Karadeniz Kurgusu

Herşey 09.07.2025 yılında başlamıştı. Songül`ün ve ailesinin yeni evine taşınmasıyla başladı. Songül`ün yeni gideceği okul olan özel yavuz sultan selim lisesi`ne gittiği zaman başladı. Okulda bir katil ve songül o katille sevgiliydi. Herşeyden habersiz ve o katil okul müdürü olan yavuz un oğluydu. Songül katilden söz verdim kelimesini duyduğunda her insana güveniyordu. Songül ün tek suçu o kelimeydi.

Ailem öldü,arkadaşlarımı aldılar hayatımı çaldılar artık intikam almalıyım sabit durmayacağım kadınların gücünü ve ölen arkadaşlarımın İNTİKAMINI alacağım…

Okulda ani ve ölümcül bir zombi istilası başlar. Öğrenciler, öğretmenler ve herkes kaosa kapılır. Bu kaos ortamında, karakterler hem hayatta kalmaya çalışacak hem de kendi bağlarını ve ilişkilerini keşfedecekler. Hikâye, aksiyon, gerilim ve gençler arası dramatik bağları aynı potada eritiyor.

Zorla evlilik, düşmandan aşka,mafya

Köpek balıkları adasında gerilim veren bir kitap olduğunu belirten açıklama

Seri bir katilin bir polisin çocuğunu kaçırması sonucu tüm şehirin karantinaya alınması.Peki ya bulunursa ona ne olacak…

Ondan hem korkuyor hemde ona çekiliyordum. Sanki her gün onu gördüğüm de paramparça oluyordum. Sonra tekrar ona baktığımda bir bir parçalanan kalbim tekrar eski haline geliyor, çok hızlı atıyordu. Bu aşk mıydı ?

Aşk, güçlüleri bile diz çöktüren bir zayıflıktır...

Bir genç kız... Gerçek kimliği bir sır, maskesi ise kusursuz. Rusya`dan getirilen, ailesi tarafından tanınmayan, geçmişi karanlık bir kızın varlığını dolduruyor. Ezgi rolünde girdiği malikanede her adımı planlı. "Maske Düşerken", kimlik, ihanet ve hayatta kalma mücadelesinin karanlık bir hikayesi.

Soytarılar krallarını eğlendirmek için vardır. Tüm soytarıların görevi budur. Ama bu seferki farklı olacak. Gülüşleri, kanla boyanmış birer gözyaşına dönecek. Bu soytarı, şenliklerin maskotu olmayacak. Bu sefer ki soytarı kana bulanacak ve onları kendi kanında boğacak. bu kasaba şenliği onlar için artık birer kan gölü olacak. Her yıl Demcalne kasabasında, cadılar bayramına yakın tarihte "Soytarı Şenliği" adında bir şenlik düzenlenir. Bu şenlikte her yıl başka bir soytarı seçilir ve şenlikte insanları eğlendirmek için küçük oyunlar oluşturur. Ama bu seferki soytarının amacı insanları eğlendirmek değildir. Bu yıl ki şenlik, insanların zihnine kanla yazılmış bir katliam olacaktır. Soytarının oyunu bu sefer insanları cadılar bayramında küçük korkularla eğlendirmek değil, onları kan ve vahşetle ödüllendirmektir. ilk kurbanın kanı bir başkasına bulaştığında, sırada ki kurban seçilmiş olur ve oyun katlanarak artan bir korkuyla devam eder. Ya soytarıyı yok edip bu vahşet oyununa son verirsiniz, ya da bedeninizi kızıla boyamaya yemin edersiniz. Kalp yok, huzur yok, mutluluk yok. Bu sıradan bir cinayet hikâyesi değil, bu hikâye vahşetin ve katliamın habercisi.

Ben korku temalı kitaplar yazıyorum, eğer karanlıktaki yüz`ü beğenirseniz ölüm kuyusu adında bir kitap daha yazacam

Kanla yazılmış bir geçmişten kaçılmaz; özellikle o kan hâlâ duvarlarında kurumuş halde duruyorsa. Ben kaçmadım. Miras aldım. Bir cesedin sandalyesine oturdum ve herkes ne olduğunu sandı:Düştüğümü. Kaybettiğimi. Kırıldığımı. Ne kadar tatlı bir yanılgı. Çünkü ben kurban değilim. Ben sessizliğiyle öldüren fırtınayım. Ve herkes bilir: Fırtına geldiğinde ilk devrilen, en sağlam duran sandalyedir.

"Karanlıktan korkma… Asıl tehlike, içindeki sessizlikte saklıdır."

Bir şehir yerle bir olacak. Alparslan Kara, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan bir adamdır. Limanlar ondan sorulur, sokaklar onun kararlarıyla şekillenir. Güç onun için sadece bir kelime değil, hayatta kalma biçimidir. Ahu Töre ise bu karanlık dünyanın içinde ayakta kalmaya çalışan bir kadındır. Geçmişi sessiz, bakışları yaralıdır. Yanlış insanların arasında, doğru kalmaya çalışırken kendini tehlikeli bir oyunun içinde bulur. Avun anlaşmasıyla başlayan bu hikâye, sadece bir mafya öyküsü değildir. Bu kitap; sadakatle ihanetin, güçle yalnızlığın, aşk ile ölümün iç içe geçtiği bir savaştır. Bu şehirde herkesin bir bedeli vardır. Ama herkes ödemeye cesaret edemez.

Üç kardeşten çocuklugunu okumaya davetlisiniz...

Çok güzel bir kitap okuyun tavsiye ederim

İkiside karanlık ikiside sırlarla dolu iki insan peki onların arasında filizlenen bağda nefret mi yoksa aşk mı ağır basacak

♦️♥️Gittiğimiz kumarhanede rehin alındık buradan çıkıp hayatta kalabilmek için ölüm Oyunları oynadık ♠️♣️

hiç fark etmeden karşınıza biri çıkarsaa ne kadar doğru biridir?

Geçmişin küllerine geri dönmek istemiyordu, ama kader onu geri çağırdı. Sonses’in kapıları açıldığında; sırlarla örülü bir hastane, yeminlerle mühürlenmiş iki aile ve karanlığını saklamayı seçen bir adamla yüzleşmek zorunda kalacağını bilmiyordu. Hiçbir dosya açılmadı, hiçbir soru tam sorulmadı… ama sessizlik ikisinin de üzerindeki gerçeği fısıldıyordu: Bu sadece bir başlangıçtı.

Kardeşini kaybetmenin acısını içinde taşıyan Gölge Çevik, hayatını yanıtını aradığı tek bir soruya adamıştır: Bu trajedinin gerçek sorumlusu kimdir? Simge Çevik’in ölümünden sonra hayata karşı tüm ışığı sönen Gölge, yıllardır peşinde olduğu kişinin Güneş Alkan’ın iki yıl önce bir sağlık merkezinde yaşamını yitirdiğini bilmemektedir. Bu bilgiden habersiz bir şekilde gittiği kurumda, Güneş’e şaşırtıcı derecede benzeyen biriyle karşılaşır: Gece Korkmaz. Bu karşılaşma, Gölge’yi hem geçmişle hem de iç dünyasının en karanlık köşeleriyle yüzleştirecek bir sürecin başlangıcı olur. Gölge, kendisini beklenmedik ilişkilerin, tehlikeli güç dengelerinin ve çözülmemiş sırların içine sürüklenirken, adalet duygusuyla kendi iç mücadelesi arasında giderek sıkışır. Karanlık ağların örüldüğü bu dünyada, Gölge’nin yolunu değiştirecek tek bir isim vardır: Faruk Güngör.

Geçmişin küllerine geri dönmek istemiyordu, ama kader onu geri çağırdı. Sonses’in kapıları açıldığında; sırlarla örülü bir hastane, yeminlerle mühürlenmiş iki aile ve karanlığını saklamayı seçen bir adamla yüzleşmek zorunda kalacağını bilmiyordu. Hiçbir dosya açılmadı, hiçbir soru tam sorulmadı… ama sessizlik ikisinin de üzerindeki gerçeği fısıldıyordu: Bu sadece bir başlangıçtı.

Hxjo 1. Kabus (Ahmet) Pencereden sızan solgun ay ışığı, Şehzade Ahmet`in terden sırılsıklam olmuş yüzüne düşüyordu. Yastığa gömülü inlemesi, odanın sessizliğini yırtıyordu. Yine o rüyaydı. Altı yaşındaydı. Gözleri kapalıyken bile, annesi Handan Sultan`ın son çığlığını duyuyor gibiydi. Kapıda bekleyen dilsiz cellatların soğuk, hareketsiz gölgeleri. Annesinin, "Oğlumu koru!" diye yalvaran son bakışı... Ve sonra Mısır yolu, Halime Sultan`ın zafer dolu, sinsi gülüşü. Ahmet, kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atarak gözlerini açtı. Nefes nefese doğruldu. Manisa`nın bu sarayı, abisi Süleyman`ın merhameti sayesinde hala yaşadıkları bir yerdi, ama her köşe başında infazın soğuk nefesi hissediliyordu. Babası Şehzade Korkut, Süleyman`ın bu merhametini bir zafiyet sanıyor, taht için gizlice kuyu kazıyordu. Ahmet, biliyordu ki, Korkut`un hırsı eninde sonunda hepsinin sonu olacaktı. 2. Masumiyetin Girişi (Cihangir) Tam Ahmet, soğuk terini silip kendini sakinleştirmeye çalışırken, kapı gıcırdayarak açıldı. Kapı pervazında küçük, uykulu bir figür duruyordu. "Abi?" diye fısıldadı Şehzade Cihangir (6 yaşında), elinde bir kumaş parçasından yapılmış oyuncak asker ve sıkıca tuttuğu, katlanmış buruşuk bir kağıt parçası vardı. Cihangir`in masum, kocaman gözleri, Manisa Sarayı`nın gölgeleri için fazla parlaktı. "Cihangir, bu saatte ne yapıyorsun?" diye sordu Ahmet, yataktan kalkıp yanına giderken. Sesi yorgun ama şefkatliydi. Cihangir, saraydaki tek masum varlıktı ve Ahmet`in koruma içgüdüsünü tetikleyen tek şeydi. "Babamın odasına gitmiştim. Şamdanın altından bu çıktı," dedi Cihangir, buruşuk kâğıdı uzatarak. "Bir oyun sandım, ama babam uyanınca sinirlenir diye korktum." Ahmet kağıdı eline aldı. Kâğıt, sıradan bir parşömendi ama üzerindeki mühür, Korkut`un kişisel mührüydü ve yazısı oldukça aceleciydi.

Kan ve ölüm... Ne kadar da uyumlu kelimeler değil mi? İnsanın ruhu bedeninden ayrılırken beyazlayan yüzünün etrafındaki kandamlaları, soğumaya başlayan ellerinden aşağı süzülür. Gözleri donuklaşır, kalp atmayı bırakır. Beden yavaş yavaş ısısını kaybeder. Hayattan bir kişi daha silinmiştir, bir kişi daha ölümle tanışmıştır. Bir filmin sonundaki `son` yazısı gibi biter. Bazen filmi sevmeyiz, bittiği için seviniriz. Bazen de çok severiz, bittiği için üzülürüz. Ve bazen de sevsek de sevmesek de bir sonu olduğunu bilerek izleriz. En güzel sonda budur bence Devamı için birinci bölümü oku