İlk kalp çarpıntım, ilk aşkım, ilk heyecanım ve ilk kalp sancım. Hepsi aynı adam. Ondan bile nefret etmiyorum ama en çok da ona kırgınım. Kalbim ona ardına kadar açık bir kapıyken o, o kapıyı sertçe çekti ve benim kalbimin önünde bir duvar örmeme sebep oldu. O duvarın ardındaysa yalnızca paramparça bir kalp kaldı.

1.BÖLÜM BAŞLIYOR

" BAZI DIKUNUŞLAR KELİMELERDEN ÇOK İZ BIRAKIR " ( Severek, bazen içimiz kanaya kanaya, bazen ağlayarak, bazen ise tebessüm ederek... Her satırında kendimizden bir parça bulacağımız, yüreğimizin en derinlerinde iz bırakacak olan bir hikaye. Çok severek ve hissederek yazdığım bu güzel hikayeyi yüreğinizin en derinlerine dokunmak için bırakıyorum buraya💘

Kendim mfşdmenelrşfkfnn

"Seni sevdiğim her saniye kendimden nefret ediyorum." "Ya beni? Beni sevdiğin için benden de nefret ediyor musun?" "Senden nefret edemeyecek kadar sana muhtaç, seninle doluyum. Bu yüzden senden değil kendimden nefret ediyorum ya."

"Her aşk bir cinayettir, sevgilim. Her aşık bir katildir. Ve sanırım bu da, bizim cinayetimiz." Kuralların artık olmadığı bir dünya. Bir gece sevgilisiyle ettiği kavga sonucu dışarıya çıkan X hiç beklemediği bir şekilde kaçırılır ve bir oyuna zorla dahil edilir. Kurallar aslında basittir. İhanet yada ölüm. Oyunun kurucusu tımarhaneden kaçan bir delidir. İnsanlara duyduğu nefret ve kin bu oyunun doğmasında neden olmuştur. Oyun sonunda sadece bir kişi hayatta kalabilecek ve hayatına kaldığı yerden devam edecektir. Peki, oyun sonunda ihanet edip kazanan kim olacaktır?

.ökmfdjkkkkkzjhkdhvKDLIHSK

Bizler aynada yansıması olmayanlarız. Adaletin terazisi kırıldığında, kılıcı biz tutarız. Karanlığın gölgesi olmaz, çünkü biz bizzat karanlığın kendisiyiz; ve karanlık, hakkı olanı kimseden istemez, sadece alır."

Sılanın başından geçen olaylar trajikomik

*KİTAPTA GEÇEN BÜTÜN KARAKTERLER HAYALİDİR, OLAYLAR KURGUDUR, DÖNEMİN ŞARTLARI SADECE GENEL HATLARI BELİRLEMEKTEDİR* Siyasetin soğuk, paslı zincirleri toplumu sarmış, prangalamıştı. Sağın baskısı, solun devrimi… Her şeyin başı buydu. Düşünceler insanları birleştirir ama bir arada kalmak için inanmak gerekir demişler. Düşünceler, idealler, ideolojiler, inançlar, geçmişin suçları, geleceğin cezaları... "Konuş artık Dinçer, burada siyaset geçmez, burada babanın sözleri, yetkileri, konumu seni kurtarmaz. Anlat artık Yiğitsoy!" sorgusuna giren adamın sesi Feza`nın tutulduğu odanın duvarlarında yankılandı, aynı beyninde yankılandığı gibi. Dinçer Yiğitsoy... Bu isim zihnine kazındı Feza`nın. Devrimin kıyısında, darbenin acı gölgesinde peyda olan o yara bere dolu hikâye tam olarak burada başlamıştı. Yağmurlu bir 10 Kasım gecesi. Sene 1980… Saat 23.37... En çok inananlar en çok peşinden koşanlardır demiş biri. Feza ve Dinçer de en çok inananlardı, en çok yenenler, en çok yenilenler ve yerle bir olanlar...

Taşacak Ha Bu Deniz

"Babam adaleti korumuyordu; o, annemin yarattığı lanetli dünyayı koruyordu." Bir tarafta adalete ömrünü adamış bir savcı, diğer tarafta geçmişi yangınlarla çalınmış bir adam. Aralarında ise insanlığın en büyük günahı: Eftalya Projesi. İnce ince işlenmiş cinayetler, genetik şifreler ve devletin en derin dehlizlerine sızmış "aktif" bir ihanet şeması... Afra Atalar, katilin peşinde çıktığı bu yolda, en büyük suçlunun kendi kanı olduğunu keşfedecekti. Gümüş ruble havaya atıldı. Yazı gelirse geçmiş yanacak, tura gelirse gelecek yok olacaktı. Artık kimse güvende değil. Çünkü "Etnik Anahtar" çevrildi. "Genetik bir temizlik, mühürlenmiş bir geçmiş ve vicdanın son duruşması... Son Ruble, adaletin buz gibi soğukluğunu iliklerinize kadar hissettirecek."

Bir dedenin yıkılmasıyla oluşan kaos

Kalvora, yeraltı dünyanın sert kurallarıyla yaşayan bir adamın, istemeden dahil olduğu bir hayatla yüzleşmesini anlatır. Yanlış bir kurşun, iki yabancıyı aynı sessizliğe mahkûm eder. Vicdanla zorunluluk arasında sıkışan bir bağ, zamanla tehlikeli bir yakınlığa dönüşür. Ama bu dünyada her kalbin bir bedeli vardır... ve bazı gerçekler, ancak her şey bittiğinde ortaya çıkar.

Babasını öldürme suçundan yıllardır hapiste olan Elrin Karaman kuzeni Nare karaman`ın yardım almaması gereken bir örgüt liderinden yardım alarak Elrin`i çıkarır. Aslında her şey en başından beri planlıydı.

Feraye Güneş, Çanakkale’de İngiliz Edebiyatı okuyan, neşesiyle tanınan genç bir kızdır. Hayatındaki tek gizem, yurt dışındaki mektup arkadaşı Sebastian ile paylaştığı satırlardır. Ancak bir gece mesai çıkışında şahit olduğu cinayet, tüm neşesini karanlığa gömer. Onu saldırganlardan kurtaran ama gözünün önünde kan döken maskeli yabancı Elliot Hawthorne, Feraye’nin tehlikede olduğunu öğrenip onu koruma bahanesiyle kaçırmıştır. Feraye, Elliot’ın buz gibi soğuk duvarları arasında tutsakken, tek teselliyi mektup arkadaşı Sebastian’a yazdığı çaresiz satırlarda arar. Dışarıda onu izleyen birileri, içeride ise ona hem korku hem de tuhaf bir güven veren bir yabancı vardır. Feraye, Sebastian’ın kelimeleriyle hayata tutunurken büyük bir fırtınaya sürüklendiğinin farkında değildir. Çünkü hiç kimse göründüğü kişi değildir ve en güvenli sığınak, aslında en büyük hapishanedir.

Ailesi tarafından küçüklüğünden beri sevgisizliğe ve yalnızlığa mahkum bırakılmış Güneş Umay yaman, intikam için çıktığı bu zor yolculukta hayatta kalmayı başarabilecek mi?

Emrah Tuna Timur Sincanlı Sevdiği adam için onun sevdiği kadınla evlenen Emrah Tuna.

Dünyanın en deli ve acımasız mafyası olan Atlas güçlü karşı düşmanı Aksel mafya örgütünün kızı Alisa Aksel ile zoraki evlilik düzenledi BARIŞ için

Defne o gün elbisesini hiç çıkarmak istemedi Dört yaşını geride bırakmıştı;beşe girmek üzereydi ve bu, onun için dünyanın en büyük olayıydı. Akşam yapılacak doğum günü partisini saatlerdir düşünüyor, aynanın karşısında kendi etrafında dönüp duruyordu. Elbisesinin etekleri her dönüşte hafifçe savruluyor, Defne kahkahalarla kendini izliyordu. "Kirlenir" dedi annesi yumuşak bir sesle. "Akşam giyersin" Defne başını iki yana salladı. "Hayır, ben bununla uyuyacağım. Bununla partiye gideceğim." Elbisesi sıradan değildi. Annesinin ona aldığı, üstünde yıldızlar olan, Defne`ye göre gerçek bir prenses elbisesiydi. Ve o gün, prensesler elbiselerini çıkarmazdı. Annesi gülümsedi. Sonra küçük bir kutu uzattı. Defne kutuyu açtığında içindeki kolyeyi gördü: ince bir zincirin ucunda, kendi ismininde yazdığı küçük bir yıldız. "Bu senin" dedi annesi. "Doğum günün için." Defne kolyeyyi avucunun içine aldı. Sanki yıldız sıcakmış gibi hissetti. Boynuna takıldığında, elbisesiyle birlikte tam olmuştu. O an Defne için dünya sadece yıldızlardan, elbiselerden ve akşamki partiden ibaretti. Ev yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başlamıştı. Ağabeyleri salonda koşuşturuyor, babası misafirlerle ilgileniyor, annesi mutfakla salon arasında gidip geliyordu. Ev kahkahalarla, konuşmalarla, tabak sesleriyle doluydu. Büyük bir parti olacaktı. Herkes Defne’yi görmek için gelmişti. Ama Defne ortalarda yoktu. “Birazdan gelir,” dedi biri. “Oyun oynuyordur,” dedi diğeri. “Defne hiç sabırsız değildir,” dedi babası gülerek. Kimse endişelenmedi. Kimse bir şeylerin yanlış olabileceğini düşünmedi. Saatler ilerledi. Mumlar hazırlandı. Pasta masanın ortasına kondu. Herkes küçük kızın salona girmesini bekledi. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Defne birazdan gelmeyecekti. Aslında… hiç gelmeyecekti. O gece, yıldızlı elbisesiyle ve boynundaki kolyeyle kaybolan küçük bir kız vardı. Ve yıllar sonra, bu anıyı hatırladığında Defne bile bazı boşlukları doldurmak zorunda kalacaktı. Çünkü bazı doğum günleri kutlanmaz. Bazıları… insanın hayatını ikiye böler. Defne aslında evden çok uzaklaşmamıştı. Üst katta, herkesin “birazdan iner” diye düşündüğü odadaydı. Kapı aralıktı. Işık yanıyordu. Yıldızlı elbisesi yatağın kenarına takılmış, küçük ayakları yere değmeyecek kadar yüksekte durmuştu bir an. Sonra ne olduğunu Defne yıllar sonra bile tam hatırlayamayacaktı. Hatırladığı şeyler parça parçaydı. Annesinin sesini duymuştu sanki. Ama çağırmıyordu; sadece adını söylüyordu, rüyada gibi. Yıldız kolyesiyle oynamıştı. Zinciri ağzına götürüp soğukluğunu hissetmişti. Pencereye yaklaşmıştı çünkü dışarıda da yıldızlar vardı ve onlar daha parlaktı. Bir de sessizlik vardı. Evdeki o kalabalık gürültü, kahkahalar, tabak sesleri… hepsi bir anda kesilmiş gibiydi. Sanki Defne’nin olduğu yerde zaman duruyor, evin geri kalanı başka bir yerde akıyordu. Aşağıda biri adını söyledi. Sonra bir başkası. Sesler üst üste binmeye başladı. “Defne?” “Defne nerdesin?” “Şaka yapıyorsa hiç komik değil!” Kapı kapı açıldı. Oda kontrol edildi. Banyo, balkon, merdiven altı… Yıldızlı elbise hiçbir yerde yoktu. Küçük ayakkabıları hâlâ kapının yanındaydı. Kolyenin kutusu masanın üstünde duruyordu, boş. O gece kimse pastaya dokunmadı. Mumlar kendiliğinden söndü. Ve Defne… Sanki evden değil de, anının içinden çekilip alınmıştı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama her doğum gününde boğazında aynı sıkışma olurdu. Beş yaşını hiç hatırlamazdı. Fotoğraf yoktu. Anı yoktu. Sadece bir boşluk vardı; içine bakınca insanın üşüdüğü bir boşluk. Yıldızlı şeylerden hoşlanmazdı. Elbiselerle uyuyamazdı. Ve aynanın karşısında dönen küçük bir kız gördüğünde, gözlerini hemen kaçırırdı. Bazen rüyasında boynunda bir kolye hissederdi. Uyandığında eli istemsizce oraya giderdi. Hiçbir şey olmazdı. Ama Defne şunu bilirdi: O gece bir şey kaybolmamıştı sadece. Bir şey… geride kalmıştı. Yıldız kolyesi, o akşam ilk kez karanlıkta kaldı..

Aradığınız kişiye şuan ulaşabilirsiniz. Yeter ki doğru kodları kullanın.

Öz babası ve abilerinden habersiz geçen 16 yıl ... Kolayca affedilir miydi onca yıl ? Larin`in ince bir iplik üzerinde ki o mutlu hayatı bir günde yok olmuştu . Kapısına dayanan o "yabancı" adamlar herşeyi tek bir günde mahvetmişti . Babası ve annesi tarafından terkedildiğinde daha yaşadıklarını kavrayamadan yeni bir ortama öylece bırakılmıştı . Yeni bir "öz" baba ve ona düşmanca davranan dört abi ... Larin biranda değişen bu hayatı ile onu nasıl bir yolun beklediğini bilmiyordu . Tek bildiği onu zorlu günlerin beklediğiydi ...

Yaşamak bazen hiç gerçekleşmeyecek umutlara tutunmaktır.

Beyaz bir gül olsam ama tüm yapraklarım dökülse yine de sever misin beni?

Deniz dışarıya çıkınca tutsak kalacağını bilmiyordu...