zehriyle büyütülmüş, fırtınalı bir denizin oğlu. Biri kilisenin çan sesinde saklıyordu acısını, diğeri caminin avlusunda yankılanan ezan sesinde. Farklı duaların aminlerinde birleşmeye çalıştılar. Aral, Gece’nin kanayan yaralarına merhem olurken; Gece, Aral’ın hiç bilmediği o şefkati ona öğretiyordu. Ama bu şehirde aşk, sadece iki kişi arasında yaşanmazdı. Önyargılar, babaların mirası olan nefretler ve sinsi bir yanlış anlaşılma, her şeyi bir gecede yerle bir etti. Gece, Aral’ın gözlerine bakmak yerine ona sırtını döndüğünde; Aral için artık "Vira Matem" vakti gelmişti. Şimdi bir cenaze arabası süzülüyor Trabzon’un sisli sokaklarından. Gece, elinde parçalanmış mektuplarla bir mezarın başında duruyor. Gerçekler, Aral’ın cansız bedeniyle birlikte toprağa gömülmeden hemen önce gün yüzüne çıktı. Sahi, insan en çok inanmadığı sözlerin pişmanlığıyla mı yanardı? "Aynı yaranın çocuklarıydık biz; ama o yara bizi birleştirmek yerine, aramızda bir uçurum oldu. Şimdi o uçurumdan aşağı, sadece sessizlik düşüyor."