oylesine yazilmis bi kitap

Bir akıl hastanesinin yaptığı deneyde 7 farklı psikolojik hastalığı olan 7 deneğin terk edilmiş bir kasabaya bırakılmaları ve tranvalarıyla yüzleşmesi

İstanbul`da bir villada, villada ormanın içinde sesiz tenha bir yerdeydi.Birgün herkes evden gitmişti ben tek evde kaldım onlar gidince öğlen saatlerinde o kadar korkmuyodum aslında ben evde tek başıma kalmayı çok seviyorum yemek yaparım ,yaptıklarım yemekleri yerim eğlenirim şarkı söylerim vb. Yapmayı çok seviyorum biraz vakit geçtik sonra annem beni aradı ve akşam geç saatlerde eve dönecez dedi bende tamam dedim telefonu kapatım benim içime kötü bir his düştü her neyse dedim kalktım eğelenmeme baktım sonra akşam yemeğinin vakti geldi bende annemin yaptığı yemeği yedim ve sonra kaldırdım o zaman korkmaya başladım odama geçtim kitap okumaya başladım kitabın ilk sayfasındaydım içerden sesler geliyordu bende dedimki bişey olmaz en fazla ne olbilirki kitabıma devam ettim sonra içerden biri suyu açtı ben dahada korkmaya başladım sonra o suyu kapatmaya gitmeliyim ama nasıl yataktan kalktım kendimi biraz mative ettim sonra odanın kapısını açtım ve lavaboya doğru yürüdüm musluğu kapatım aynaya baktım aynada kırmızı rujla kendine dikat et yazıyodu ve ben o zaman anladımki ben evde tek değilim ve çok korkmuştum telefonum odamda kalmıştı almak için koştum odama girdim yatağımın üzerinde birisi uzanıyordu ve ben korkudan az kaldı altıma yapacaktım adama baktım sipsiyah maskeli bir adam adam bana diyor yerinde dur bende zaten korkudan ne yapcağımı bilmiyorum bende yerimde durdum adam ayağa kalktı bana doğru geliyordu sonra baktım diyorki sakin ol sana bişey yapmıcam sonra adam maskesini çıkartı ve sizce kimiş

Korku zoraki evlilik mafya

Anlaman için sadece okuman gerekiyor

"Hayatım boyunca hiçbir şey hissetmedim."

Burda soylesem tadı kaçar siz en iyisi okuyarak öğrenin

"Bazı kapılar, sadece içeridekiler dışarı çıkmasın diye değil; dışarıdakiler kendi sonlarına yürüsün diye inşa edilmiştir." 2023 yılının tekinsiz sonbaharında Aris, zihnindeki uğultuları susturmak umuduyla ormanın derinliklerine, zamanın durduğu o noktaya sığınır: Malikâne. Ancak bu devasa taş yığını, Aris’in beklediği huzuru değil, metalik bir kâbusu barındırmaktadır. Tozlu koridorlarda yankılanan her adım, Aris’i kendi geçmişinden çok, insanlığın terk ettiği karanlık bir deneye yaklaştırır. "Do Not Enter" ibareli kapıların ardında, paslı eklemleri ve parçalanmış çeneleriyle uyanmayı bekleyen bir ordu vardır. Onlar sadece makine değil; acıyı tanımış, ihanete uğramış ve artık kendi "üstünlüklerini" kanla ilan etmeye hazır varlıklardır. Gece yarısı 00:00 ile sabah 06:00 arasındaki o ince çizgide, hayatta kalmak bir stratejiden fazlasıdır; bu, aklın delilikle olan son pazarlığıdır. Aris, elindeki eski anahtarla malikânenin sırlarını aralarken, asıl dehşetin animatroniklerin kırmızı gözlerinde değil, kendi zihninin derinliklerinde saklandığını fark edecektir. İnsanlığın bittiği yerde, metalin hükmü başlar. Tehlike sadece bir ses uzağında. Peki sen, o kapıyı açacak kadar cesur musun?

sizden minik bir ricam var kitabı yargılamadan en az 1 bölüm okumanızı rica ediyorum daha sonra beğennmezseniz çıkma tuşunun köşede olduğunu hatırlatmakta istiyorum ki vaktimi linçlerle harcamıyım keyifli okumalarr

Bir takintilkla başlar herşey kızın hayatı o andan sonra değişmiştir ama kız bunun farkında degildir

Bir eve gidip eğlenmek istemiştik sadece ama sonumuzu böyle hayal etmemiştik çünkü edemezdik...

Genç yoksul bir adamın korku dolu son rüyası

Genç yoksul bir adamın korku dolu son rüyası

"O, iki farklı dünyanın kadını. Gündüz mimar, geceleri ise karanlığın içindeki gölge. Masumiyetin ardında gizlenen bir sır, keskin zekasıyla ördüğü görünmez ağlar... Onu tanıdığını sananlar, sadece görmek istediklerini görür. Ama gerçeğe yaklaşan herkes ya kayboluyor ya da sessizce yok olur. O, iz bırakmaz. O, hata yapmaz. Ve en önemlisi... O, asla affetmez."

2. “Unutulan Köy” Bir grup araştırmacı, haritalarda bulunmayan terk edilmiş bir köyü keşfeder. Ancak köyün geçmişiyle ilgili hiçbir kayıt yoktur. Gece çöktüğünde, araştırmacılar köyde hâlâ bir şeylerin yaşadığını fark eder: fısıltılar, kaybolan eşyalar ve eski evlerde yanan ışıklar… Köyde unutulmuş olan şey, onları da unutulmaz yapmaya kararlıdır.

Karanova kasabasının gizemleri tek tek Bay Z.N isimli bir katilin gelmesiyle acı bir sonla ortaya çıkar...

Bir gezgin düşünün, çölün ortasında mahsur kalmış bir gezgin. Çölün yakıcı sıcakları susuzluğu beraberinde getiriyor. Bir süre sonra gözleri ufukta beliren bir su girintisine takılıyor, serin ve berrak bir vaha. Susuzluğunu gidermek amacıyla ufuğa koşuyor. Her yaklaştığında vaha biraz daha kayboluyor. Zihni bu oyunu ona sürekli oynuyor. İnanıyor, ve gidiyor suyun peşinden. Bir süre sonra inancını yitiriyor. Su gerçekten var olsa bile suya yaklaşmıyor. Susuzluk onu mahvediyor, dehidrasyon sonucu hayatını kaybediyor. Bir köpekbalığı düşünün şimdi de. Önüne görünmez bir cam, camın ardına ise bir av yerleştiriliyor. Avına ulaşmak için devamlı çabalıyor köpekbalığı, nihayetinde o da pes ediyor, pes etmeye zorlanıyor. Cam ortadan kaldırılıyor, ama o engelin varlığına inanmaya devam ediyor. Av karşısında dururken o sadece izliyor. Gezginin hikayesine dönelim. Eğer gezgin, ilk vahanın bir serap olduğunu anladıktan sonra bile, her ufukta beliren yeni bir su birikintisine, bu sefer gerçekten var olabileceği umuduyla yaklaşsaydı ne olurdu? Belki de son ve gerçekten var olan vahaya yürüyecek ve susuzluğunu gidererek hayatta kalacaktı. Öğrenilmiş çaresizlik, bir engelle karşılaştığımızda değil, o engelin asla aşılamayacağına inandığımızda başlar. Bu yüzden, bu tuzağın ilk adımı, başarısızlığın kendisi değil de onun sonucunda inancı tamamen kaybetmektir. Köpekbalığının hikayesindeki en kritik an, camın ortadan kalktığı andır. Bu an, fırsatın yeniden doğuşudur. Ancak köpekbalığı, geçmişin acı deneyimleriyle gözleri bağlı olduğu için bu fırsatı göremez. Oysa o anda, eski inançlarını sorgulayıp yeni bir hamle yapsa, avına ulaşması an meselesi olacaktır. Bu, hayatımızdaki görünmez camların kalktığı anları fark edebilme ve o anlarda cesaretle yeni bir adım atma yeteneğidir. Kuklacı, 17 yaşında psikolojik rahatsızlıkları olan genç bir kızın zihniyle yaşadığı savaşı anlatmaktadır. Zihni içinde bir köşede sıkışmış, oldukça yardıma muhtaç bir haldedir lakin kimse onu anlamamaktadır. "Deli değildi Mahperi, sadece sevgiye muhtaçtı."

Sema, sevgili kovası Araf`tan hamile kalır ve üçüz beklerken bebeklerin ikisinin doğumda öldüğünü öğrenir...

Ezikler kulübü...

Bengisu Amasyalının bir olan ustu rüyasından yararlanmıştır bu hikaye

Cinayetler bir lanet ve intikamın peşinden gelen "Ölüm".

Jejdjzjjsjsjajsnsndnsndjsndnsdjsjdjajdjs jsnndw

Herşey o gün başlamıştı.Hayatımın bir yandan en iyi bir yandan en kötü günüydü, çünkü o olaydan sonra hiçbir şey aynı olmamıştı.

Bu bir korku kitabi

Bir anne ve bebeğin yaşadığı paranormal olay.