Normal bir yaşam süren Yasemin , Virgin bu normalin aslında gerçek olmadığını öğrenir. Sakin bir yaşamı varken aksiyon ve karmaşalarla boğuşmaya başlar. Ne mi oluyor ,gelin birlikte okuyalım.

Her uyandığım sabaha öfkeliyim. Her aldığım nefes sanki emanet oldu akciğerlerimde. Kafamı her gece yastığa koyduğumda çaresizliğimin altında eziliyorum, gözlerim uykuya platonik.. içimde anlamlandıramadığım kocaman yaralar bu genç yaşımda neydi beni bu hale sokan ? İçimdeki yaralar nasır tutmuyor neden ? Neden bu bitmek tükenmek bilmez sancılarım her gece ? Neden kimse duymuyor sessiz yakarışlarımı neden kimse kulak asmıyor ? Herkes neden bu kadar yakınımdayken uzaklar bana ? Bu kalabalığın içinde neden bu kadar yalnızım neden…?!

2024 yılından işgal altındaki Osmanlı Devleti`nin son dönemlerine uzanan bir aşk hikayesi... Karakterler ve olaylar hayal ürünüdür. Ancak tek gerçek Mustafa Kemal Atatürk`tür.

İnsanın kaderinde ne varsa o gelir başına. İnsanın değil Allah`ın dediği olur. Ve istediğin bir şey olmuyorsa, mutlaka senin için hayırlısıdır.

külü ateşle korkutmazsın

Feray... Küçük yaşta büyümek zorundaydı. Hissiz, umursamaz ve asla gülmezdi. Yetimhanede, Ayaz ile tanışana kadar. Ayaz, onun ilk ailem dediği kişiydi. O iğrenç yetimhanede, bir tek Ayaz`ına güvenirdi. Ta ki, kurtuluş günlerinde, Ayaz`ın, Feray`ı bırakmasına kadar.

Kıdemli Üsteğmen Deniz Ada Şimşek ...

Aşk itirafları çıkmazda olurdu bu mahallede. Gençler arasında sözsüz bir anlaşma gibiydi. O yüzden şuan çıkmaza doğru gidiyordum. Herhangi bir cesaret kaybı yaşamamak adına kızların yanında mesajı atmıştım. Üst üste gelen mesajlara göre çoktan gelmişti. Tahmin ettiğim gibi çoktan gelmiş elindeki telefonla oynuyordu Cengiz. Kafasını kaldırıp sokağın başını kontrol ettiğinde benimle göz göze geldi. " Hele şükür kızım ya! İki saattir buradayım!" dediğinde göz devirmeden kendimi alamadım. " 10 dakika önce mesaj attım. Abartma istersen?" diyerek tam karşısında durdum. Herşeye inatlaşarak konuşmak kolaydı. Şuan nasıl konuşacağımı unutmuş gibiydim. " Sizin 10 dakikanız yarım saat hanımefendi neyse olan oldu ağaç olduk artık şimdi neymiş derdin anlat bakalım fındık kurdu" diyerek kollarını göğsünde birleştirip sırtını iyice duvara yasladı.Biraz sonra bu rahatlığı olmayacaktı. Lafı hiç uzatmadan söylemeliydim. Derin bir nefes 1-2-3. Başarırsın kızım! " Cengiz sana tutuklu kaldığımın farkındasın değil mi?" Sanırım bir polis adayına edilebilecek en afili aşk itirafıydı bu. En azından şuan yüzü onu söylüyordu.

Geçmişin adım adım gölgesiymişçesine takip ettiği bir ruh... Gölgesinden kaçmak için ruhunu yakmayı göze alan bir kadın... Ya ruhunu yakıp kurtulacaktı ya da ölüm sürekli ruhunda vucüt bulacaktı. Bu lanetten kurtulabilecek miydi? Sevdiklerine zarar gelmeden geçmişini ruhundan söküp atabilecek miydi? "çok tuhaf" anlamsız gözlerle kendisine bakan kıza tarifi imkansız bir çekim duyduğu aşikardı ama böyle giderse öleceğini de biliyordu. "tabutta yatman yani" "ruhumu geri aldığımda bana da anlamsız gelecek. O güne kadar bu tabut benim evim. Beni temsil eden tek şey bu. " ölümün seni temsil ettiğine nasıl bu kadar eminsin? " " temsilci olan ölüm değil. Benim kahverengi." Yüzündeki alaycı ifadeyle tabutuna yavaş yavaş uzanmaya başlamıştı. "Uyandığında burada olacağım. Bu saçmalığa birlikte son vermenin bir yolunu bulmayılıyız." Kadın kısık ama histerik bir kahkaha attı. " sen uyandığında ben burda olmayacağım ama" diye fısıldadı. Lanetli ruhu yok etmenin yolunu bulmuştu.

Siz: knk acil bakman gereken konular var 0543***: ne? Siz: knk ne ne söyleyeceğim şeyler devlet sırrı 0543***: Allah Allah neymiş bu sır? Siz: heh bak şimdi knk......

Acının Tonları Rihem Romantik Dramda DİĞER PLATFORMDA bu kitabı çok sevmiştiniz. Şimdi bu platformda. :)

Ada`nın 17 yılı`nın yalan olduğunu bir günde öğreniyor.Yaşadıklarını nasıl atlatacak?Yeni ailesine bir şans verirse hayatı nasıl olur?Yeni ailesine alışalabilecek mi?Yeni ailesinin yaşadıklarını hiç bilmiyor ve abileri nasıl karşılayacak. işte bunu beraber öğreneceğiz...

Acemi bir dille yazılmıştır

Belki de asla bir numarası olmayacaktım. Bana hiçbir zaman aşık olmayacaktı. Beni sevdiğini bile tam anlayamıyordum ama onun yanında olmak için inanılmaz bir çaba gösteriyordum. İdeal bir insan değildi. Dengesiz, ruh hali bozuk, ne dediğini bilmeyen şizofrenik bir kişiliği vardı. Benim en güzel tablom, tuvaldeki en güzel rengim, kitabımdaki en güzel karakterimdi. Filmimin başlangıcı değildi ama sonuydu. En güzel melodim, en güzel notamdı. Bana göreydi, benim içindi. Ona bağlanmak istemezken, tuzağa düşürülmüş yunuslar gibi ağlıyordum. O benim Gökyüzüm, Denizimdi... Bana aşık olmamasına dayanabilirdim ama bir başkasını sevmesine katlanamazdım.

Doğu`da yaşayan kadınlarin zorlukları

Adıyamanlı olan bir kızın hayatı gibi birşey

Fransa`dan Rusya`ya sevkiyat yapan bir gemi Türkiye sınırlarında gizemli bir şekilde batırılır.Ve bu geminin sahibi Rusya`nın Hakimi diye anılan kişidir. Geminin peşine düşülür,fakat Türkiye hükümet deniz sisteminin başında kadın bir gemi kaptanı vardır. Bu kitapta geçen kişiler,kurumlar ve olaylar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Aradığını buldun mu ? Ya da şöyle sorayım ‘’ ne arıyorsun?’’

Zaman, o gün onu karşıma çıkararak kalbime ilk günahkar tohumu ekmişti. Ve ben o cehennem tohumunu sonum olacağını bile bile kabul etmiştim kül karası benliğime. O andan itibaren her şey rayından çıktı. Sahne açıldı. Kartlar dağıtıldı. Oyun başladı.

"Sen nasıl bir insansın ya?!" Diye bağırdım. "Böyle biriyim, çünkü sen kibarlıktan anlamıyorsun." Kendimi tutamadım ve yüzüne tükürdüm. Gözlerini kapatıp açtı ve ensemi bırakıp, polisler gelmeden önce üzerime zorla giydirdiği boğazlı krem rengi kazağın eteklerini tuttu. Başımı iki yana salladım ama tek bir saniye bile izin vermeden kazağın eteklerini yukarıya çekip üzerimden çıkardı. Şimdi sütyenle kalmıştım ve göğsüm körük gibi inip kalkıyordu. "Karşı geldikçe zarar gören sen olacaksın, bu gece olanlar sana bir ders olsun. Bir daha böyle rezil etmeye kalkma kendini!" Eğilip hemen yerdeki kazağı aldım ve göğsümün üzerine bastırdım. "Sen ne terbiyesiz, ahlaksız, insafsız bir adamsın ya? Hiç mi acıman yok? Ne dediysen yaptım işte! Yeter artık bitsin bu zulüm, öldüreceksen de öldür artık! Korkmuyorum!" Bir anda üzerime gelince geriye çekilip, tekrar merdivenlerin kenarına yaslandım. Yüzüme eğilip, ellerimle sıkı sıkıya kendime bastırdığım kazağı tutup çekti. Vermemek için direndim, sonunda o kazandı ve kazak yeniden yeri boyladı. Ellerimi göğsümde çaprazlayıp kendime etten kemikten bir kalkan yaptım. Bu bir çocuğun kendini korumak için yaptığı kalkan gibiydi ve maalesef hiçbir işe yaramadı. Nefesi kulağıma döküldü. "Korkmuyorum diyorsun ama hareketlerin buna zıt. Farkındasın değil mi? İstesem her şeyi yapabilecek güce sahipken seni yaşattığımın farkındasın, şikâyet etmeyi bırak ve yaşadığına şükret." Sanki lütuf eder gibiydi. "Ben seni kurtarmaya çalışırken, sen ikimizi de bitirmeye çalışıyorsun." Gözlerimi yenilginin öfkesiyle kapadım. Yanaklarımdan süzülüp göğüslerime dökülen damlaları tutmaya çalışmıyordum artık. Gözlerimi açıp öfkeli gözlerine baktım. Eğilip kolunun altından geçtim ve hızlı adımlarla salona doğru gittim.

Bir gün bir doktor gelip size bebekken hastanede karışmışsınız dese ne yapardınız? Ya da bir kişi yüzünden 17 yılınız çöp olsa? düşününce kulağa komik geliyor ama yaşayınca... ben arya tam 17 yıldır annem ve babam olduğunu düşündüğüm insanlarla yaşıyorum ha bide abim var ama abilik yaptımı.. o biraz şüpheli ve bu insanlar benden çocukluğumu aldılar gençliğimi aldılar. Ama artık kurtulacağım çünkü onların çocukları değilim . Gelin size yaşadığım hayatı anlatıyım umarım beğenirsiniz iyi okumalar;)

Angst Watty hesabimda var

Bazı sonlar aslında bir başlangıçtır. Keşke bu başlangıç için böyle bir son gerekmeseydi... ### Kitap türünde kararsız kaldım. Romantik ya da aşk denildiğinde aklınıza gelen şeylerin yanında kitapta aşk yok diyesim geliyor ama ana konu zaten iki kişinin arasındaki çekim olduğu için emin olamadım. Aşk var diyemiyorum, yok diyemiyorum. Deneme türü demek daha doğru olur...

On yılın hasreti özlemi nasıl giderdi? On yıllık ayrılığın telafisi olur muydu?

En acılı ölümün ağlayarak olduğunu biliyor muydunuz? Canınız acırken ölmek.. Canımın acısını düşünürken uyku inine doğru sürüklüyordu beni. Hafif hıçkırıklarım boş depoda yankılanırken gözlerimi zorlukla kapattım. Her bir bıçak zerresi sanki gözlerimi yok ediyordu. Ellerim ve ayaklarım bağlı değildi çünkü bir yere gidemeyecek kadar canımı yakmışlardı. Ruhum ve bedenim acı için birbirleriyle rekabet içerisindeyken birinin gölgesine sığınmak istedim. Kapının açılmasını, kurtulmayı veya yok olmayı. Parmaklarım dâhi hareket etmiyordu ve bu daha fazla korku ve telaş salıyordu bedenime. Evet ben yok oluyordum. Ne biri beni gölgesine saklayacaktı, ne de kurtulacaktım. Ve evet ben bir daha uyanmayacaktım buna kanaat getirdim. Çünkü bu defa masalımın kahramanı da kucağımda acıyla yarışıyordu.