7 elementin kontrol edildiği bi dünyada gecen garip bi kitap

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Hera Nimbus, 22 yaşında bir prenses olup Aetheria Prensi ile evlendirileceğini öğrenir. Düğün günü kocası Kaan Aetheris’in ondan bir kitap sakladığını işitir. Arkadaşlarıyla birlikte kocasının gizemini çözmeye çalışan bir gözü kırmızı olan prenses, bir mektup bulur. Mektup ona her ne kadar bir fayda sağlamasa da kazara düştüğü nehir ona yanıt verir. Valeor nehrinin çağrısına kulak veren Hera istemeden arkasından Aetheria Şövalyesi Poyraz Yener’i de sürükler. Kayıp bir diyara ulaşan Hera diyarı gün yüzüne mi çıkaracaktır yoksa gerçekte kim olduğuyla mı yüzleşecektir?

Sora ve Marco... iki kardeş. Birbirlerine yakın, aynı evde büyümüş iki insan. Ama bir akşam her şey değişti. Berbat geçen bir akşam yemeğinin ardından, Sora odasında uyuyakaldı. Ve bir portal açıldı. Sora artık başka bir evrende. Kendi olmadığı hâlde, yerine geçmek zorunda olduğu biri var: O evrenin bir kraliçesi... Ve karşısında bir düşman... Bu evrenden kurtulmak için Sora`nın iki seçeneği var: Ya düşmanını öldürmek... Ya da zaman akışını bozan kişiyi bulmak. Ama sorunlar bitmiyor. Sora, güçlü bir krallığın kralıyla evlenmek zorunda kalıyor. Ne o kral Sora`yı seviyor... ne de Sora onu seçmiş. Ama halkın gözünde mutlu bir çift gibi görünmek zorundalar. Üstelik savaşlar kapıda, düşmanlar her yanda. Sora ya bu evrenden sağ çıkacak... Ya da sonsuza dek bu yabancı dünyada, başka birinin hayatında sıkışıp kalacak.

Kaderin birleştirdiği iki kişinin aksiyon dolu hikayesi... "Gözlerin en sevdiğim şiirin en güzel dizesi." Almira ve Baran

Drakhenor’un acımasız kralı Aldric, bir gece ansızın Valtheris Krallığı’na savaş açar ve bir zamanların en güçlü kraliçesi Trimophis’in hüküm sürdüğü krallığı yıkıma sürükler. Bir süre sonra Luceris Ormanı’nın ruhları, Drakhenor’da doğan bazı çocukları gizemli yara izleriyle lanetler. Bu çocuklar aslında yok olmuş Valtheris soyundan gelmektedir ve intikam için gizlice büyütülüp yetiştirilmektedir. Fakat her şey planlandığı gibi gitmez. Çünkü Trimophis’in evlatlıktan reddettiği, artık tanrıçalaşmış olan Hekate’nin nefreti son lanetlenmiş kıza yönelir. Ve baş karakter, kendisini iki krallığın kaderini değiştirecek karanlık bir oyunun içinde bulur. 🖤

İnsanlar canavarların karanlıkta saklandığını sanırdı. Oysa gerçek canavarlar, bir çocuğun kalbini her gün biraz daha kıranlardı. Maya bunu çok küçük yaşta öğrendi. Sessiz kalmayı… yok sayılmayı… sevilmemeyi… Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı. Bazı insanlar kırıldıkça güçlenirdi. Ve bazı küllerin altında hâlâ ateş yanardı. Boynunda beliren kızıl mühürle birlikte Maya’nın hayatı geri dönüşü olmayan bir şekilde değişti. Artık karşısında sadece insanlar değil; sırlar, ihanetler, ejderhalar ve karanlık bir kader vardı. Fakat kimse en büyük tehlikenin ne olduğunu bilmiyordu. Maya artık korkan taraf değildi.

3.dünya savaşından sonra ailesini kaybeden ve bir hizmetkâr tarafından bulunup büyütülen Aryx kendisini bir suikastçı gibi yetiştirmiştir . Ailesinin kim tarafından öldürüldüğünü bulmak için suç dünyasına sızan Aryx "KARA ZEHİR" lakabıyla tanınır. Bu suç dünyasında kendine bir ekip kurmayı başarır ama Aryx gözden kaçırdığı bir nokta vardır 3.dünya savaşı sırasında evrenler delinmiş ve bazı kişiler özel güçler kazanmıştır SEN BU MACERADA HAYATTA MI KALACAKSIN YOKSA KARANLIĞA MI KAPILACAKSIN

Astronot Arya, uzay görevindeyken kontrolünü kaybeden kapsülüyle dev bir kara deliğe sürüklenir. Ölümü beklerken kendini bambaşka bir evrende, Dünya’ya çok benzeyen gizemli bir gezegende bulur. Bu gezegende insanlar ona yabancı ve güvensiz yaklaşır. Arya bir yandan hayatta kalmaya ve Dünya’ya geri dönmenin yolunu ararken, diğer yandan bu yeni dünyanın sırlarını keşfetmeye başlar. Bu süreçte tanıştığı Rion, başta ona şüpheyle yaklaşsa da zamanla Arya ile arasında güçlü bir bağ oluşur. Arya, evine dönme umudu ile Rion’a duyduğu aşk arasında kalır.

Luna, gözyaşlarının içinde saklı anıları okuyabiliyordu. Unutulmuş bir anı, dünyanın çöküşünün ardındaki gerçeği ortaya çıkardığında yolu, insanlığın sonu olarak görülen lanetli prens Kieran`la kesişti. Ama bazı aşklar ölümden daha eskiydi. Bazı gerçekler ise asla hatırlanmamalıydı. Ve bu gerçek, büyük çöküş, bir felaket değildi. Verilmiş bir karardı.

Hayvanların dilinden anlayan bir çocuk..... Şimdi Krallığın tek umudu ama herkesin unuttuğu bir gercek var kurtarıcılar`da kırılır.(Her Çarşamba Yeni bölüm!)

mahalle kurgusudur!!! yeni mahalleye taşınan almira mahalle halkı tarafından sevilen biri idi en yakın arkadaşın ve onun annesi almiranın geçmiş hayatını öğrendiklerinde ona bir anne bir kardeş şevketi ile bakmışlardır bir gün almiranın arkadaşının abisi yurtdışından gelir ve almiranın hayatı temelli değişir

Kaç insan yemiştim bugüne kadar? Ya da kaç kişi kollarımda bağırırken hiç aldırış etmeden kanlarını yavaşça içmiştim? Kaç insan bana yalvarmıştı ve ben kahkahalarımla cevap vermiştim? Elli mi? Yüz? Hayır, hayır. Daha fazlaydı. Çok daha fazla. Belki de bin insandır. Bilmiyorum. Hiç bir zaman ne kadar yediğimi saymadım. Böyle bir düşüncem de olmadı zaten. Aç olduğum için mi yiyordum? Ah...hayır. Biz periler açlığımızı bu gereksiz insanlarla gidermeyiz. O zaman ne için yiyoruz? Güç. Evet, evet güç için. Bu diyarda yaşayan diğer ırklardan daha güçlü olmak için.

Ravenwood... Sırlarla örülü, lanetli bir kasaba. Nora Cole, sıradan bir hayat sürmeye çalışırken, geceleri huzursuz eden rüyalar görmeye başlar. Bu rüyalar, zamanla gerçekliğin sınırlarını zorlayacak kadar canlı ve rahatsız edici bir hâl alır. Kasabaya gelen Jason ve Kael`ın varlığı, Nora`nın hayatında hiç beklemediği bir dönemin kapısını aralar. İki adamın dikkatini çeken bir isim - Emma Langley - gizemli bir çekim yaratırken, Nora kendi kaderinin, geçmişinin ve lanetinin izini sürmeye başlar. "Uyanış", bir sırrın, bir kaderin ve kaderin içindeki savaşın hikâyesi. Lanet uyandı. Peki ya sen hazır mısın? ! Bu kitap vampir günlükleri kitabından esinlenerek yazılmaya başlanmıştır.

‼️‼️‼️‼️ BU KİTABA BAŞLAMADAN ÖNCE SERİNİN İLK KİTABI OLAN ALBAGARD AKADEMİSİNİ OKUYUNUZ ‼️‼️‼️‼️ Milo artık yoktu. Ondan geriye kalan tek şey, kalplerde tortu bırakan derin bir hüzün ve geri dönüşü olmayan pişmanlıklardı. Ancak yas tutmak, yaklaşan kıyameti durdurmaya yetmeyecekti. Karanlık her geçen gün daha da büyüyor, düşmanlar hiç olmadığı kadar güçleniyordu. Karşılarındaki tehdit artık yalnızca acımasız Ruhsifiz değil; insanlığı ve canavarlığı aynı bedende eriten, durdurulamaz Melezlerdi. Savaşın soğuk nefesi kapıdayken, en büyük yıkım en derinden gelecekti. Çünkü Wanda`nın canından çok sevdiği adam, artık uğruna savaştığı tarafta değil, yok etmeye yemin ettiği o melezlerden biriydi. Sevgi, canavara dönüşmüş bir bedende hayatta kalabilir mi? Yoksa kurtuluş, en çok sevdiğini kendi ellerinle feda etmekten mi geçer? Düşmanların gökyüzünü kararttığı bu yeni çağda, ya aşkı için her şeyi feda edecek ya da dünyayı kurtarmak için kalbini tamamen hissizleştirecekti. Albagard akademisi 50 bölüm final. Melez efendi güncel...

Elna ve lumir kötülüklere karşı gelebileceklermi?

Ölüm uşaklarını peşime salmıştı. Soluğum korkunun soluğuna karışmıştı. Koşuyordum. Sivri dalların berelediği bacaklarım hiç durmadan hareket ediyordu. Göğsüm inip kalkıyor, kalp atışlarım boğazımda hissediliyordu. Karanlığın bağrında yalpalayan adımlarım kör bir noktaya takıldığında, bedenim tek seferde yere serildi. Dizlerime saplanan dikenler dilime canhıraş bir çığlık yuvarladı. Daha fenası yaklaşan adım seslerinin içime boca ettiği keskin ürpertiydi. "Yardım edin! Biri bana yardım etsin." Avuçlarımı kurumuş yapraklara bastırdığımda, yükselen çıtırtıları kulaklarımı tırmaladı. Kalkmak istedim, karnımda yine aynı kıpırtıyı hissettim. İçimde nereden geldiği, nasıl benimle olduğunu bilmediğim bir şey vardı. Tıpkı benim gibi çaresizce kıpırdanıyordu. Titreyen parmaklarımla karnıma dokundum. Islak yüzümü köhne ormanın derinliklerine çevirip daha güçlü bağırdım. "Yardım edin! Biri bize yardım etsin!" Yeniden koşmaya başladım. Dizlerimden akan kanların çıplak ayaklarıma süzüldüğünü hissedebiliyordum. Güçlükle ayakta tuttuğum bedenim bu kez bir ağaca çarptı. Kendimi sırt üstü yerde bulduğum an gözlerim korkuyla açıldı. Çaptığım şey ağaç değil bir yabancının sert gövdesiydi. Ancak o, bir çınar ağacı kadar uzun ve yapılıydı. Karanlık tüm ayrıntılarını ustaca gizlerken, üzerimde tepkisizce gezdirdiği bakışlarını ve silüetini ele veriyordu. Dirseklerimin üzerinde kalkmaya çalıştım. Buraya kadardı, gücüm tükenmişti. "S-sen..." Bir adım attı. Büyük ve yara izlerinin barındığı parmakları önüme uzandı. "Yardım istiyordun, değil mi?" Sesinin bir rengi olsaydı, bu kesinlikle siyah olurdu. Sesi, şavkı kırık bir siyahtan ibaretti. Şeytanın adaletsiz oyununda bana sunulan başka bir seçenek yoktu. Çaresizdim. Titreyen elimi soğuk avuçlarına bırakırken, üzerime eğilen çehresi bir an için karanlıktan sıyrıldı. Gözlerini gördüm. Kısık bakan safir gözlerini müthiş bir tehlike ele geçirmişti. O, kaçtığım gözlerden çok daha acımasız bakıyordu. O, peşimdeki yangın değil, ateşin ta kendisiydi.

Iris Nytheris,krallığın son ifade biriminde çalışan bir kız. Bu krallıkta adalet kesin ve net vesper taşı sayesinde. Vesper taşı ölüleri birkaç dakika diriltip gerçekleri açığa çıkarıyor , suçların ve cinayetlerin önüne geçiyor. Peki Vesper taşı cidden doğrularımı söyletiyor. Kendi kralı prensesi öldürseydi onu caydırır mıydı?

Eren, Işıl Işık`ın kaleminden, korku polisiye türünde bir kitap olan Beyaz Ev`in baş karakteridir. Asabi bir zihin yapısına sahip olan Eren, oğlunun kitaplığını incelerken bir kitap bulur. Başta basit bir fantastik kurgu gibi duran bu kitap, kısa sürede onu içine çeker. Savcı, Maral Atmaca`nın kaleminden, fantastik türde bir kitap olan Medusa`nın Ölü Kumları`nın baş karakteridir. Sakinliği, düşünceli yapısı ve inatçılığıyla bilinen Savcı, eşinin oyununa gelerek bu kitabın büyüsüne kapılır. Her şeyin farkına vardığında oyun çoktan başlamıştır. Kurgunun geçtiği Evren olan Paradokya, Cem Gülbent`in kaleme aldığı, Gecenin Gizemli Oyunu adlı fantastik kurgunun geçtiği evrendir. Burası, her gün üç kişiyi kendine kurban seçen, geceleri rüyalarına hakim olan ve onları beklenmedik oyunlara tabi tutan bir Paradoks evrenidir. Yarışmacıların yapması gereken şey basit, ve bir o kadar da tehlikelidir. Gün doğmadan önce görevler tamamlanmalıdır. Yoksa daldıkları uykunun bir uyanışı olmayacaktır. DİKKAT! Kurgularin ikisi de, final sonrası baz alınarak yazılmıştır. Bazı yerlerde ciddi spoilerlar bulunabilir, tetikleyici unsurlar da öyle. Keyifli okumalar dilerim.

"Zoraki bir evliliğin gölgesinde solan Şeyda, kalbini imkansız bir aşka, Revan’a kaptırır. Ancak kaderin onlara bir sürprizi vardır: Engellerin yok olduğu, imkansızın mümkün kılındığı başka bir evren... Peki, mucizeler sonsuza dek sürer mi?"

Morvael`de büyü yasaktır. Yakalanan yakılır. Adı anılan toprağa gömülür. Ateş yalnızca ceza için vardır. Ta ki bir gece... Ateş yanlış bedene dokunana kadar. Elrea, sıradan bir vetus değildir. O, yüzyıllar önce yok edildiği sanılan bir soyun son kalıntısıdır. Ve ateş onu seçmiştir. Ama Morvael`de seçilmek bir armağan değildir. Bir infazdır. İhanet yaklaşırken, dost ile düşman arasındaki çizgi silinir. Ateş kontrol için mi yanacak... yoksa Morvael`i küle çevirip yeniden mi kuracak?

Bir gecede ruhlar 4`e ayrıldı... Gölgelerde yaşayan lisler... Kızıla dönen ay ışığı ve fısıldanan kehanetler...

“CADIYI ÖLDÜR!” diye bağırıyorlardı köylüler. Gelen seslere kulak vermemeye çalıştı kadın. Onlara cadı olmadığını kanıtlayacak hiçbir şey vermeyecekti. Nasıl olsa annesine inanmadıkları gibi ona da inanmayacaklardı. Bari ölürken gururunu koruyarak ölsündü, değil mi? Ama korktuğu şey ölüm değildi. Çünkü asıl korkutucu olan, ölümden sonra ne olacağını bilmemekti… Küllerin arasında saklanan eski sırlar, karanlık bir miras ve unutulmuş bir güç onu bekliyordu. Köylüler bir cadıyı yaktıklarını sanıyordu. Oysa onlar, kendi sonlarını başlatıyordu. TAÇSIZ KRALİÇE Bazı kadınlar taç takmaz. Çünkü karanlık bile onların önünde eğilir.

Pomninin sirke geleli 1 yıl oldu ve arkadaşları ile yaşadığı ufacık şeyler

Özgürlük için verilen savaşta her başkaldırı zaferle sonuçlanmaz. Ancak bir 𝑳𝒊𝒃𝒆𝒓𝒕𝒂𝒔`𝒂 kimse karşı koyamaz. Savaşın içinde intikam ve aşk. İntikam alınır mı? Aşk yaşanır mı? Yaşamak isteyen yolunu bulur elbet ancak yol dikenlerle doluysa?