"Her şeyin son bulduğu yerde, gökyüzü neden bu kadar canlı?" Evren bir kez daha sıfırlandı. Kurallar değişti, renkler başkalaştı. Tepede asılı duran yeşil yıldız Esit`in ve uçsuz bucaksız turkuaz bir gökyüzünün altında, insanlık hayatta kalmaya çalışıyor. Ama orman hatırlıyor. Nehirler unutmuyor. Gri tenli genç bir marangoz çırağı olan Secryn, ailesini yutan karanlık ormanın kıyısında, ahşaba şekil vererek huzur bulduğunu sanıyor. Ancak sağ kolunda taşıdığı, ağaç köklerini andıran o derin yara izi, sadece geçmişin bir hatırası değil; evrenin ona fısıldadığı bir sırrın anahtarı. Nehrin ötesinde para geçmez, sadece kader geçer. Ve kader, uzak diyarlardan gelen bir çağrıyla Secryn`in kapısına dayandı. Kadim varlıkların "Gerçek İsimleri"ni bilmek, yaratılışı yeniden yontmak demektir. Secryn, elindeki keskiyle sadece tahtayı mı yontacak, yoksa bu döngüsel evrenin kaderini mi? Hakan Violet’in kaleminden; sessizliğin gürültülü, renklerin ise aldatıcı olduğu bir dünyada geçen, unutuş ve hatırlayış üzerine kurulu bir destan.

Bu hikaye "Yalkaya" ismindeki fantastik bir evrende Aksus İmparatorluğu`nun içinde yaşanan olayları ele alır. Aksuslar, Yalkaya`nın gözü pek savaşçıları olarak nam salmıştır. Birçok krallığın sonu olmuş, gittikleri yere zulüm götürmeyi ihmal etmemişlerdir. En sonunda ise koca kıtayı hakimiyet altına almayı başarmışlardır. Ancak kıtada kendilerine denk bir güç kalmaması ile rehavete kapılmış ve Yalkayanın kalanına ayak uyduramamışlardır. İmparatorluğun liyakatsizlik sorunu gün geçtikçe memur sınıfının halka zulüm etmesine dönüşür. İmparatorluğun vaziyeti giderek kötüleşirken durumu fırsat bilen azınlıklar isyana kalkışır.