Bir patlamadan sağ çıkmak, hayatta kalmak değildir. Bazen insan, bedeni kurtulsa bile kendini kaybeder. Selim uyandığında saat durmuştu. Zaman, aynadaki yüz ve geçmiş… Hepsi yerli yerinde gibiydi ama ona ait değildi. Herkes “geçti” diyordu. Oysa Selim için hiçbir şey bitmemişti. Kırık aynalar, terli geceler ve susturulamayan anılar arasında tek gerçek vardı: Selin. Kardeşi. Onu hayatta tutan son bağ. Bu hikâye; – travmanın, – hayatta kalmanın bedelinin, – bir insanın kendisiyle ve geçmişiyle verdiği sessiz savaşın hikâyesi. Bazen bir yumruk atarsın, karşındaki düşman değildir. Bazen kapıyı kapatırsın, içeri giren sensindir. Köstekli Saat Durduğunda, unutamayanların, susanların ve birbirine tutunarak ayakta kalanların hikâyesi.

Garip bir adam çok konuşmaz az yer az içer Sende uzaklaşmam lazım ama bir şey beni sana çekiyor

Rastgele dşnednlewşşwöwsömrneklwğwslnftbdl

Bu kitabı hislerime karşı yazıyorum. Hayatım içerisinde, yaşamımda çokça kez duygularım içinde kayboluyorum. Ve aklıma böyle bir kitap geldi. Bu kitabın bana ve sizlere de iyi gelebileceğini düşünüyorum. Eğer size iyi geldiyse ne mutlu bana.

Ve bazen, en derin iz tahtada kalan değil, söylenmeyen cümledir.

Bu kelime, Rus bozkırlarında doğmuş, soğuk rüzgarların fısıltısıyla çelikleşmiş bir anlam taşır: Asker. Ancak bir Saldat olmak, sadece üniforma giymek, emir dinlemek değildir. Bir Saldat, can pazarında vatanı için en önde duran, geri çekilmeyi lügatinden silmiş, çelik sinirleriyle ölümün gözünün içine bakan kişidir. O, sadece bir piyade değil; bir kalenin son taşı, bir umudun son neferidir.

Belayı üstüne çeken çok acılar çekmiş bir kı olan çigdem albayrak ve ona yıllardır aşık olan yüzbaşı tahir türkşanlı

Yaralı asker ile onun hayatını kurtaran doktorun hikayesi.

Bu bir veda değil,kalbe bırakılmış bir söz. Hasret büyür zaman geçer; Ama umut hep yerinde kalır. Çünkü bekleyen bilir: Gerçek sevda,yolunu kaybetmez

Askeri kurgu yazdım ama yarım

Gülseren herzaman isminin ona bir bedel yaşattığını hissetmiştir hala da hissetmekte… Dünyaya geliş açımız farklı olsa da her bir kulun bir kapanmayan yarası vardır.İlk başlarda o yarayı ufak bir sıyrık ile geçiştiririz halbuki haberimiz yoktur ki en büyük yaralar küçük sanınan yaralardır.❤️‍🩹 Hazır mısınız iyiliğin bedelini ödemeye!!..🔥

O karargahta heybetiyle giderken arkasında ben o heybetli vücudu süzüyordum ama hayır olmaz deniz o seni hatırlamıyor bile...

​"Tanışmaları bir tesadüftü, aşkları ise dilden dile dolaşan bir efsane..." ​ Bir yanda adaletin sesi bir Kraliçe, diğer yanda vatanı için yaşayan bir Kral. Kader onları en zirvede birleştirdi, ancak pusuda bekleyen bir ayrılık her şeyi paramparça etti. ​Tam iki koca yıl... Birbirine ait olan iki ruhun arasına, düşman eliyle koca bir uçurum kazıldı. Şimdi ellerinde kalan tek şey, nedenini bilmedikleri bir sızı ve birbirlerine yabancılaşmış iki beden. ​Kral ve Kraliçe, çalınan hayatlarının enkazı altından birbirlerini yeniden bulabilecek mi?

Taslak olarak yazdim

Kaybolan komutan

Bazı fedakarlıklar aşktan daha ağırdır. Bazı yangınlar içten başlar. Birbirlerini çok sevip ayrılmak zorunda olmak kalbe gelen en büyük zarardır. En zoruyla bir fedakarlık uğruna yana ateşten doğan aşklar.

Gece, duvar köşelerinde yorgun düşen askerler şarkı söylüyor, yemeklerini paylaşıyordu. Oysa daha sabah birbirlerini kurşunlarla öldürmüşlerdi... Onlar düşman değildi. Düşman olan emirlerdi. Kâğıt parçasının üzerine çizilmiş haritalardı. Bitmeyen kibirdi.

Zamanın izleri kimin üstünden silindi de benim üstümden silinecek, kim kadere karşı koydu da ben de koyacağım? Acı karşılaşmalar, verilen can yakıcı sözler bazı gelecekleri güzelleştirirken bazılarını yakıp küle çevirir. Peki bizimki hangisi olacak? Güzelmi, kabus mu? Bunu öğrenmenin tek yolu var yaşamak, acı olsada yaşamak. Baran Alp babasına verdiği sözü yerine getirebilecek mi? Leyal geçmişin intikamını alabilecek mi? Peki iki tarafta bunu yaparken sonuna kadar yan yana kalabilecek mi?

Bazen bir çiçek solar ve bakıldıktan sonra sevgi gördükten sonra yeniden açar. İşte bu kitap küçükken solan ve asla geri açmayan " Zeynep Yıldırıma " gelsin.

Gökyüzü kirliydi, ama hâlâ oradaydı. Bulutların arkasında, inatla. Ben çekiliyordum, geri. Hayattan birkaç adım uzaklaşarak. Hiçlik sessizdi. Ne yargı vardı, ne acı. Ama içimde bir şey direniyordu. Bir yüz, bir ses, yarım kalmış bir his. Ve o an şunu anladım: Beni hayata bağlayan şey yaşamak isteği değildi. Birine, daha dönememiş olmamdı.

Defne, kendi halinde bir ilkokul öğretmenidir. Hayatı küçük öğrenci dostlarıyla vakit geçirmek, Sıcacık Mahallesi’nde kız kardeşi gibi olan can dostuyla dedikodu peşinde koşmakla geçmektedir. Bir gün, can dostunun ısrarı üzerine küçüklükten beri aşık olduğu abisinin en yakın arkadaşına mesaj atar ve gündelik yaşamının dışına çıkarak yepyeni bir maceraya atılır. Kendini tatlı bela olarak nitelendiren Defne, sevdiği adamın da başına tatlı bela olabilecek midir? ‼️ DİKKAT ‼️ Komtan||Texting, Wattpad’te yayımlanmış ve tamamlanmıştır. Ayrıca neredeyse 9.7K okunmaya ulaşarak okurların ilgisini kazanmıştır. Telif hakkı tamamen bana aittir. Kopyalanamaz, konusu yaygın bir trop olduğundan, olay örgüsü doğrudan alınamaz ya da apaçık alıntısı yapılamaz. Bu durumlar gerçekleştiği takdirde gerekli işlemler başlatılacaktır. Bilginize sunulur. Keyifli Okumalar! 🌹🌟

Üstteğmen Oğuz Bozkurt&   Sıla Kıdemli teğmen Umay Sancak Teğmen Ömer Karahan Kıdemli Üstçavuş Mehmet Arslan Üstçavuş Yaman Aksoy Üstçavuş Göktuğ Parlak  &  Temem Nur Çavuş Ali Toprak Çavuş Yunus Emre Kılınç Temem Nur sosyal hizmetler görevlisi Sıla ailesinden kalma dükkanı işletiyor Umay ve Ömer ilişkisi evlat edinmeleri Ayşe daha da ilerleyecek

Arkadaşlar daha yeni bir kitap ve askeri kurguu, annesi ve babası boşandığı için 15 yıl sonra aynı timde karşılaşan iki çocukluk arkadaşı 😻

Açı ne dır sizce

Bir askerin dudaklarından en zor dökülen şeyi istedim ondan her zaman... `Söz ver,` dedim ona. Geri döneceği belli olmayan bir adamdan, her seferinde geri dönmesi için sözler biriktirdim kalbimde. ​Evet, gün bitecek, güneş batacak ve o bana elbet dönecekti... Aksel Karahan, İdil Gökçe’sine her zaman dönecekti. Çünkü bazı sözler sadece dudaklardan değil, toprağa düşen yeminlerden doğardı.