Kusursuz bir plan, sahte kimlikler ve Alex Malvado’nun ininde dönen karanlık bir oyun. Üsteğmen Asya Bozkurt için Vanessa olmak sadece bir görevdi; ta ki o enselerinde hissettikleri yakıcı sızıya kadar. ​Işıltılı salonlardan rutubetli bir depoya düşen iki asker... Şimdi hayatta kalmak için tek bir şansları var: Asla açık vermemek. ​"Depoya götürün bunu... Yanındaki diğerini de hemen paketleyin!"

"Bazı bağlar vardır; ne yıllar koparabilir, ne de mesafeler..." Bazen bir karşılaşma, yıllardır susturulmuş tüm duyguları tek bir telsiz cızırtısıyla uyandırmaya yeter. Üsteğmen Yıldızay; gökyüzünün hırçın rüzgarı. Yüzbaşı Altay; yeryüzünün en sessiz pençesi. Kader, onları bir operasyonun ortasında, yıldızların en parlak olduğu gece yeniden bir araya getirdiğinde; sadece düşmanla değil, sakladıkları gerçeklerle de yüzleşmek zorunda kalacaklar. Kayıplar insanı yarım bıraktığı kadar, hiç olmadığı kadar güçlü de kılar. Şimdi her ikisi de kendi karanlığını kabul etmeli ve bu tehlikeli yolda omuz omuza yürümeyi öğrenmelidir. Savaş en yüksek irtifada devam ederken, tek bir soru yankılanır: Bu gece onları birbirine mi bağlayacak, yoksa geri dönülmez bir yola mı sürükleyecek? "Gökyüzü ne kadar karanlık olursa olsun, yıldızlar parlamak için o karanlığı bekler."

Elif’in tayini, abisinin görev yaptığı sınır ilçesine çıkar. Abisine sürpriz yapmak için birliğe gider ancak nizamiyede işler karışır. Kimlik kontrolü sırasında Elif’in heyecanlı tavırları, o sırada orada olan Karan Üsteğmen tarafından "şüpheli" bulunur. Karan’ın aşırı ciddi ve sorgulayıcı tavrı Elif’i çileden çıkarır; ikili tüm taburun önünde büyük bir tartışmaya tutuşur.

Bir baktım düşmanımdın bir baktım sevdiğim olmuşun

O Sehvendi. O bir hatanın sonucuydu. Asu`ydu. Sadece Asu. Çünkü soyadı bile Sehvendi... O kadar istenmedi ki hayatta her anında yalnızdı. Şimdi ise güçlü, aklı başında bir kadındı. Sokaklardan intikam isteyen SEHVEN çok güçlüydü. Ama Asu hala birilerine muhtaç olan o küçük kızdı. Bir operasyon sırasında bir yüzbaşı ile karşılaşmıştı. Ölümsüz Sehven`in işini bitirmek için görevlendirilmiş bir asker ile... Sevgisine inanmıştı. Hatta belkide gerçekti o sevgi ama Yüzbaşı Alper Çeliker için vatanı herşeyden önce gelirdi... . . . "İnanmam yüzbaşı! Beni öldüreceğine inanmam! İnanamam!" "İnandın mı Sehven?" Sehven demişti. Neden demişti? "Neye yüzbaşı neye?!" "Seni gerçekten sevdiğime. Ne kadarda muhtaçmışsın. Ne kadarda açmışsın sevgiye. Omzumda ağladığın zaman cidden inandın mı yanında olduğuma? Acıdım lan. Yemin ederim çok acıdım da görevimdi sesimi çıkartmadım. Keşke o savunmasız bana muhtaç halinde gebertseydim seni Sehven." Ağlamadım. Ağlayamadım çünkü bunlar çok ağırdı. "Siktiri çekmedim diye seviyorum mu sandın? Baban soy adını değiştirmekle çok iyi yapmış. Ne yapayım ben anasının babasının istemediği kızlarını?" "Geber yüzbaşı. Sizde geberin amına koyayım tamam mı?! Hepiniz cehennemden çıkamayın inşAllah! Ama dur... Asıl yanması gereken benim değil mi? Annesi babası yok. Yetim, öksüz milletin canını almış bir piçim ben çünkü asıl cehennem ateşini ben hak ediyorum değil mi?! Ama bir şey demek istiyorum." dedim ve herkes ile tek tek göz teması kurdum. En sonunda gözlerim tekrar yüzbaşını buldu. "Ne yere ne göğe sığdıramadılar beni. Aileme de, bu koca dünyaya da fazlalık olduğumu hep iliklerime kadar hissetim yüzbaşı. Aynı şuan da olduğu gibi. Biraz unutmuştum bu hissi. Hatırlattığın çok iyi oldu." Durdu bir süre. Gözlerinde çok az bile olsa duygu kırıntısı aradım ama yoktu. Veya vardı ama çok iyi saklıyordu. Elimdeki metal parçasını daha sıkı kavradım. Ülkü ağlamaktan harap olmuştu ama umursamadım. Oda bu oyunun bir parçasıydı çünkü ve ben buna emindim. "Şimdi! Ya beni öldürürsün yüzbaşı! Ya da burada benden çıkacak mermiyle şehit olursun!" . . . Doğduğu gün annesinin terk ettiği Asu Beş yaşında babası tarafından terk edilen Asu Kimse tarafından kabul edilmeyen Asu Sokaklarda yaşayıp büyüyen Asu Defalarca tcz edilen Asu Kendisini öldürmesi için görevlendirilen yüzbaşıya aşık olan Asu Ormanda yüzbaşı ve timi tarafından üç kurşunla vurularak ölüme terk edilen Asu İlk defa edindiği arkadaşı tarafından ihanete uğrayan Asu Bir daha kimseye güvenmemesi gerektiğini en acı şekilde tekrar öğrenen Asu Kimsenin sevemediği Asu Herekese fazlalık olan Asu Gözleri kanlı Asu... . . . "Hak ettim mi lan?" diye fısıldadı sessizce. Meriç ise kanın sel gibi aktığı yaralara ellerini bastırmakla meşguldü."Hayır ablam. Etmedin sen bunları. Ama sakın üzülme tamam mı? Sen üzülmezsin zaten. Çok güçlüsün sen uyuma tamam mı abla?" Meriç göz yaşlarını hiddetle omuzlarında kuruttu. Ablası giderse ne yapardı? Nasıl yaşardı? Nasıl gülerdi? Elini kaldırmaya çalıştı Asu. Ama sadece çalıştı. "Ağlama ablam... Değer mi?" "Sus! Sus abla sus! Yorma kendini sakın uyumua bende kal sadece!" "Mer-Meriç... Zorlama ablam..." Zor bela konuşan kadına baktı Meriç. Alnındaki terler batmakta olan Güneş`in altında parlıyordu. Göğsü alamadığı nefesler ile hızla inip kalkıyordu. Yaşatacaktı ablasını. Tekrar ateş sacacaktı o kırmızı gözleri ile etrafa. Ama şuan o gözler kapalıyken nasıl yapabilirdi ki? . . .

Şizofreni hastası kızın asker olmak için yaşadığı savaşı bu kitapta birlikte bakacağı

Eğer güçlü ve kötü kadın karakter seviyorsanız okuyun .

Duru 💔fatih Tesadüflere inanmazdım ama taki onu görene kadar

Bir savcı bir üsteğmen imkansız bir aşk

Sueda ve Faruk 20 sene önce bir yetimhanede tanışırlar ve kendilerine çok baglanırlar fakat Faruk yaşını doldurduktan sonra yetimhanede ayrılmak zorunda kalır ve birdaha görüşemezler

Bayrakları bayrak yapan, üstündeki kandır! Toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır. 🇹🇷

Igıgog vıgoh gııgoh govo

Barut kokar papatyam mehtabımız kanlıdır Adsızların yurdunda yalnız vatan şanlıdır…

Başladı benimde maceram bakalım zamanın bile değiştiremediği o aşk ne zorluklarla karşılaşacakk

mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

Yıllardır birbirine düşman olan 2 yüzbaşı aynı timde birbirlerine ne gibi zararlar verebilirler?

Iki hava harp mezunu olan gençler olan Gökçe ile Gökalpin geçmişi hiç iyi değildir fakat sevgiyi uçaklardan ve sevgiden bulurlar...

Türk ordusu burda…

Annesinin ölmesiyle düzeni bozulan Asena`nın abisinin yanına taşınmasıyla her şey değişir. Yeni bir hayat, hiç olmadığı kadar farklılıklara yol açacaktır.

"Beni tanıyor musun..." "Tanımak zorunda mıyım..."

Bir askerî üste çalışan Karam Aydemir ve Efsan Karaca, komutanlarının verdiği gizli bir görev nedeniyle birlikte çalışmak zorunda kalırlar. Hedefleri, yıllardır peşinde olunan tehlikeli bir mafya liderini durdurmaktır. Fakat bu görev sadece bir operasyon değildir. Geçmişin yükü, saklanan gerçekler ve birbirinden tamamen farklı iki insan, zamanla kendilerini hiç beklemedikleri bir savaşın içinde bulurlar. Çünkü bazı görevler insanın sadece hayatını değil, kalbini de değiştirir.

Geçmişin enkazından sıyrılıp kendi küllerinden yeniden doğan bir kadın, geçmişi arkasında bırakıp temiz bir sayfaya başlayabilir mi? Yoksa o küller, adım atmaya çalıştığı yeni hayatı da içine çekecek devasa bir yangına mı dönüşecek? Lidya, kendi içindeki savaşı kazanmaya çalışırken, onun bu tehlikeli dönüşümünü uzaktan bir gölge gibi izleyen Derya’nın tek bir sorusu vardı: Bir insan, kaderini yeniden yazarken ne kadar ileri gidebilirdi? Ve Derya, Lidya’nın bu geri dönülmez değişimine, kendini yok etme pahasına attığı bu adımlara gerçekten izin verecek miydi? Hayat, planlanmamış bir anın, küçücük bir tesadüfen ibarettir. Kalabalık bir caddede, sert bir omuz darbesiyle kesişen iki yabancı yol... Lidya’nın o an sadece teğet geçtiğini sandığı o sert, vakur askerin varlığı, kaderin görünmez ipleriyle hayatına düğümlenecekti. O karmaşada, o askerin ruhunu ve adını taşıyan askeri künyesi, bir sır gibi Lidya’nın çantasına düştüğünde, ikisi için de geri dönüşü olmayan bir saatin çarkları dönmeye başladı. Kayıp künyesinin peşine düşen Alparslan Sönmez, sadece adını değil, arkasındaki o karanlık ve gizemli dünyayı da beraberinde getirdi. Numaraların takas edildiği, mesafeli ama her kelimesinde bir çelişkinin filizlendiği o tanışma, onları her dakika yan yana getirmeyecekti belki... Ama yan yana geldikleri o nadir anlar, adeta bir infaz mangasının karşısında durmak gibiydi. Yolları bir kez daha askeri sınırların soğuk duvarları arasında kesiştiğinde, Lidya’nın gözlerinde sadece merak değil, o tezatlığın getirdiği bir arayış vardı. Karşısında duran adama sordu: "Bu timin adı ne?" Alparslan Sönmez, gözlerinde bin bir muharebenin soğukluğu ve gururuyla baktı ona. Dudaklarından dökülen isim, sadece askeri bir birlik değil, adeta bir cehennem tasviriydi: "Kızıl Tamu." Ve ekledi Alparslan; o sadece ikisinin arasındaki o çözülmez çelişkiyi, kimsenin anlayamayacağı o gizli bağı mühürleyen, yüreğe işleyen o anlamlı cümleyle: "Kızıl Tamu, cehennemin en harlı ateşidir Lidya... Biz o ateşin içinde doğduk. Şimdi ne sen o ateşten kaçabilirsin, ne de ben seni o yangının ortasında bırakabilirim. Biz artık birbirimize doğrultulmuş iki silahız; her karşılaşmamız, kendi kalbimize sıktığımız bir çapraz ateş." Şimdi namlular birbirine dönük, mesafeler uzak ama bağlar kördüğüm. İki farklı dünyanın, tek bir künyeyle başlayan o amansız hikayesi... Çapraz Ateş başlıyor. Karşı karşıya geldikleri an, kim hayatta kalacak?

Sekiz çocuk… Aynı yetimhanenin soğuk duvarları arasında büyüyen sekiz kardeş. Kan bağları yoktu. Ama birbirlerine, çoğu insanın ailesinden bile daha bağlıydılar. Sonra bir gece her şey parçalandı. Üçü ortadan kayboldu. Geriye kalan beş kişi ise karanlığın içine sürüklendi. Yıllar sonra onlar artık yetim çocuklar değildi. Devletin bile varlığını inkâr ettiği bir istihbarat timine dönüşmüşlerdi: ŞEYTAN EKİBİ. Lal İnci Erkan… Soğukkanlı bir lider. Duygularını yıllar önce gömdüğünü sanıyordu. Ta ki geçmiş geri dönene kadar. Çünkü bazı insanlar kaybolmaz. Sadece karanlıkta saklanır. Ve bazı savaşlar kurşunla değil… İnsanların kalbinde başlar.

Merhaba bu seriyi çok begeniceginize eminim...

Ailelerinin kararıyla anlaşmalı evlenen asker olan berk ve hemşirelik okuyan meleğin gün geçtikçe birbirlerine alışmaları Ama şöyle bir sorun var, berk ve melek eski zamanlarda birbirini tanıyan iki gençti...